×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Stress [schrijfsel]

Stress [schrijfsel]


Even ter informatie; dit bericht kan wat van de hak op de tak zijn, doordat ik  behoorlijk gestrest was toen ik het schreef.

Stress. Het is iets waar ik steeds meer en steeds erger last van ben gaan krijgen. Daar waar ik aan het nieuws probeerde te ontsnappen, wordt het mijn strot ingeduwd en komt het in mijn systeem zonder dat ik er ruimte voor heb. Ik ga ik erover piekeren en gefeliciteerd, weer heb ik energie verspild aan dingen waar ik niets kan veranderen doordat het in handen van anderen ligt. 
Of mensen komen op magische wijze allemaal tegelijkertijd, of bijna tegelijkertijd, met dingen naar mij toe die ze van mij verwachten of waarvan ze willen dat ik het zo snel mogelijk regel. Hierdoor schiet ik vol, kan ik niet meer filteren en blokkeer ik. Waardoor mensen vervolgens kwaad op mij worden dat ik het niet voor elkaar heb gemaakt, terwijl ze niet proberen te begrijpen dat ze mij nogal kunnen overvallen met dergelijke zaken en mij daarmee overvragen.

                                     Dat de wereld om mij heen iedere dag harder en meedogenlozer lijkt te worden, helpt ook niet echt.

Dit merk ik sinds de tijd dat de economische crisis is geweest en vooral de laatste jaren wat erger; Nederland verandert in een 24/7 maatschappij. Dingen kunnen niet even een dagje wachten, moeten direct en onmiddellijk. Men is minder betrokken met elkaar, gaat meer voor z'n eigen hachje en aan zich vind ik daar eigenlijk niks mis mee. Een ander zal namelijk minder snel omkijken naar jou en je zult toch goed voor jezelf moeten zorgen. Al maak ik me wel zorgen in hoeverre dit toeneemt. Zo zal een werkgever niet blij zijn als je - je ziek meldt, maar zodra je er voor langere tijd uit moet vanwege een burn-out had je het maar eerder moeten melden. Voor alles moet je een excuus verzinnen en voor alles moet je - je verdedigen of rechtvaardigen. Menig werkgever wordt er niet blij van als je - je moe voelt en even niet onder de mensen kan komen, want "dat heeft iedereen toch wel eens". Hierdoor gaan mensen minder snel naar een dokter en lopen mensen door met problemen die van kwaad naar erger kunnen gaan. Het "even geen mensen willen zien" kan uitlopen naar een sociaal-isolement, het opgebrand voelen kan uitmonden in een burn-out en noem maar op.


Zo merk ik zelf ook op een harde manier dat de samenleving egoïstischer wordt, gemener wordt, dat je - jezelf moet verdedigen en per se overal een mening over moet hebben. Simpele dingen als een Hema die genderneutrale kleding gaat verkopen, worden onnodig uitvergroot en er wordt haat gezaaid. Het gaat hard tegen hard. Als je het goed vindt ben je een genderneutrale hippie en als je het niet goed vindt, een tactloze klootviool (of hoe je het ook wilt noemen). Als je geen mening hebt, ben je onverschillig. Ook betekent dat - dat je gelijk alles maar oké vindt en dat je dus ook geen inspraak meer mag hebben op bepaalde dingen. Zo vind ik het helemaal ontzettend prima dat labeltjes uit kinderkleding weghaalt, moeten ze lekker zelf weten, maar vind ik het een beetje te ver gaan dat men in de trein geen "geachte dames en heren" meer mag zeggen en dat het maar "geachte reizigers" moet worden. Als ik dit dan aan de kaak stel, word ik gigantisch afgebrand door tal van mensen, want als ik voor genderneutrale kleding ben moet ik ook maar voor alle andere kleine (in mijn ogen onnodige) veranderingen zijn; als je A zegt, moet je ook B zeggen.Als ik eerlijk ben, heb ik helemaal geen tijd om me zorgen te maken als in mijn ogen kleine dingen als labeltjes in kleding en de manier van het aanspreken van mensen. Het is in mijn ogen onbenullig dat daar nu zoveel ruimte voor gemaakt moet worden terwijl er in mijn ogen grotere dingen gaande zijn waar de aandacht naar uit dient te gaan; Overheden die een Sleepnetwet achter onze ruggen om in het leven willen roepen, overheden die willen zorgen dat werkgevers nog machtiger worden en diezelfde overheden die zorginstellingen kaalplukken en uitkeringsgerechtigden leegtrekken. Het leven is voor mijn idee veel stressvoller dan ooit te voren. Waar ik me vroeger zorgen maakte om mijn schoenen die te snel versleten door het vele buiten spelen, lig ik wakker of ik volgend jaar de zorgkosten nog wel kan betalen. Maak ik me zorgen of er straks nog wel ruimte is voor wajongeren zoals ik. Maak ik me zorgen of ik mijn wensen wel kan uit laten komen, of er later goed voor mij gezorgd gaat worden of dat het geld tegen die tijd al op is door de vele oorlogen. Of als de tijd rijp is, en ik het kan, ik nog wel een kind wil neerzetten op deze wereld die nog sneller zinkt als een Titanic die tegen een ijsberg aan vaart. 

Nu wil ik dit bericht niet geheel in een zware sfeer laten en nog even meedelen dat ik in ieder geval door al deze zware dingen de kleinere dingen beter ben gaan waarderen; als het een keer niet regent wanneer ik naar de bus loopt, wanneer ik een kat tegenkom als ik terug loop van de supermarkt naar huis, wanneer de man bij het tankstation een leuke grap verteld, wanneer een rij-instructrice mij opbeurt als ik meedeel dat ik gezakt ben voor mijn theorie-examen. Zo voelt mijn bagage op sommige momenten minder zwaar, terwijl er aan het gewicht eigenlijk niets verandert. Soms wordt het ook te zwaar, op avonden als deze en dan zet ik het even voor me neer, kijk ik er naar en schrijf ik er een bericht over zodat ik daarna mijn weg kan vervolgen en tegenaan kan.




Mental Qi
Leuk geschreven en ik herken je frustratie. Niet teveel aandacht aan schenken, maar focus op de positieve dingen om je heen. Als je dat begrijpt en minder naar de minnen kijkt worden de plussen ook groter
05-10-2017 22:49
05-10-2017 22:49 • Reageer