×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Meer zelfvertrouwen  voor jouw kind

Meer zelfvertrouwen voor jouw kind


Hoe kun je het zelfvertrouwen van je kind te stimuleren?

Heeft jouw kind wel eens moeite om nieuwe dingen te ondernemen? Twijfelt het wel eens of het iets kan? Gaat het nieuwe dingen uit de weg, uit angst dat het niet lukt? En heb je al van alles geprobeerd om het te stimuleren, maar lijkt het geen of weinig effect te hebben?
Start dan eens met het stellen van vragen! Zonder een cognitief antwoord te verwachten, zonder een conclusie of invulling van jou. Iets wat we niet gewend zijn, maar wat zo effectief kan zijn. Het vraagt een omschakeling van de mind, maar zie het als een spier die je kunt trainen.

Om het zelfvertrouwen van je kind te gaan vergroten kun je starten met de vraag  wanneer het iets (nieuws) wil proberen: "Hoe zou het zijn als jou dat lukt?" Zonder invulling te geven aan het antwoord, maar als uitnodiging voor het kind om de ervaring aan te gaan. Als uitnodiging om het kind zijn EIGEN ervaring aan te laten gaan, los van jouw mening en invulling van de uitkomst.
En is het gelukt? Wees dan de uitnodiging voor nog meer ervaringen en uitdagingen: "Wow! Als jou dit lukt, wat lukt jou dan nog meer?" Een vraag aan je kind die vertrouwen uitspreekt, steun geeft en uitnodigt tot meer.
 Die het kind de ruimte geeft om los van jouw eigen emoties, gevoelens en gedachten de wereld te ontdekken. Het leert je kind te vertrouwen op zijn of haar weten. Zonder een goed of fout. Zonder jouw conclusies of verwachtingen.
En is het niet gelukt? VRAAG je kind of het datgene opnieuw wil proberen. En bij een ja, stel dan de eerste vraag opnieuw eventueel aangevuld met de vraag: "Wat is er voor nodig dat dit jou lukt?" of "Wat heb je nodig dat dit jou lukt?" Je kunt hulp aanbieden door te vragen of ze hulp nodig hebben én wat voor hulp ze dan nodig hebben. Nodig het kind uit om tot eigen antwoorden of acties te komen en vertrouw het kind hierop. Ga eventueel samen de ontdekking aan. Vanuit nieuwsgierigheid, verwachtingsloos.

Het stellen van vragen aan je kind, geeft je kind de gelegenheid om zelf tot (innerlijke) antwoorden te komen. De vragen zijn niet bedoeld om cognitief beantwoord te worden. De insteek is een uitnodiging zijn, de ruimte zijn om te ontdekken en te ervaren, het bewustzijn en weten te openen, te activeren en te leven. Vaak staat onze eigen mening, bezorgdheid of angst in de weg waar we het kind voor willen behoeden of wat we wel of niet toestaan. Niet realiserend dat een reactie gebaseerd op het voorkomen van dat wat je wil voorkomen een EIGEN ervaring van het kind in de weg staat. Reageren vanuit jouw ervaring is eigenlijk heel onaardig om te doen (hoe goed bedoeld ook), omdat je jouw ervaring projecteert op het kind. Je ontneemt het kind een eigen ervaring en maakt jouw ervaring een waarheid voor het kind. Wanneer je een kind bijvoorbeeld niet (hoog) laat klimmen omdat je bang bent dat het valt, wat geef je het kind dan aan informatie mee? Hoeveel vertrouwen spreek je uit naar je kind wanneer je reageert vanuit: "Straks val je nog!"? Hoe zou het zijn om voor het kind ondersteunend aanwezig te zijn; het gewaar te maken van dat het zo hoog klimt als dat voor het kind haalbaar is op dat moment, om fysiek aanwezig te zijn om het te ondersteunen wanneer het misstapt, om mee te klimmen, om het verbaal te begeleiden? En wat is nog meer mogelijk om vanuit vertrouwen aanwezig te zijn voor het kind zodat het zijn eigen ervaring kan opdoen? 

Laat je verwachtingen over de uitkomst los wanneer je met het stellen van vragen aan de gang gaat. En ook al lijkt het geen resultaat te hebben, blijf vragen, blijf volhouden. Hoe zou het zijn voor kinderen om de ruimte hebben te ervaren los van projecties, aannames, conclusies of verwachtingen van de volwassene? 








expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties