Hersenen van jazz pianist werken anders dan van een klassiek pianist

Hersenen van jazz pianist werken anders dan van een klassiek pianist


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Het brein van een muzikant is anders dan dat van een niet-muzikant. 
Muziek maken vereist een complex samenspel van verschillende vaardigheden dat ook tot uiting komt in sterker ontwikkelde hersenstructuren.
Wetenschappers van het Max Planck-instituut voor humane cognitieve en hersenwetenschappen (MPI CBS) in Leipzig hebben onlangs ontdekt dat deze mogelijkheden op een veel fijnmaziger manier zijn ingebed dan eerder werd aangenomen - en zelfs verschillen afhankelijk van de stijl van de muziek!
Ze merkten op dat de hersenactiviteit van jazzpianisten verschilt van die van klassieke pianisten, zelfs wanneer ze hetzelfde muziekstuk spelen. 
Dit kan inzicht geven in de processen die doorgaans plaatsvinden tijdens het maken van muziek en die specifiek zijn voor een bepaalde stijl.

Jazz en klassiek niet samen!

De wereldberoemde jazz pianist Keith Jarret, stelde ooit dat het onmogelijk was om een concert te spelen met zowel jazz als klassieke muziek want je systeem vraagt nu eenmaal een verschillende invulling voor één van deze twee stijlen.
Een niet specialist zou denken dat voor een professioneel muzikant niet zo moeilijk kan zijn om af te wisselen in verschillende muziekstijlen.
Toch is het niet zo eenvoudig zoals wordt aangenomen, zelfs voor mensen met tientallen jaren ervaring!

Neurowetenschappelijke verklaring
Dit onderzoek waarvan de resultaten werden gepubliceerd in het vakblad NeuroImage heeft aangetoond dat er een neurowetenschappelijke verklaring is voor dit fenomeen.
Zelfs tijdens de uitvoering van het zelfde muziekstuk konden de onderzoekers vaststellen dat er tijdens het piano spelen verschillende processen plaatsvinden in de hersenen van jazz en klassieke pianisten.

Quote

Een mogelijke verklaring hiervoor kan zijn dat deze 2 stijlen verschillende eisen stellen aan de muzikanten.   Zowel om een ​​klassiek stuk vakkundig te interpreteren of om creatief te improviseren in de jazz.                    Daarbij kunnen verschillende procedures in hun hersenen geactiveerd worden, waardoor het moeilijk wordt om over te schakelen van de ene naar de andere stijl."

Daniela Sammler, neurowetenschapper bij MPI CBS en hoofonderzoeker van de studie  

Wat en hoe spelen?

Een belangrijk onderscheid tussen de twee groepen musici is de manier waarop ze bewegingen plannen tijdens het pianospelen. 
Ongeacht de stijl moeten pianisten in principe eerst weten wat ze gaan spelen - wat betekent dat ze op de toetsen moeten drukken - en vervolgens hoe ze moeten spelen - wat betekent dat ze de vingers moeten gebruiken. 
Deze afweging van beide stappenplannen wordt beïnvloed door het genre van de muziek.
Klassieke pianisten richten zich meer op de tweede stappen, het hoe.

Voor klassieke pianisten gaat het om het perfect spelen van stukken met betrekking tot hun techniek en het toevoegen van persoonlijke expressie.
Daarom is de keuze van vingerzetting van cruciaal belang.

Jazzpianisten concentreren zich daarentegen op het 'wat'. Ze zijn altijd bereid om te improviseren en hun spel aan te passen om onverwachte harmonieën te creëren.

Wanneer aan jazz pianisten werd gevraagd om een ​​harmonisch onverwacht akkoord te spelen binnen een standaard werk, begonnen hun hersenen de acties sneller te plannen dan klassieke pianisten, waardoor ze beter konden reageren en hun prestaties konden voortzetten.

Interessant was dat de klassieke pianisten beter presteerden dan de anderen als het ging om het volgen van ongewone vingerzetting. In deze gevallen vertoonden hun hersenen een sterker bewustzijn van de vingerzetting en bijgevolg maakten ze minder fouten tijdens de uitvoering van verschillende opeenvolgende muziekakkoorden.

EEG ( Elektro-encefalografie)
Aan het onderzoek namen 30 professionele pianisten deel.

De helft van hen was minimaal twee jaar gespecialiseerd in jazz, de andere helft was klassiek geschoold. 
Alle pianisten kregen een hand te zien op een scherm die een reeks akkoorden speelde op een piano verspreid met fouten in harmonieën en vingerzetting. 

 De professionele pianisten moesten deze hand imiteren en indien nodig reageren op de onregelmatigheden terwijl hun hersensignalen werden geregistreerd met EEG-sensoren (Electroencephalography) op het hoofd.

Om ervoor te zorgen dat er geen andere storende signalen waren, bijvoorbeeld akoestisch geluid, werd het hele experiment in stilte uitgevoerd met behulp van een gedempte piano.

Musiceren en de hersenen
Deze studie heeft ontrafeld hoe het brein zich precies aanpast aan de eisen van de omgeving.
Dit onderzoek maakt ook duidelijk dat het niet voldoende is om je gewoon op één muziekgenre te concentreren als we volledig willen begrijpen wat er in de hersenen gebeurt wanneer we muziek uitvoeren, zoals tot nu toe gebeurde door alleen westerse klassieke muziek te onderzoeken.
Om een groter beeld te krijgen, moeten we zoeken naar de kleinste gemene deler van verschillende genres, vergelijkbaar met onderzoek in taal: 
Om de universele mechanismen van het verwerken van taal te herkennen, kunnen we ons onderzoek ook niet beperken tot het Duits, zo besluit Daniela Sammler. 

De adem van Sergej Rachmaninoff ( muziek uit de film Shine):

bron: sciencedaily.com

Bedankt voor het bezoek.

Heb je zelf ideeën die je de wereld wilt insturen?

Meld je dan aan en krijg meteen 300 punten.




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Daar kan ik heel goed inkomen. :)
| 23:08 |
daar twijfel ik in geen geval aan ;)
| 23:26 |
ik speel zelf ook piano
| 23:36 |
top!
| 23:26 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen