×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Praat iemand je in of uit de put?

Praat iemand je in of uit de put?


Ik was moe, uitgeput en had geen puf meer om veel contact te hebben met wie dan ook. Ik had rust nodig, wilde alleen zijn en alleen gelaten worden. Naar mijn naaste vrienden, vriendinnen en familie gaf ik dat aan. Ik ging een poosje offline, in alle opzichten. Door de meeste mensen werd dit geaccepteerd. Ze zagen dat ik het moeilijk had, maar vertrouwden er ook op dat ik weer ‘terug’ zou komen. En dat vertrouwen had ik nodig.

Toch was er ook één contact dat niet lekker liep. Diegene waar het om ging had zelf ook een nare periode achter de rug, zat daar deels nog in en vond het fijn dat ik geregeld belde om te vragen hoe het ging. Nu gaf ik aan dat ik op dit moment niet kon geven wat zij misschien nodig had. Ze wilde er voor mij zijn, maar dit pakte anders uit. Ik kreeg appjes waaruit de hoop sprak dat het nu toch weer beter ging, dat ze het me zo gunde, dat ze me miste, dat het stil was zonder de belletjes… ik snapte de intentie, maar het benauwde me zo… Ik snapte dat het bezorgdheid was en dat diegene me echt gunde dat ik me beter ging voelen, dat ik eindelijk meer energie zou krijgen dan ik in jaren gehad had. Ik las de appjes en reageerde vaak kort even terug, maar het kostte me steeds meer moeite.

Als ik schreef dat ik een betere dag had, dan kreeg ik de volgende dag een appje waarin stond dat ze hoopte dat het vandaag weer goed ging, of zelfs nog beter… het zette me onder druk. Het voelde alsof ze wilde afdwingen dat het beter met me ging. Bij mij kwam zelfs de vraag of ze dit voor mij wilde (waar ik op zich niet aan twijfel) of vooral ook voor zichzelf, omdat ik er dan ook weer meer voor haar kon zijn. Ik vond het lastig en merkte hoeveel energie het me kostte. Zo werd iemand die me erg na aan het hart lag in heel korte tijd een energie-verslinder ….

Maar wat moest ik? Ik wilde haar ook niet afstoten of kwetsen. Ik gaf in een telefoongesprek aan dat ik het niet prettig vond dat ze zo vaak appte. We spraken af dat ik zou bellen als ik daar de puf voor had. Ik voelde me opgelucht… maar helaas duurde het maar een paar dagen. Toen kreeg ik toch weer een appje; een met een praktische vraag, maar toen ik daarop reageerde kwam er weer een appje terug in de trend van ‘het gemis’. Er knapte iets in me en ik wist dat ik actie moest ondernemen om mijn eigen grens te bewaken, want hoe lief bedoelt ook, ze ging over mijn grenzen heen en ik ben te allen tijde degene die dat moet voorkomen.

Ik schreef haar een brief, waarin ik verwoorde hoe ik me voelde onder de appjes. Dat het me benauwde en dat het me juist energie kostte in plaats van dat het me energie gaf. Dat het me eerder de put in hielp dan eruit, want zij benadrukte elke keer ‘hoe erg het voor me was’ en ‘hoe ze op verbetering hoopte’ terwijl ik juist wilde focussen op wat ik wél kon en kijken naar de dingen waar ik dankbaar voor kon zijn.. ik gaf aan dat ik voorlopig geen contact meer wilde via de app. Dat ze kon bellen en dat ik haar anders in de loop van de week zou bellen. Ze appte terug dat het duidelijk was zo…

Het gaf me een goed gevoel, ik had mijn grens aangegeven, maar het hield me ook bezig. Juist omdat ik wist dat het haar zou kunnen kwetsen en onzeker zou kunnen maken. Maar ik moest voor mezelf kiezen.

De dag na het versturen van de brief las ik in ‘Berichten van je engelen’ van Doreen Virue het volgende stuk en dat gaf me meer inzicht in wat hier was gebeurd:

‘Als je mensen als slachtoffer ziet, hoe kunnen zij dan ontsnappen? …. Het is veel beter hun innerlijke kracht te vergroten dan hun gevoel van machteloosheid. Neem hen bij de hand en leid hen naar huis door hun de kracht te tonen die in hen schuilt.’ (bron: berichten van je engelen, Doreen Virtue)

Ja, dat was hoe ik het voelde, ik werd door de appjes zo geconfronteerd met wat niet goed ging, ik voelde me machteloos dat ik er niet voor anderen kon zijn. Ik voelde me machteloos doordat ik niet kon werken, haast niet functioneerde… Ik voelde me machteloos dat ik er niet voor haar kon zijn… maar die machteloosheid hielp mij zelf absoluut niet verder!

Ik wilde vooruit vanuit kracht, ik wilde focussen op wat ik nu al weer kon en een paar weken geleden nog niet. Ik wilde niet kijken naar wat ik nog niet kon. Ik wilde mijn leven ook niet als ‘niet goed’ bestempelen omdat ik niet kon wat ik graag wilde. Ik gaf mezelf ruimte om te herstellen, ik gaf mezelf ruimte om alles er te laten zijn wat er was… en om die ruimte in te kunnen nemen bleek het dus super belangrijk te zijn om mijn grenzen aan te geven; maar oh, wat een lastig stukje.. het gaf boosheid, het gaf verdriet 

en nu…. ??

Nu geeft het rust. Diegene heeft me geholpen om weer een hobbel te nemen, heeft me geleerd dat ik zelf actie moet nemen en best wat egoïstischer mag zijn…

En jij? Hoe bewaak jij je grens?


signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




'Klein'
Heel herkenbaar hoor! Je trekt je niet voor niets even terug. Die appjes voelen dan als terreur in je eigen huis, hoewel ze vast goed bedoeld zijn. Goed dat je je grenzen hierin aangegeven hebt. Maar mensen kunnen het voor zichzelf doen idd. Dan respecteren ze jou of jouw wens niet. Dat vind ik kwalijk! Bij mij is het soms zo dat mensen me uit de put willen trekken, heel lief bedoeld maar dat moet ik doen op eigen kracht. Een hart onder de riem is altijd fijn, een berichtje dat ze me het beste gunnen en het naar voor me vinden. Of een aanbod: 'Als ik iets voor je kan doen...' Zo gaat het meestal ook, ook op Yoors. En wanneer ik dan weer m'n hand uitsteek hoop ik dat er iemand is om die weer aan te pakken en die mensen zijn er dan ook altijd.
29-06-2018 13:56
29-06-2018 13:56 • 1 reactie • Reageer
Over-Leven
Dat ja.... we zitten helemaal op een lijn!
30-06-2018 13:35
30-06-2018 13:35 • 1 reactie • Reageer
FrutselenindeMarge
soms merk je dat je voor je weet je de put in laat trekken,ik probeer te doseren in mijn aandacht naar de ander toe ondanks ik mij betrokken voel
22-05-2018 19:18
22-05-2018 19:18 • 1 reactie • Reageer
Over-Leven
Heel mooi en dat doseren kun je idd ook alleen maar als je weet waar je eigen grens ligt...
22-05-2018 22:01
22-05-2018 22:01 • Reageer
Soberana
Het is niet altijd even gemakkelijk om je grenzen te bewaken, want anderen bedoelen het goed en lief en je wilt hen niet kwetsen. Doreen Virtue heeft gelijk. Toen mijn moeder vorig jaar overleed, kwamen alle 88 bewoners van dit buurtschap aan de deur om hun medeleven te betuigen. Hier is dat gebruikelijk en het was allemaal lief bedoeld. Ik kon er op dat moment weinig troost uit putten, vooral niet omdat iedereen die ooit vader/moeder/oma/opa etc. had verloren, daar uitvoerig over verhaalde. Ik begrijp de achterliggende bedoeling: men wil duidelijk maken dat je niet alleen staat in je verdriet; iedereen is daar doorheen gegaan. Toch had ik oneindig veel meer aan de familieleden die fijne herinneringen aan mijn moeder ophaalden. Hierdoor werd ik mij er sneller van bewust dat ik eigenlijk een geluksvogel ben: -mijn moeder heeft geen langdurige lijdensweg gehad en is op haar 99e rustig heengegaan -ik heb een superfijne jeugd gehad met schatten van ouders, die mij zelfs toen ik volwassen was altijd steunden waar ze maar konden Dat besef hielp enorm bij de verwerking.
22-05-2018 17:04
22-05-2018 17:04 • 1 reactie • Reageer
Over-Leven
Ja, dat is waardevol! Ik denk ook wel eens dat mensen het moeilijk vinden wat ze moeten zeggen en dan dus erg vanuit hun eigen ervaringen reageren, terwijl het juist zo fijn is als mensen jou juist weer kracht laten voelen uit bv goede herinneringen. Dank voor het delen van jouw ervaring!
22-05-2018 18:28
22-05-2018 18:28 • 1 reactie • Reageer
DiaantjesLife
Ik herken veel in je verhaal, al was het in mijn geval niet een goede vriendin, maar een lotgenootje. Ik heb ook uiteindelijk tegen haar gezegd, dat ik moeite had met de vele negatieve verhalen. Dit vond zij niet fijn om te horen, maar snapte het wel. Ik heb aangegeven dat ze me gerust berichtjes mocht sturen, maar dat ik ze pas zou lezen en/of beantwoorden als ik daar zelf behoefte aan had en het aan kon. Dat werkt goed, maar is er wel in geresulteerd dat ik nu niet vaak meer berichtjes ontvang. Dat is voor mij goed zo en ik ga ook bewust geen vragen aan haar stellen. Het is niet makkelijk om je grens aan te geven, maar soms voor je eigen herstel c.q. gemoedstoestand wel nodig. Je hebt het dus ook heel goed op gelost zo. 
22-05-2018 16:57
22-05-2018 16:57 • 1 reactie • Reageer
Over-Leven
Dank je. Mooi dat je het herkend en fijn dat het voor jou ook opgelost is, al verandert er dan idd veel in zo’n contact...
22-05-2018 18:26
22-05-2018 18:26 • Reageer