×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Gisteren 11 jaar geleden....

Gisteren 11 jaar geleden....


Gisteren precies 11 jaar geleden, viel op een zondag. Die zondag hield ik het niet meer uit thuis. Ik had adem te kort. Ik was er klaar mee, met het geslagen worden omdat ik de deur te hard dicht deed, dat ik te nonchalant op de grond ging zitten. Het gescheld dat diep tot mijn ziel raakte. 

Ik was al aan het plannen om weg te komen thuis. Met behulp van mijn stage en school. Iedereen wist ervan, alleen het thuisfront niet. Ik had al wat kleren en persoonlijke bezittingen stiekem gesmokkeld naar stage toe en mocht het stallen op zolder, op mijn stage. 

Ik liep stage in de verstandelijk beperkte mensen met een visuele aandoening. Heel erg leuke plek. Het was de bedoeling om daar te blijven, als ik van thuis weg zou gaan. Want ik voelde mij daar veilig en gezien. En ik had ambitie om iets te betekenen in dit vak. 

Maar dat weekend kon ik niet meer wachten om weg te komen. Ik had het blauwe stanleymes te pakken gekregen uit de garage, toen mijn moeder weg was. Ik sneed diep in mijn pols. Er waren meerdere littekens al op mijn arm, vanwege het snijden. Ik sneed mijzelf om mij te voelen en het gevoel te hebben alsof ik een beetje leegliep en weer tegen aan kon qua emoties.

Maar ik had geen slagader geraakt. Ik was teleurgesteld. Tegelijkertijd ook opgelucht. Ik begon te huilen. Mijn vader hoorde mij snikken en zag mij op de grond, op mijn kleedje, in de hoek zitten met het stanleymes in de hand, en een open wond. Mijn vader, die altijd onder invloed van medicatie op de bank lag, schrok en kreeg tranen in zijn ogen.

Hij nam mij mee naar de keuken en ondertussen, volgens mij, ik weet het niet zeker meer, kwam mijn moeder thuis. Ze was er in ieder geval op dat moment erbij. Mijn vader was boos op mijn moeder en vroeg aan haar wat zij nou weer had gedaan. 

Mijn moeder was boos op mij dat ik de aandacht had getrokken op deze manier. Ik weet nog wel dat het mij toen helemaal niets meer kon schelen wat mijn moeder zei. Ik was op. Ik was het beu. Somber. Bedroefd.

Mijn moeder wilde mij die maandag thuis houden als straf. Mijn vader stond er gelukkig op dat ik toch naar mijn stage zou gaan. En zo geschiede.





Simone Albers
Heel heftig verhaal, sterkte, geloof in jezelf dan kan je de hele wereld aan. Iedereen mag er zijn, ook jij.
22-03-2017 01:16
22-03-2017 01:16 • 1 reactie • Reageer
Rabje
Dank je wel voor je lieve reactie!
22-03-2017 14:42
22-03-2017 14:42 • Reageer
Me, Myself & Crazyness
Jeetje wat heftig meid... gelukkig ben je er nog om hier je verhaal te doen. Zo te horen sta je inmiddels goed sterk in je schoenen... je bent een topper. ♡
22-03-2017 00:51
22-03-2017 00:51 • 1 reactie • Reageer
Rabje
Lief! Dank je wel!
22-03-2017 14:42
22-03-2017 14:42 • 1 reactie • Reageer