Je eigen weg gaan en alles erbij komt kijken

Je eigen weg gaan en alles erbij komt kijken


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Vandaag kreeg ik een reactie op een blogbericht van mij, van ongeveer een halfjaar geleden, waarin ik de niet altijd eenvoudige relatie tussen mijn ouders en mij omschreef. In dat blogbericht heb ik onder andere gedeeld dat die relatie niet altijd over rozen ging; de ruzies werden steeds meer en steeds heviger. Ook deelde ik mee dat ik al langere tijd hoopte dat er verandering in zou komen. Toen ik dat blogbericht schreef, zat ik nog in een situatie waar geen uitzicht meer in leek te zitten; mijn vriend en ik waren op zoek naar een woning waar we beiden in zouden passen zodat ik bij hem in kon trekken.

Om mijn verhaal extra te onderbouwen, heb ik foto's van ©Pixabay gebruikt

 

Ergens kort nadat ik het vorige blogbericht over de situatie plaatste, hebben mijn vriend eerlijk om de tafel zitten. Huisjes lagen niet voor het oprapen en het kon niet langer doorgaan zoals het nu ging. Hij zag me als gelukkig persoon als ik bij hem was en zodra ik terug naar mijn ouders ging was het mis. Ik was daar nog geen vijf minuten terug binnen en mijn zelfvertrouwen verdween als sneeuw voor de zon; ik veranderde in de onzekere persoon die ik eigenlijk achter mij wilde laten.

Maar niets ging zonder slag of stoot...

In de eerste instantie heb ik zoveel mogelijk geprobeerd mijn ouders erbij te betrekken. Ze maakten me het echter niet makkelijk doordat ze eigenlijk hele dubbele antwoorden gaven. Eerst waren ze het er niet mee eens. Voornamelijk mijn moeder. Ik zou dan nooit vanuit huis kunnen trouwen en vanuit hun christelijke leefstijl, wilden ze dat wel. Zelf deel ik die leefstijl niet meer, dus dat heb ik langs mij heen laten gaan. Mijn vader reageerde, in mijn ogen, redelijker. Hij zei dat wat ik ook zou doen, ik altijd zijn dochter zou blijven en hij zou helpen waar hij kon. Mijn ouders hebben er zelfs ruzie om gehad. Uiteindelijk besloten ze zich meer afzijdig te houden en de keus bij mij te laten; ik was immers oud en wijs genoeg.

Op een gegeven moment heb ik dus mijn spullen gepakt en ben ik mijn eigen weg gegaan. Met mijn ouders heb, tot mijn opluchting, normaal contact gehouden. Het was enorm doorzetten, doorpakken en het was echt niet altijd makkelijk. Mijn vriend had al een woonruimte, maar het was niet groot. We hadden dus intenties om te gaan verhuizen. Onverwacht werd het baancontract van mijn vriend niet verlengd en kreeg ik zelf ook behoorlijk wat tegenslagen te verduren. Ook iedere dag ermee geconfronteerd worden dat je volwassen bent en dat de grote volwassen wereld zwaar tegenvalt, is moeilijk geweest.

Volwassen worden is best zwaar

Er wordt vaak door menig mens, van voornamelijk de oudere generatie, lacherig gedaan over "de jeugd van tegenwoordig". Zo zou ik het makkelijk moeten hebben en mag ik niet klagen. 
Toch klaag ik wel; het volwassen leven kan echt enorm zwaar en, sorry voor het woord, enorm kut zijn. Het is echt niet altijd feest. 

Ik ga niet uit en zit niet in de schoolbanken zoals veel van mijn leeftijdsgenoten. Ik werk, heb een UWV die als een aasgier mijn acties volgt - in mijn nek hijgend en heb te dealen met alle verantwoordelijkheden die volwassenen op hun bordje gepresenteerd krijgen; waaronder verzekeringen regelen, het hele huishouden, werken om de eindjes aan elkaar te knopen, en ondertussen jezelf nog overeind proberen te houden. Geloof mij maar, ik ben vaak genoeg ingestort. Het is niet altijd makkelijk geweest. In de laatste maanden liet ook mijn lichaam merken dat de stress gewoonweg teveel was en heb ik veel moeten veranderen. Ik heb moeten leren voor mijzelf op te komen, soms flink was gas terug te nemen en goed voor mezelf te zorgen, ook al gaat dat soms ten koste van de ander. Ik ben harder geworden, heb zelfvertrouwen ontwikkeld en ook mijn ouders zijn langzamerhand ieder woord aan het terugnemen wat ze zeiden met betrekking tot mijn plannen om uit huis te gaan. Ze zien dat ik het red en dat, hoe zwaar de tegenslagen ook zijn, me er iedere keer weer doorheen weet te worstelen.

Sinds enkele weken heeft mijn vriend een andere baan en we zien samen de toekomst een stuk positiever in. We sparen wat we kunnen en kijken ondertussen of we een iets grotere woonruimte kunnen vinden. Een éénkamerappartement is namelijk best nog wel eens lastig om met z'n tweeën te delen. Het is snel te druk/te vol en we kunnen geen mensen uitnodigen, doordat daar simpelweg geen ruimte voor is. 

 

Dit halfjaar is dus behoorlijk heftig geweest voor mij, maar het heeft me wel sterker dan ooit gemaakt. Ik heb een kant van mezelf gezien die ik niet van eerder kende en ik begin het zelfvertrouwen op te bouwen wat ik nooit heb gehad. Ook voelt het rustiger als ik thuis kom; ik word niet meer bekritiseerd en kan eindelijk mezelf zijn. Ook wordt het daadwerkelijk gewaardeerd als ik iets doe. Het voelt alsof ik eindelijk echt thuis ben.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (5 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Fijn dat je eindelijk dat thuis-gevoel hebt!
| 17:31 |
Opgroeien en volwassen worden kan flink lastig zijn hoor
| 10:18 |
Het volwassen worden gaat zeker niet zonder slag of stoot, maar dat geeft je juist weer mogelijkheden en kansen om te groeien als persoon. Als alles van een leien dakje zou gaan zou de groei ook weer minder zijn. :-)
| 23:44 |
herken dit wel... ben al eens uit huis gegaan, ben samengaan wonen en alles ging toen veel beter, ook qua band met mn moeder... Bij mij ging die relatie over en sindsdien woon ik weer thuis en gaat t steeds slechter... Op dit moment echt serieus op zoek naar een eigen huisje waar ik echt alleen ga wonen... en kan niet wachten om weer te groeien!!! Het is zeker niet altijd makkelijk... maar we komen er wel!
| 21:49 |
Inderdaad.. Op een gegeven moment is het ook gewoon goed om je vleugels uit te slaan en je eigen weg te gaan. Ook al is dat niet altijd makkelijk. Ik zeg altijd maar; als ik iets zeker weet over mijn leven is dat het nooit makkelijk gaat zijn, er is altijd iets dat niet loopt zoals je wil en in mijn jeugd heb ik ook altijd moeten knokken om vol te houden. Waar ik ook mee bezig ben is loslaten en accepteren; het is oké om even niet lekker in je vel te zitten, emoties mogen er zijn. Ik probeer alles meer te nemen zoals het komt. Het is lastig dat niets in het leven voorspelbaar is, maar het is wat het is :-)
| 09:12 |
Oh ja echt he! Dr gaat zoveel mis en loopt anders dan gepland... maar hoe dan ook ik sla me er altijd wel weer doorheen. Dus het komt wel goed. Hoe slecht ik er ook lijk voor te staan. Er is altijd een weg. Nee, precies, van het concert des levens krijgt niemand een program. ;)
Gewoon doorgaan, ook als dr geen weg lijkt te zijn, kun je hem ook zelf aanleggen zeg ik altijd maar... nieuwe routes maken is niet zo moeilijk :p
| 22:58 |
meteen een update, dank je wel, fijn om te horen dat het al zoveel beter gaat. Je komt er wel
| 21:05 |
Ik heb nog een lange weg te gaan, maar ik kom er wel inderdaad ;-)
Stapje voor stapje..
| 09:08 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen