Wouldn't it be nice? | Overdenking [schrijfsel]

Wouldn't it be nice? | Overdenking [schrijfsel]


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Vandaag scrolde ik door mijn Spotify afspeellijst die uit allerlei soorten muziek bestaat. Vooral oudere muziek. In de bus luister ik deze muziek en droom ik even lekker weg. Vaak zijn dat ook de momenten dat bepaalde herinneringen als een dagdroom voorbij flitsen. Zo kwam vandaag het liedje "Wouldn't it be nice" van The Beach Boys voorbij. 


   
     "Wouldn't it be nice if we were older?
    Then we wouldn't have to wait so long
     And wouldn't it be nice to live together
     In the kind of world where we belong"

De tekst galmde nog even na in mijn hoofd en ik begon na te denken. Na te denken over hoe de tekst maar zo over de ik van zo'n zes jaar geleden had kunnen gaan. Toen was ik vijftien jaar ongeveer en wilde ik ook maar wat graag ouder zijn, zodat ik eindelijk een leeftijd had die paste bij hoe ik me voelde. 

Mijn jeugd is eigenlijk heel snel verlopen, voor zover ik hem heb meegemaakt. Op vrij jonge leeftijd heb ik moeten leren dat iets als 'zorgeloos kind zijn' niet voor iedereen is weggelegd. Dat begon al in groep twee, toen ik mijn diagnose kreeg. Gelijk werd ik uitgekotst door het kleine groepje mensen wat eerst een beetje met mij omging. Vrij jong kwam ik er alleen voor te staan en waren de woorden 'eenzaam' en 'somber' de woorden die mijn leven op dat moment perfect omschreven.

Ik denk dat als ik kon zeggen dat ik twee vrienden had in die tijd, dat - dat er veel waren. Het was een hard wereldje die helemaal hard werd op de middelbare school. Daar waar ik kennis, eerlijkheid en vriendschappen belangrijk vond moest er plek worden gemaakt voor andere dingen; modebewust kleden en reputatie. Het feit dat ik beide dingen niet echt had, of nog niet belangrijk genoeg vond, maakte dat die tijd moeilijk werd. Mijn garderobe was vijftig tinten roze en populair was ik sowieso nooit. Die verandering, de dingen die ik belangrijk vond, gebeurde toen ik van klas wisselde. Ik kwam in een klas waar het belangrijker was dat je een broek van het merk G-star was, dan dat je - je huiswerk op tijd af had. Het was belangrijker dat je een grote cupmaat had en dat je er mooi uit zag, dan dat je eerlijk en aardig was. Roddelen achter de rug van anderen om, mensen zwartmaken die nog geen vijf seconden geleden voor je neus stonden was geen ongewoon iets. Iets waar ik altijd van walgde en van het laatste heb ik me altijd afgezet. Ik wilde niet zijn zoals al die meisjes. Roddelen vond ik niet oké. 

Verzetten werd moeilijker. Op een gegeven moment regenden de lelijke opmerkingen als hagelstenen op een golfplaat en zo kwamen de eerste barsten in mijn zelfvertrouwen. Ik begon me steeds meer aan te trekken van anderen. Het enige wat ik mee had was mijn magere figuur die ik door het vele uithongeren had verworven. Huilen deed ik eigenlijk vrijwel niet waar anderen bij waren. Daarvoor sloot ik mezelf in de wc's op in de pauzes of liet ik mijn tranen lopen op de fiets omdat ik toch amper mensen tegenkwam op de weg waar ik over moest.

Dit is een jaar zo geweest. Een jaar waarvan ik van redelijk vrolijk naar totaal depressief en gebroken ben gegaan. Waar mensen zich zorgen maakten om hun poppen, ze afvroegen wanneer hun nieuwe favoriete tijdschriften op de deurmat lagen en ze baalden dat ze hun geld op hadden gemaakt aan snoep doordat hun nieuwe zakgeld pas over een maand kwam, maakte ik me zorgen om andere dingen; of ik ooit weer vrolijk zou worden. Mijn leeftijdgenoten speelden met vrienden, hielden slaapfeestjes en verzamelden nagellak. Ik vereenzaamde, werd volgepropt met pillen en kreeg de ene na de andere  valse belofte te horen; de medicijnen zouden mij goed helpen, ik zou me snel beter voelen en noem maar op.

Uiteindelijk ben ik in een sleur beland die velen zouden omschrijven als 'opgebrand'. Bij het minste of geringste, was ik in tranen. Ik sloot mezelf op in mijn kamer, kwam niet meer buiten, ondernam helemaal niets en voelde me dood vanbinnen. Ik moest van school wisselen. Dat vond ik moeilijk. Het gevoel dat ik het mijn ouders te moeilijk en te zwaar maakte, dat ik een last was voor iedereen en dat mijn leven vrij weinig zin had, voelde ik steeds vaker. Ik werd suïcidaal; ik begon plannen te maken, maar uitvoeren deed ik niet. Er was iets in mij wat mij tegenhield en tot op de dag van vandaag weet ik nog niet goed wat dat is geweest.

Zo heb ik ook de fases gemist wanneer je zeventien/achttien bent, dat je uitging met vrienden. Dat je - je wilde haren als het ware liet gaan. Dat je naar concerten ging met vrienden, dat je domme dingen deed waar je laat hoofdschuddend naar terugkeek. Nu ben ik 21 jaar, bijna 22 en kan ik zeggen dat ik door alle deze ellende mijn jeugd heb gemist. Het was een moeilijke weg, maar ik kan van sommige dingen niet zeggen dat ik rouwig ben dat ik ze niet heb gehad. Ik heb mezelf door het volwassen worden behoed voor allerlei fouten. Door de dieptepunten heb ik levenservaring opgedaan en veel dingen geleerd. Mijn wilde haren? Die verlies ik nu zo langzamerhand wel nu ik steeds meer dingen doe die ik voorheen niet durfde, door het overwinnen van angsten en het vasthouden aan grenzen die ik waar nodig verleg.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Sommige stukjes in deze blog zijn redelijk herkenbaar... Duidelijk geschreven in ieder geval. Ik vind het echt fijn om te lezen dat je nu meer dingen doet die je voorheen niet durfde en je grenzen verlegt :)
| 23:57 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen