Het past niet meer bij mij


Ken je dat? Iets is zo duidelijk voor jezelf. Je voelt het door je zenuwnerven en alles heen. Het is zo duidelijk dat je de stap moet zetten. Maar hoe zet je die stap, zonder dat je er een specifieke reden voor hebt. Soms is er geen reden. Soms ben je iets zo ontgroeid. En past het niet meer bij je. 

Je wilt het eerst niet inzien. En steeds maar weer kwamen er signalen dat het niet klopt. Je negeert en leeft buiten jezelf. Maar door dit vraag je ook weer veel te veel energie van jezelf. Het trekt je leeg. 

Op een gegeven moment kom je op het moment dat het niet langer kan wachten en dat je de stap moet maken. Eerlijk moet zijn. Je bent het ontgroeid. Het past niet meer in het plaatje. 

Wat heb je eraan als je niet eerlijk bent erover? Niks. En dan wordt de situatie nep. Gemaakt.

En ik? Ik hou niet van oneerlijkheid, niet van maskers en niet van gemaakt moeten doen. Ik hou van transparantie en eerlijkheid. 

En eerlijkheid duurt het langst zeggen ze wel. En ik heb respect voor mensen die eerlijk en oprecht zijn. Dus waarom zou ik dat niet zijn? 

Er speelt wel de angst of mijn woorden betreft mijn eerlijkheid sterk uit zijn verband wordt gehaald. Maar dat moet ik zo laten. Anderen in hun waarde laten met hun eigen gekleurde bril, hun rollen die zij in hun leven aannemen en de onwetendheid hierin. Zij kunnen er ook niets aan doen als zij mij niet begrijpen. 

Als ik mijzelf maar begrijp.