×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Overprikkeling [Schrijfsel]

Overprikkeling [Schrijfsel]


Dingen zijn voor mij nooit echt van een leien dakje gegaan en vriendschappen is een begrip dat al heel lang op mijn 'verbeter lijstje' staat. Ik ben er totaal niet goed in, van het woord 'sociaal' draait mijn maag om en ik word er totaal onpasselijk van om in een drukke woonkamer te zitten bij bijvoorbeeld een verjaardag. Eerst gaat het wel; ik geef de jarige job of -jet een hand of een kus op beide wangen, ik overhandig het cadeau en ga zitten. Dan krijg ik de vraag of ik koffie of thee wil. Vaak kies ik voor koffie met twee klontjes suiker, want melk voegt echt helemaal niets toe naar mijn mening.
Als ik daar dan even zit, zie ik een bekende. Een ander familielid die ik al een tijdje niet meer gesproken heb en die vraagt hoe het met me gaat, want ik heb al zo lang niets van me laten horen. Mijn gezicht in plooi houdend, want velen van mijn familie doen geen moeite voor een band, vertel ik hoe mijn dagelijks leven gaat aka standaard small talk; Ik heb een nieuwe baan, met mijn vriend gaat het goed en verder gaat het "wel z'n gangetje". Nog voor ik kan antwoorden op de vraag wat ik nou van mijn baan vind, ben ik de aandacht alweer kwijt. 
Het familielid is al met een andere gast aan het praten en terwijl de ruimte in een kippenhok verandert vraag ik me af wat ik hier nou eigenlijk doe. In mijn linkeroor hoor ik een man praten over zijn zoveelste auto in zijn verzameling, in mijn rechteroor een vrouw die vertelt over wat voor een schande het is om samen te wonen zonder te trouwen, ergens op de achtergrond hoor ik de fluitketel afgaan, de koffie die voorzichtig door het filter in de koffiepot drupt, het kopje wat op een schoteltje op tafel wordt gezet, het biertje dat wordt geopend met een aansteker waardoor het plastieken randje onderaan de aansteker barst, de schaterlach van mijn moeder die voor de zoveelste keer over haar werk verteld, het gebakvorkje wat over het schoteltje schraapt om de laatste restjes taart eraf te halen want weggooien is zonde... en dan knapt er iets in me. 
Als door een wesp gestoken haast ik me naar buiten om een sigaret op te steken samen met iemand anders die kennelijk al net zo antisociaal is als ik. Lang blijft het stil en dan vraagt de ander "vind je het niet gezellig binnen?" Nadat ik een hijsje van mijn sigaret heb genomen, en nog even kuch omdat ik sneller wil praten dan dat ik de rook uitgeademd heb, "het is me wat te druk daar" antwoord ik vervolgens. Lichtelijk scheef word ik aangekeken. "Druk? Dat valt toch wel mee?" wordt er gevraagd en nog voor ik überhaupt heb kunnen antwoorden, heeft de ander zijn sigaret al uitgedrukt en loopt terug naar binnen, naar het kippenhok zoals ik dat noem.
"Druk? Dat valt toch wel mee," papegaai ik hem na, "je hebt geen idee. Werkelijk geen idee" voeg ik er zuchtend aan toe terwijl ik kijk hoe de zon ondergaat en ik hoop dat de avond snel voorbij is zodat ik naar huis kan gaan. Waar ik niemand hoef te vertellen wat ik van mijn werk vind, waar ik niet aan verwachtingen van een ander hoef te voldoen, waar ik niet per se gezellig hoef te zijn. Waar ik gewoon de ongezellige introvert kan zijn die ik ben, zonder dat ik mijn best moet doen mijn gezicht in plooi te houden en te genieten van iets wat ik alles behalve fijn vind.
Thuis, waar ik niet overprikkeld hoef te raken.

 

Dit schrijfsel is gebaseerd op een ervaring van enkele weken geleden. Als jullie dit soort schrijfsels interessant vinden, laat het gerust weten.




Vinception
Ah het klinkt echt heel naar (en dat is het ook). Ik vind het wel superinteressant om te lezen!
27-08-2017 00:42
27-08-2017 00:42
Albert van den Berg
Heel herkenbaar, zeker als je wat ouder bent kun je de gesprekken moeilijker filteren. Vanavond was ik op een feestje, ik beperk mij dan tot 1 of 2 mensen, maar ben dan toch geestelijk moe en slaap ik slecht, te zien ook aan dit tijdstip.
18-08-2017 05:22
18-08-2017 05:22 • 1 reactie
Erieka
Ik ben zelf nog maar 21. Dat wordt nog wat als ik daadwerkelijk ouder ga worden. Nu heb ik vooral problemen met filteren vanwege mijn autisme. Het is als het ware als een trechter, met een breed en een smal stuk. Het brede stuk stroomt helemaal vol, en aan het begin gaat het nog wel, maar het is net alsof het smalle stuk de doorsnee van een speldenkopje heeft waardoor de prikkels dus niet doorstromen om ruimte te maken voor eventueel meer. Hierdoor raakt het brede stuk overvol en stroomt alles er langs; dan kan ik dus echt niet meer deelnemen aan een gesprek omdat ik alles dan begint te draaien en ik geen idee meer heb wie wat zegt en of het aan mij gericht is.
18-08-2017 11:07
18-08-2017 11:07 • 1 reactie
Marion Wever
Je hebt het heel goed verwoord. Weet je.. een paar haar geleden heb ik me voorgenomen dat ik aan dit soort dingen niet meer meedoe. Niets meer waar ik echt geen zin in heb en geen negatieve mensen meer. Scheelt een hoop
17-08-2017 23:32
17-08-2017 23:32 • 1 reactie
Erieka
Bij mij zit er een beetje een tweestrijd. Aan een kant weet ik dat de sociale dingen mij enorm uitputten, maar als ik het helemaal uit mijn leven ban vereenzaam ik misschien wel en dat lijkt me ook niet echt wat. Zeker omdat ik een sociaal isolement heb gezeten en daar nog iedere dag de scherven van raap. Het zijn ook echt angsten die mij ervan weerhouden dat ik het leuk vindt om naar feestjes te gaan. Ik ben altijd bang dat mensen iets van mij vinden en dat het niet positief is.
18-08-2017 11:05
18-08-2017 11:05 • 1 reactie
Hans van Gemert
Heel realistisch geschreven, ik begrijp het helemaal :-)
17-08-2017 23:22
17-08-2017 23:22 • 1 reactie
Erieka
Dankjewel. Het luchtte heel erg op om dit te schrijven. Normaal krijg ik de woorden gewoon niet op de juiste manier op papier, doordat het zo'n wirwar van dingen is wat door me heen gaat op een moment van overprikkeling.
17-08-2017 23:25
17-08-2017 23:25 • 1 reactie