Zelfacceptatie [schrijfsel]

Zelfacceptatie [schrijfsel]


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Vandaag las ik, zoals ik vaker doe, mijn schrijfsels terug. Dit doe ik om mij voor de geest te halen wat ik heb gedeeld en hoe mensen er op reageren. Zo kwam ik vandaag voorbij mijn schrijfsel "Overprikkeling" waarin ik uitgebreid beschrijf wat er in mijn hoofd gebeurt, als het mij allemaal te veel wordt door bijvoorbeeld een te drukke ruimte. Toen ik het laatste stukje terug las, begon ik na te denken over het veranderen van jezelf voor de ander of in een bepaald beeld te passen. Hoe ver je daarin kan gaan, of wanneer je iets beter kan gaan accepteren.

Zo weet ik van mijzelf dat ik totaal geen mensen-mens ben. Sociale situaties, zoals op een verjaardag of op visite, putten me uit. Ik kan niet altijd even goed inleven in een ander, reacties inschatten lukt mij bijna niet, grapjes snap ik niet en op magische wijze wordt ik na een halve minuut praten onzichtbaar en ben ik niet meer interessant. Hierdoor vind ik sociale situaties moeilijk, vervelend en vermijd ik ze het liefst wanneer ze niet verplicht zijn. Als het geen vervelende gevolgen heeft als ik niet langskom, dan ga ik ook liever niet. Het is niet dat ik het niet probeer, maar het is een struikelblok wat gewoon niet verdwijnt. Hoe hard ik ook mijn best doe met mensen te praten, het gezellig te hebben, sociale situaties blijven vervelend en vermoeiend. Het is lastig, maar langzaam en zeker begin ik op een punt te komen dat ik niet zo zeker weet of het wel te veranderen valt. Hierdoor kom ik op een belangrijk spreekwoord, wat van toepassing is, zeker nu.

Verander wat je niet accepteren kunt en accepteer wat je niet veranderen kunt.

Als ik dit bij mijn eigen leven betrek, kan je wel zeggen dat ik het echt pittig waardeloos vind dat ik doodongelukkig word van een verjaardag die andere mensen gezellig vinden. Ik vind het ontzettend vervelend om mij te moeten verantwoorden als ik eerder wegga van een sociale gelegenheid, of zelfs niet ga. Mensen reageren vol onbegrip. Ze weten niet hoe het voor mij voelt. Ik kon het niet accepteren, dus probeerde ik het te veranderen. Dit heeft ondanks mijn vele pogingen nog niet het resultaat geleverd wat ik wilde, dus zal ik het moeten accepteren. Het is een deel van mij. Een vis kan nog zo hard roepen, ik wil kunnen ademen en een mens zijn, maar het blijft een vis. Ik kan nog zo hard roepen dat ik een mens wil zijn volgens de standaard vormen, zonder het probleempakket erbij, maar dat gaat niet. Ik ben gewoon Erieka, die niet zo van sociale dingen houdt en zich er geen houding in  weet. Ik ben gewoon Erieka met bijgeleverd probleempakket en handleiding (die nog altijd niet af is doordat er continu dingen aan toegevoegd worden). Ik ben gewoon Erieka en dat zullen anderen, maar ook ik zelf, moeten accepteren.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
geloof in jezelf en kies wat je wil en niet wil, anderen kunnen zich niet inleven hoe jij je voelt, dat kunnen alleen mensen die hetzelfde hebben
ik herken dit en heb voor mij zelf gekozen, familie oke maar ik bepaal, vrienden die bepaalde zelf door weg te gaan
ik kreeg er ruimte voor terug, ik kreeg mooie mensen in mijn leven, gelijkgestemde zoals ik het noem.
verander je leven en je krijg ruimte voor anderen, stop met vechten want vechten heeft nooit iets opgeleverd
accepteer me zoals ik ben dan accepteer ik ook jou, zo niet jammer dan
mooi ik voel met je mee
| 08:35 |
Sorry dat ik nu pas reageer...
Geloven in jezelf is best lastig vooral als je twijfelt aan jezelf en je omgeving het zoveel beter lijkt te weten. Je probeert je aan te passen en op een gegeven moment kom je bij een grens. De mensen die je altijd beweerden altijd te helpen staan ineens tegenover je en willen niet begrijpen wat er in je om gaat. Of ze stoppen het weg onder je diagnose; die spoort toch niet. Nu ben ik hard bezig de grenzen die ik niet genoeg bewaakt heb, te versterken; mensen die continu over mijn grenzen banjeren en geen respect hebben, wijs ik de deur. Het is lastig, het kost tijd en ook de nodige emoties en energie. Het is niet zomaar iets... Dankjewel voor je reactie. Door reacties als die van jou voel ik me niet eenzaam en voel ik dat mensen met me meeleven of meevoelen.
| 21:11 |
Je verhaal is herkenbaar, komt ook dat dit is wat ik overdag doet, luisteren, en een handsvat aanbieden, je verhaal is herkenbaar ook ik heb dit mee gemaakt, je mag me altijd vragen stellen

groet Ries
| 01:03 |
Hoi Erieka-met-bijgeleverd-probleempakket-en-handleiding,
Ik vind dat er helemaal niets mis met je is en dat je al helemaal geen probleempakket bent. Uiteindelijk past niemand van ons in het standaardplaatje en je hoeft je er ook niet in te proppen. Als mensen niet kunnen accepteren dat je gewoon liever niet naar sociale dingen gaat omdat het je uitput, dan zitten ze zelf fout. Er zijn genoeg andere dingen die je wel kunt en waar je goed in bent (:
| 08:58 |
Dat is zo. Soms vind ik het zelf echter ook zo lastig. Gewoon normaal zijn, zit er niet in. Hoe graag ik dat ook wil. Dus ik moet het accepteren (:
| 12:46 |
Je laatste zin zegt alles. Jij bent jij en dat is prima zo en niemand anders kan voor jou beslissen hoe jij je moet voelen in bepaalde situaties. Je gebruikt het woord autisme, dus ik ga er vanuit dat je een AS stoornis hebt. Ik ben zelf een echt mensen mens, maar heb een zoon met autisme en dat is best lastig soms. Toch door hem vooral zichzelf te laten zijn, is hij de jong volwassenen geworden die hij nu is. Inmiddels getrouwd, leuke baan en hij geniet van het leven ookal loopt hij wel eens tegen problemen aan. Je moet nooit jezelf veranderen omdat een ander vindt dat jij dat moet. Iedereen is een mooi mens op zijn of haar manier, gelukkig wel!
| 21:25 |
Klopt, ik heb pddnos. en het is een verschrikkelijk struikelblok soms. Eerlijk gezegd heb ik soms geen rem als ik eenmaal in iets negatiefs zit en blijf ik er ontzettend in hangen. Vaak word ik dan ook té eerlijk, in de zin van ongenuanceerd alles eruit gooien, en dan wil ik me afzonderen. Verder heb ik een hekel aan sociale situaties doordat mensen me vaak niet zien staan, me op de voorhand al niet interessant vinden en ik mensen toch niet kan peilen. Mensen vonden vaak dat ik maar "gewoon gezellig" moest doen net als iedereen. Het is zo ontzettend vervelend als je dan je best doet, maar het wil gewoon niet. ):
Maar nu ik volwassener word, ook na meer dan tien jaar ellende door me teveel mee laten slepen door anderen, leer ik voor mezelf te kiezen. Dan maar "antisociaal" of "ongezellig" het kan me soms eigenlijk geen bal meer schelen. Als ik gewoon Erieka kan blijven, op mijn leuke manier, door niet naar iemand toe te gaan dan doe ik dat maar. Ik ga wel als ik me goed voel en ik het daadwerkelijk zie zitten..
| 21:47 |
Ik had altijd moeite met de buitenwereld die zie "hij moet maar gewoon doen". Ze kregen van mij dan altijd de vraag terug, want wat is "gewoon"? Wat is de definitie daarvan? Daar hebben ze dan geen antwoord op, omdat daar geen antwoord op is. Iedereen is uniek en niemand is "gewoon". Je bent op de goede weg, tenminste als dat voor jou zo goed voelt. Eerlijk zijn naar jezelf is de beste stap die je kunt zetten en ook nodig. De juiste mensen in je omgeving zullen hier begrip voor hebben. Als mijn zoon aangaf alleen te willen zijn, dan liet ik hem ook alleen. Als ik dacht dat er iets was, ging ik later naar hem toe en ging ik rustig naast hem zitten. Pas op het moment dat ik merkte dat hij me zag, begon ik te praten. Hij heeft ook pdd-nos en vooral zijn schooltijd is een ramp geweest, vooral door onbegrip van leraren en daar had ik wel moeite mee. Die zouden juist begrip moeten hebben, maar ja met klassen van 20 kids met autisme etc............. dan is 1 leerkracht niet genoeg. Blijf dus inderdaad de Erieka die je bent, meer hoef je niet te doen.
| 21:53 |
20 kids was in de tijd dat ik in groep 8 zat, bijna 10 jaar geleden, nog weinig. Een klas van 34 kinderen was normaal en dan maar klagen bij mijn ouders dat ik niet goed mee kon komen. Het was heel slecht geregeld. Ik kreeg ook eigenlijk gewoon van alles de schuld, want ik had de diagnose dus de error in het verhaal.
| 21:56 |
Ik spreek ook over 10 jaar geleden ongeveer, mijn zoon is 23 nu. Ligt denk ik ook wel aan de soort school. Ik vindt dat speciaal onderwijs juist hier alerter op moet zijn............... mag je toch wel vanuit gaan. Helaas uiteindelijk zonder diploma van school gegaan, maar gelukkig altijd werk gehad.
| 07:12 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen