De Regenboogbrug - gedicht voor overleden dieren

De Regenboogbrug - gedicht voor overleden dieren


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Overlijden van je huisdier, een zware tijd volgt

Ik persoonlijk ben gek op dieren. Al zolang als ik me kan herinneren heb ik huisdieren. Vroeger als klein ventje bij mijn ouders thuis hadden we altijd honden. Later is het gegaan van knaagdieren naar katten. Tot op heden hebben we nog steeds katten en ik zou ook nooit meer zonder huisdieren willen leven. Je kan er alle leuke en minder leuke dingen mee delen en je krijgt er onvoorwaardelijke liefde voor terug.

Een paar jaar geleden hebben wij voor de laatste keer een huisdier verloren. Als je ook een dierenliefhebber bent dan weet je wat het overlijden van je beste maatje met je doet. Intens verdriet maar toch mooie herinneringen.

Een ode aan overleden (huis)dieren

Er bestaat een gedicht met de naam 'De Regenboogbrug'. Het is een mooi en aangrijpend gedicht. Ik heb het gedicht al vele malen gelezen maar het blijft me aangrijpen. Zeker aan het eind van het gedicht lopen iedere keer de rillingen over mijn rug. Dat zal wellicht komen omdat ik in plaatjes denk. Ik weet even niet wie De Regenboogbrug heeft geschreven maar ik ben die  persoon zeer dankbaar voor dit mooie stukje tekst.

De regenboogbrug


Er is een plaats in de hemel die Regenboog brug heet.
Als een dier waar je veel van houdt doodgaat,
dan gaat dat dier naar de Regenboog brug.
Daar zijn uitgestrekte weiden en heuvels voor onze lieve vrienden,
zodat ze met elkaar kunnen rennen en spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn
en onze vrienden voelen zich daar warm en prettig.

Alle oude en zieke dieren worden daar weer jong en beter.
Alle dieren die gewond of verminkt waren, worden weer sterk en gezond,
precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden, er is echter een klein ding:
Ze vinden het jammer dat ze hun baasje of bazinnetje
achter hebben moeten laten.

Ze rennen en spelen met elkaar,
maar dan komt de dag dat er eentje plotseling stopt met spelen
en in de verte tuurt.
Zijn ogen beginnen te stralen, hij begint te trillen van opwinding.
Plotseling verlaat hij de groep,
rent over het groene gras, sneller en sneller.
Hij heeft je gezien en als jij en je lieveling elkaar eindelijk treffen,
houden jullie elkaar stevig vast, bij deze vreugdevolle hereniging.
Om nooit meer uit elkaar te gaan.
De vrolijke kussen overstelpen je gezicht,
je handen aaien zijn liefdevolle kop en je kijkt weer in die trouwe ogen,
die je zolang niet hebt gezien,
maar die altijd in je hart zijn gebleven.

En dan gaan jullie samen over de Regenboog brug...

Vul hier je titel in

Haal deze tekst weg en vul hier je tekst in.

Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (5 reviews)
expand_more
Verberg reacties
ja voel met je mee en vind dit heel mooi morgen zal k hem versturen want helaas gaat er morgen een paard na de hemel
| 16:21 |
oeh.. Sterkte
| 16:56 |
dank je
| 03:57 |
Ik heb het heel snel gelezen omdat ik anders ga wenen.
Helaas heb ik dit ook al moeten meemaken, maar ik kan me een huis zonder katten niet voorstellen.
Ga maar eens kijken, ik heb foto's van mijn lieverd gedeeld in verschillende blogjes.
| 22:37 |
Elke keer weer tranen, maar het voelt ook als een bemoediging, dat ooit op een dag...
| 00:01 |
Klopt.. al geloof ik daar niet in.. maar dat is wel het stukje tekst wat op mij het meeste indruk maakt
| 21:24 |
Wat mooi beschreven super
| 15:57 |
:-)
| 16:13 |
Ik word er stil van.
| 15:50 |
Ik ook iedere keer...
| 15:55 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen