×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Liefde doet pijn


Liefde doet pijn

Ik was ooit eens smoorverliefd op iemand. 

Die verliefdheid maakte mij dat ik met diegene heel graag in gesprek wilde. Het maakte mij blij.

Het liet mij goed voelen, vanbinnen.
Als hij mij aanraakte, dan verdronk ik in de kriebels in mij.

Ik vertrouwde hem mijzelf toe.

Maar hij wilde zich niet binden. Was er nog niet klaar voor. Het deed mij zoveel pijn.

Maar omdat ik zo verliefd was, accepteerde ik dat.

Maar ik voelde een afstand. Een afstand wat mij gek maakte.

Mij tot wanhoop dreef.

Ik probeerde af en toe te trekken, zodat die afstand niet zo groot werd.

Maar aan de andere kant leek het alsof er geen moeite gedaan om de afstand korter te maken.

De liefde werd pijnlijker, en de afstand groter.

Ik wilde weer eraan trekken, maar ik hield hier niet van. Ik hou van vanzelfsprekendheid.

En als ik eraan trok, voelde ik mijzelf, mijzelf niet meer. Ik ging over mijn waarden heen.

Het deed pijn, en het was onmogelijk om ermee door te gaan. Want ik was smoor en smoor verliefd.

Wat moest ik doen?

Ik heb hem vaarwel gezegd.

Omdat ik erachter kwam dat ik veel meer waard ben dan dit. Dat ik meer verdien dan dit.

Het deed zoveel pijn. Maar het was een opluchting achteraf.

Het deed erna ook zo lang pijn. Want ik miste hem. Ik wilde hem voelen. Hem spreken.

Maar dan herinnerde ik hoe belangrijk ikzelf was, en dan maakte er een soort van blijdschap in mijzelf plaats voor die pijn.

Dat was mijn pleister op mijn wond. 




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts