Waarom katten zoveel voor mij betekenen

Waarom katten zoveel voor mij betekenen


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Al eerder heb ik een blogbericht geschreven over mijn autisme. Hier kwam onder andere aan de orde wat autisme met mijn leven doet. Dit bericht wil ik wijden aan wat katten hierin voor mij hebben betekent, de steun die ze gaven, de vrienden die ze voor mij waren en het begrip wat zij hadden - die anderen niet hadden.

Hoe ik in aanraking kwam met katten

Als kind ben ik altijd al een buitenbeentje geweest, vanwege mijn autisme. Mensen snapten mij niet en vrienden maken was enorm moeilijk. Met gym werd ik altijd als laatste gekozen, met groepjes maken bleef ik over en op het schoolplein zat ik vaak alleen. 

Bij mijn ouders heb ik altijd wel katten gehad. Allerlei soorten. Een van de eersten was Loeki, waar ik geen heel bewuste herinneringen meer van heb. Hij was, zoals mijn ouders omschreven, een kater die voor niks en niemand bang was. Hij had zelfs een keer een goudvis uit de vijver van de buurman gestolen en wat voor een; de grootste van allemaal.

Daarna kwam Tummy. Een marktplaatspoes. We zagen haar op Marktplaats en mijn ouders hebben haar vrij snel daarna opgehaald. Ze was schuw en bang. Dit weerhield mij er niet van een band met haar op te bouwen. Haar eerste avonden, en delen van dagen, bracht ze door onder de bank. Iedere avond bleef ik wachten tot ze er onder  vandaan kwam en dan praatte ik met haar. Er vormde een band. Tummy kroop uit haar schulp, maar er kwamen andere problemen naar boven. Ze bleek een schildklierprobleem te hebben die verwaarloosd was door haar vorige baasjes. Mijn ouders en ik hebben van alles geprobeerd aan medicijnen en extra zorg. Het mocht niet baten. Een halfjaar is ze bij ons geweest voordat we haar in lieten slapen. Ook mijn vader, die ik niet vaak verdrietig had gezien, was er helemaal kapot van. 

Ondanks dat mijn vader zei dat hij geen kat meer wilde, zijn we toch gaan uit gaan kijken naar een nieuwe. Eerst wilden we er slechts één. Totdat we zagen hoe schattig ze waren. 


We kwamen bij deze kittens doordat we er op geattendeerd werden door onze dierenarts. Een mevrouw had een nestje kittens in huis genomen, doordat ze vrij vroeg hun moeder waren kwijtgeraakt en weesjes waren geworden. Ze had een afrastering gemaakt in haar woonkamer zodat de honden er niet bij konden komen. Toen Pom mij zag probeerde hij tegen de afrastering op te klimmen. Het lukte hem niet. Dit alles gebeurde al de eerste dag dat ik kwam kijken. Hij viel, voor mij, direct op doordat hij buitenbeentje was; hij was een beetje molliger dan de rest en dus een beetje onhandig. Ook vanwege het oogcontact dat ik met hem had.Hij bleef mij maar aankijken, de hele tijd. Op slag was ik verliefd en pakte hem op. Hij spinde en ik wist dat hij en ik beste vrienden zouden worden. Uiteindelijk kreeg hij de naam Pom.

De kittens speelden zo leuk met elkaar, dat we erover eens waren dat twee een beter aantal was. We zochten de kitten waar Pom het best mee kon en die noemden we Pim. Deze twee katers, konden na enkele weken met ons mee naar huis. Ze waren de schattigste en liefste kittens ooit. Ondanks dat ze aan het begin behoorlijk rebels waren en behoorlijk wat dingen hebben gesloopt, was er eigenlijk niets negatiefs over ze te zeggen. Iedere keer dat ze wat sloopten, probeerden mijn ouders ze wel te straffen, maar dat lukte niet. Ze waren zo leuk dat je gewoon niet boos op ze kon blijven. 

Naarmate Pom ouder werd, werden we steeds betere vrienden. Met Pim had ik ook een band, maar de band met Pom was anders; uniek, als soulmates. Met name omdat ik het op de middelbare school moeilijk had en Pom de enige was die het zag. Ik was toen een enorme binnenfitter. Mijn ouders hadden, naar mijn mening, al voldoende gedoe met mij gehad en ik besloot dat mijn mond houden beter was. Een jaar lang ben ik gepest en Pom was mijn enige vriend. Als ik thuiskwam, terwijl ik mijn tranen verborg voor iedereen en deed alsof er niets was, keek Pom me aan met zijn grote sprekende ogen. 

Woorden waren niet nodig. Vaak verdween ik in mijn slaapkamer onder de smoes; ik moet huiswerk maken en daar heb ik het druk mee. Dat was overigens niet waar. Ik had nooit huiswerk, want op school werkte ik keihard, zodat ik school en thuis zo goed mogelijk gescheiden kon houden. Eenmaal op mijn slaapkamer barstte ik dan in huilen uit en vertelde ik mijn verhaal aan Pom. Hij kwam naast mij zitten, of zelfs half op schoot, en gaf mij kopjes. Hij spinde en bleef mij doordringend aankijken. Alsof hij mij moed in wilde praten, zonder woorden. Door de kopjes die hij gaf tegen mijn wang, leek het alsof hij mijn tranen wilde wegvegen.
Dit gaf mij moed om door te gaan tot ik uiteindelijk, op een vakantie in Duitsland, toch brak. Pom was er op dat moment niet bij om mij te steunen en alle emoties kwamen naar buiten. Een moeilijke tijd volgde; ik moest naar een andere school met alle moeilijkheden die er bij kwamen kijken. Ik kwam op een nieuwe plek, waar ik nieuwe vrienden moest maken en nieuwe dingen leerde. Pom was al die tijd een gigantische steun voor mij.


Dat Pom een bijzondere kat was, kwam nog een keer naar boven toen ik op een vakantie was in Hongarije. Ik lag ziek op bed, veertig graden koorts en bronchitis. Mijn ouders belden met een vriendin die op Pim en Pom paste en zei dat Pom zich al enkele dagen vreemd gedroeg. Hij leek niet zo vrolijk als anders. Het was al vijf dagen zo. Dit was apart, want precies vijf dagen geleden was ik ziek geworden. In totaal ben ik een week ziek geweest en Pom had even lang het vreemde gedrag vertoond. Daarbij vertelde de vriendin dat hij iedere dag naar mij op zoek was geweest en op mij wachtte. 


Uiteindelijk heb ik maar zes jaar van Pom kunnen genieten. Hij werd ziek en overleed in 2012 aan een longprobleem. De avond voordat hij overleed heb ik nog lang met hem gezeten, tot diep in de nacht. Hij leek zich groot te willen houden voor mij. Het was voor mij dan ook moeilijk om hem los te laten. Uiteindelijk heb ik hem een knuffel gegeven, een kus op zijn kopje en gezegd dat het zo goed was. Hij had zijn best gedaan voor mij. Hij was mijn beste vriend geweest in tijden dat het moeilijk was, in tijden dat ik niemand had, altijd. Ik heb hem verteld dat ik me vereerd had gevoeld dat hij mij had gekozen, dat ik het baasje mocht zijn van zo'n bijzondere kat. Pom spinde nog naar me en dat is eigenlijk het laatste wat ik van hem herinner van toen hij nog leefde. 

Toen hij overleden was, was het voor mij alsof ik in een diep gat was gevallen. Ik miste mijn beste vriend en soulmate. Toen ik het daar moeilijk om had, merkte ik dat Pim naar mij toe trok. Hij probeerde Pom's taak op zich te nemen. Hierdoor is mijn band met Pim ontstaan. Pom ben ik nooit vergeten, hij heeft nog altijd een speciale plek in mijn hart. Pim verzorg ik nu zo goed mogelijk. Inmiddels is hij bijna 11 jaar oud. Mijn hart zou breken, mocht er wat met hem gebeuren.


Wat ik graag mee wil geven aan mensen is dat katten meer kunnen betekenen dan men denkt. Woorden als 'het is maar een kat' zijn woorden waar ik me niet in kan vinden. Vooral door wat katten voor mij betekent hebben. Dat katten er voor mij waren toen mensen mij uitkotsten of mijn verdriet niet zagen.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (12 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat naar dat je al zo snel afscheid moest nemen van Pom.
Mijn ervaring is dat een kat zijn baasje kiest en niet andersom. En zo te lezen heeft hij jou indertijd ook gekozen.
| 08:29 |
Wat een open en ontroerend verhaal. Hoe mooi en bijzonder is het dat Pom jou uitkoos het is niet voor niets zo gelopen. Pom Was er echt voor je en Zag jou. precies zoals je zelf al schrijft Pom was je soulmate. Bijzonder ook zoals je schrijft dat jij als kind een buitenbeentje was en dat Pom dat eigenlijk ook was. Het raakte me toen ik dat las. Ik heb eens een heel mooie verhaaltje gelezen over een klein jongetje die een hondje kreeg .Dat jongentje kreeg op een bijzondere manier een hondje wat ook wat mankeerde aan zijn pootje net als de jongen. Ze kozen voor elkaar. Als je wilt kan ik het wel eens opzoeken . Je mag trots zijn op jezelf. heel goed en dapper hoe je dit schrijft en nu aan andere laat lezen. Ik hoop dat Pim nog heel lang bij je blijft. Leuke namen trouwens die je bedacht hebt. Enne..... mensen die zeggen het is maar een kat . Die weten niet wat LIEFDE is. X
| 23:42 |
Mooi en ontroerend verhaal
| 12:22 |
Ik herken veel in jouw verhaal, ik heb zelf 7 poezen (mijn kindjes), ieder heeft zijn karaktertje en idd ze voelen het aan als je het moeilijk hebt en komen vlug troost bieden.
| 18:44 |
Ja, echt bijzonder. Vaak zijn er geeneens woorden nodig. Ze komen bij je zitten, stellen geen vragen, luisteren en bieden rust.. Echt heerlijk :)
| 19:55 |
Heb stiekem toch wel een traantje gelaten, arme pom, gelukkig heb je Pim nog
| 18:16 |
Gelukkig wel :)
Ben heel blij met Pim en hoop nog lang van hem te kunnen genieten :)
| 19:54 |
Als je geluk hebt gaat hij nog negen jaartjes mee. Gelukkig gaan katten meestal wel een tijdje mee ^^
| 20:02 |
Ik hoop het :)
| 20:26 |
Wat een prachtige blog! Ik wist dat huisdieren veel voor mensen kunnen betekenen, maar zoveel, wow, ik ben er stil van :o
| 08:46 |
Dankjewel :)
| 11:26 |
Het schrijven van deze blog heeft me de nodige tranen gekost, maar van deze reacties schiet ik ook helemaal vol. Het voelt fijn dat mensen meeleven en dat ik hier mijn gevoelens en belevenissen neer kan zetten. Dat betekent heel veel voor mij
| 22:30 |
Wat ben jij dapper zeg! Als je mijn dochter zou zijn, zou ik zeggen : meid, wat ben ik trots op je! Je bent een kanjer
| 21:07 |
Dankjewel :)
| 22:28 |
Wat een prachtig verhaal! Echt, tranen in mijn ogen. Waar mensen te kort schieten, komen dieren in de plaats, en dat bewijst deze blog maar eens :) (ik wil je zo graag extra 25 YP geven, maar ik kan dat nog niet, hahaha damnit)
| 20:42 |
Awh dankjewel :)
| 22:29 |
Wow, wat ontzettend bijzonder zo'n band! Ik hoop echt dat Pim nog heel erg lang bij je blijft!
| 20:15 |
Dankjewel :)
Dat hoop ik ook :)
| 20:26 |
Ach wat een mooie blog. Ik heb op het einde na hem echter niet helemaal gelezen, mijn kat is maandag aangereden en anders word ik er te verdrietig van.
| 20:08 |
Dat snap ik wel, wat naar zeg :(
Heel veel sterkte
| 20:26 |
Poezen oordelen niet :-)
Gevoelsdieren.
| 14:25 |
Precies :)
Daarbij zijn het ook hele relaxte dieren. Dat merk ik althans wel bij Pim. Het gespin, het gezellig bij je komen zitten en dan in slaap vallen.. Heerlijk rustgevend :)
| 16:08 |
Heel mooi geschreven!
| 14:18 |
Dankjewel :)
| 16:06 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen