×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Je eigen weg gaan en alles erbij komt kijken

Je eigen weg gaan en alles erbij komt kijken


Vandaag kreeg ik een reactie op een blogbericht van mij, van ongeveer een halfjaar geleden, waarin ik de niet altijd eenvoudige relatie tussen mijn ouders en mij omschreef. In dat blogbericht heb ik onder andere gedeeld dat die relatie niet altijd over rozen ging; de ruzies werden steeds meer en steeds heviger. Ook deelde ik mee dat ik al langere tijd hoopte dat er verandering in zou komen. Toen ik dat blogbericht schreef, zat ik nog in een situatie waar geen uitzicht meer in leek te zitten; mijn vriend en ik waren op zoek naar een woning waar we beiden in zouden passen zodat ik bij hem in kon trekken.

Om mijn verhaal extra te onderbouwen, heb ik foto's van ©Pixabay gebruikt

 

Ergens kort nadat ik het vorige blogbericht over de situatie plaatste, hebben mijn vriend eerlijk om de tafel zitten. Huisjes lagen niet voor het oprapen en het kon niet langer doorgaan zoals het nu ging. Hij zag me als gelukkig persoon als ik bij hem was en zodra ik terug naar mijn ouders ging was het mis. Ik was daar nog geen vijf minuten terug binnen en mijn zelfvertrouwen verdween als sneeuw voor de zon; ik veranderde in de onzekere persoon die ik eigenlijk achter mij wilde laten.

Maar niets ging zonder slag of stoot...

In de eerste instantie heb ik zoveel mogelijk geprobeerd mijn ouders erbij te betrekken. Ze maakten me het echter niet makkelijk doordat ze eigenlijk hele dubbele antwoorden gaven. Eerst waren ze het er niet mee eens. Voornamelijk mijn moeder. Ik zou dan nooit vanuit huis kunnen trouwen en vanuit hun christelijke leefstijl, wilden ze dat wel. Zelf deel ik die leefstijl niet meer, dus dat heb ik langs mij heen laten gaan. Mijn vader reageerde, in mijn ogen, redelijker. Hij zei dat wat ik ook zou doen, ik altijd zijn dochter zou blijven en hij zou helpen waar hij kon. Mijn ouders hebben er zelfs ruzie om gehad. Uiteindelijk besloten ze zich meer afzijdig te houden en de keus bij mij te laten; ik was immers oud en wijs genoeg.

Op een gegeven moment heb ik dus mijn spullen gepakt en ben ik mijn eigen weg gegaan. Met mijn ouders heb, tot mijn opluchting, normaal contact gehouden. Het was enorm doorzetten, doorpakken en het was echt niet altijd makkelijk. Mijn vriend had al een woonruimte, maar het was niet groot. We hadden dus intenties om te gaan verhuizen. Onverwacht werd het baancontract van mijn vriend niet verlengd en kreeg ik zelf ook behoorlijk wat tegenslagen te verduren. Ook iedere dag ermee geconfronteerd worden dat je volwassen bent en dat de grote volwassen wereld zwaar tegenvalt, is moeilijk geweest.

Volwassen worden is best zwaar

Er wordt vaak door menig mens, van voornamelijk de oudere generatie, lacherig gedaan over "de jeugd van tegenwoordig". Zo zou ik het makkelijk moeten hebben en mag ik niet klagen. 
Toch klaag ik wel; het volwassen leven kan echt enorm zwaar en, sorry voor het woord, enorm kut zijn. Het is echt niet altijd feest. 

Ik ga niet uit en zit niet in de schoolbanken zoals veel van mijn leeftijdsgenoten. Ik werk, heb een UWV die als een aasgier mijn acties volgt - in mijn nek hijgend en heb te dealen met alle verantwoordelijkheden die volwassenen op hun bordje gepresenteerd krijgen; waaronder verzekeringen regelen, het hele huishouden, werken om de eindjes aan elkaar te knopen, en ondertussen jezelf nog overeind proberen te houden. Geloof mij maar, ik ben vaak genoeg ingestort. Het is niet altijd makkelijk geweest. In de laatste maanden liet ook mijn lichaam merken dat de stress gewoonweg teveel was en heb ik veel moeten veranderen. Ik heb moeten leren voor mijzelf op te komen, soms flink was gas terug te nemen en goed voor mezelf te zorgen, ook al gaat dat soms ten koste van de ander. Ik ben harder geworden, heb zelfvertrouwen ontwikkeld en ook mijn ouders zijn langzamerhand ieder woord aan het terugnemen wat ze zeiden met betrekking tot mijn plannen om uit huis te gaan. Ze zien dat ik het red en dat, hoe zwaar de tegenslagen ook zijn, me er iedere keer weer doorheen weet te worstelen.

Sinds enkele weken heeft mijn vriend een andere baan en we zien samen de toekomst een stuk positiever in. We sparen wat we kunnen en kijken ondertussen of we een iets grotere woonruimte kunnen vinden. Een éénkamerappartement is namelijk best nog wel eens lastig om met z'n tweeën te delen. Het is snel te druk/te vol en we kunnen geen mensen uitnodigen, doordat daar simpelweg geen ruimte voor is. 

 

Dit halfjaar is dus behoorlijk heftig geweest voor mij, maar het heeft me wel sterker dan ooit gemaakt. Ik heb een kant van mezelf gezien die ik niet van eerder kende en ik begin het zelfvertrouwen op te bouwen wat ik nooit heb gehad. Ook voelt het rustiger als ik thuis kom; ik word niet meer bekritiseerd en kan eindelijk mezelf zijn. Ook wordt het daadwerkelijk gewaardeerd als ik iets doe. Het voelt alsof ik eindelijk echt thuis ben.




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties