Mij beseffend dat het een dag te vroeg is...


Ik keek naar de klok. Het was exact acht uur en precies op dat moment hoorde ik het belsignaal van mijn telefoon. Ik nam op. Mij beseffend dat het een dag te vroeg is. Morgen, morgen is het pas 1 april en zouden we gaan brainstormen over een nieuwe schrijfuitdaging. 

Morgen was echter niet het juiste moment, het moest en zou NU gebeuren. Er spookte te veel door haar gedachte, dat het er nu uit moest. Een zenuwinzinking was niet waar zij op wachtte, dus het moest en het zou.

Kijk, of Hans nu wilde of niet, of hij begrip heeft voor de situatie dat hindert nu toch even niet. Het gaat om de intentie, niet om de datum!

Morgen, morgen is het 1 april. Zou het een grap zijn dat zij juist morgen pas mocht bellen, om klokslag acht uur? Moest ze dan heel hard roepen:

‘1 april’!

En dan de horen op de haak gooien?

Het kon niet, het mocht niet en toch zou het zo zijn. Vandaag zouden zij enige woorden aan het wereld wijde web toevertrouwen of het nu al 1 april is of niet. Dus brainstormde zij tezamen, al anderhalf uur zaten ze aan de telefoon, hoe ze nu eindelijk eens een grap konden uithalen met Hans. Want je wist gewoon:

1) Hij moet steen goed zijn;

2) Je moet op je hoede zijn, want hij slaat genadeloos terug!

Enfin, 1 april, of toch iets eerder, gewoon als statement dat het niet op een dag hoeft aan te komen? Als recalcitrant, uitdagend en vernieuwend…

Want zeg nu zelf, het is toch gewoon een eer om als eerste een goed verhaal te schrijven en Hans op zijn nummer te zetten met die grappen en grollen.

Morgen zegt hij natuurlijk die hele schrijfuitdaging af, want dan is het….

Eén april!

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!