×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Ouders en de dubbele gevoelens die ze mij bezorgen


Begrijp me niet verkeerd. Mijn ouders zijn echt wel lieve mensen die het op hun manier goed met mij voor hebben, maar sommige dingen begrijp ik gewoon niet. Ongetwijfeld zal ik niet de gemakkelijkste zijn geweest om mee te leven voor langer dan twintig jaar inmiddels. Autistische kinderen zijn nu eenmaal niet makkelijk, zoals ik regelmatig op het internet lees.Het idee dat ze mijn diagnose niet aanvaard hebben en/of niet begrijpen heb ik al langer. Dat begon toen ik mijn diagnose net had. Natuurlijk weet je dan nog niet direct hoe alles werkt en wat je kan doen om het voor je kind beter te maken, of makkelijker. 

Wat ik echter niet begrijp is dat ze niet direct een speciaal onderwijs voor mij kozen aan het eind van mijn basisschooltijd. Dat ze liever wilden dat ik naar een christelijke school ging, vanwege hun religieuze overtuigingen, kan ik begrijpen. Maar klakkeloos naar het advies van de basisschool luisteren en zelf niet even gaan vragen bij een huisarts, psycholoog of iets in die trant kan ik niet begrijpen. Waar kies je dan voor, denk ik dan. Jouw religieuze overtuiging, of het geluk van je kind? Uiteindelijk ben ik namelijk alsnog naar het speciaal onderwijs gegaan, omdat ik op het regulier onderwijs ongelukkig werd en de juiste hulpmiddelen niet aanwezig waren. In die tijd heb ik me ook enorm schuldig gevoeld. Het voelde als falen, want ik voldeed alweer niet aan de eisen waar ik aan had moeten voldoen. Het voelde ook alsof ik tot last werd voor mijn ouders.

Toen ik depressief werd, was leven met mij kennelijk helemaal moeilijk. Er werd dikwijls gedreigd met uit-huis-plaatsingen en er werd mij dikwijls voor de voeten gegooid dat het moeilijk was om met mij te leven. Ook werd mij verweten dat ik niets met hen deelde en mij antisociaal opstelde. Terwijl ik regelmatig dingen met hen heb geprobeerd te delen, maar ze gewoon niet luisterden. Ze kapten dan gewoon halverwege het gesprek af en zeiden dan iets in de trant van 'daar heb ik nu even geen zin in' of 'we zijn moe, nu even niet'. Weet je, ik snap dat best wel. Even geen behoefte hebben om te praten of dat je even rust aan je hoofd wil, maar wat ik dan tegenstrijdig vind is dat ik dan wel verwijten krijg als ik aangeef rust te willen.Dit is helemaal erg sinds ik half samenwoon met mijn vriend. Dat is ook deels doordat het bij mijn ouders thuis niet een gehele week uit te houden is. 

Zelf denk ik ook dat afstand gezond is. Dan hoeven zij zich minder zorgen om mij te maken en dan kan ik ook mijn eigen weg gaan. Ze zijn er dan ook wel positief over als ze zien dat de relatie tussen mijn vriend en mij goed is, dat we veel aan elkaar hebben.  Wat er dan echter bij mij niet ingaat zijn alle verwijten die naar mijn hoofd geslingerd worden als ik dan toch een keer bij mijn ouders thuis ben. Ik kan niets goed doen; ik ben chagrijnig, ik ben wéér een paar kilo aangekomen (of ik ben juist afgevallen) en dan komt de kers op de taart; de opmerking 'je voert nooit iets uit hier'. Dat soort opmerkingen moet ik incasseren en er proberen zelfs nog positief op te reageren anders 'is er wat mis met me'. 

Dat is voor mij moeilijk, doordat die opmerkingen niet eerlijk zijn. Ik werk, doe de was van mijn vriend en mij (soms zelfs van hen er nog bij), daarbij ben ik ook volop bezig met mijn rijbewijs dus daar gaat ook tijd in zitten. Ieder klein beetje tijd dat ik dan even op de bank kan zitten en even televisie kan kijken, pakken ze dan om me te pakken op het feit dat ik 'wéér niks doe'. Ook de opmerkingen over mijn gewicht vind ik zeer vervelend. Als ik uit probeer te leggen dat het me kwetst, word ik onderbroken of vinden ze het zelfs raar dat ik dat vind. Terwijl ik ze dan nog geen uur geleden heb uitgelegd waarom het bij mij zo gevoelig ligt. Dat ik gepest ben en mezelf daardoor nooit goed heb kunnen accepteren. Daarbij heb ik in die periode 0,0% steun van hen gehad, maar dat terzijde. 
Pfoeh. Soms hè, soms kan ik ze wel achter het behang plakken. Begrijp me niet verkeerd, ik houd echt wel van ze, maar soms is het zo lastig om te leven met mensen die mij de meest geliefde en meest gehate persoon tegelijkertijd laten voelen.


En ik heb er vaak met hen over gepraat met ze. Op een gegeven moment heeft ook dat geen zin meer. Mijn vriend en ik zijn nu druk op zoek naar een huis. Dan kunnen wij met onze toekomst samen en kan ik misschien eindelijk eens normaal op bezoek bij mijn ouders zonder de verwijten...




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts