Mijn lichaam en mijn gedachtes

Mijn lichaam en mijn gedachtes


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Week 17

De strijd met een eetstoornis is zwaar, maar het is al helemaal zwaar als je lichaamsbeeld ook is vertekend. In deze blog vertel ik jullie hoe ik me de afgelopen week voelde rondom mijn lichaam en hoe ik me erop aanpaste.

 

 Opstaan

Oké laten we eerlijk zijn. ’s Ochtends wás het de eetstoornis haar moment om de weegschaal te pakken en te controleren hoe erg het met me gesteld was. Ik weeg al een hele poos niet meer elke dag en elk eetmoment, maar het trekt wel. Wat ik nu doe is dat ik ’s nachts, als ik wakker wordt, voel hoe mijn buik is. ‘Is hij minder dik dan gisteravond? Hoe voelt het in mijn maag? Opgeblazen? Vol?’ En elke keer als ik weer ga slapen hoop ik dat mijn buik ’s ochtends platter is dan midden in de nacht.

En vanochtend was dat inderdaad dus zo, hij was platter. Maar toch ben ik onzeker. Ik voel aan m’n buik en kijk erna via de spiegel.

Waarom de spiegel? Omdat ik heb gemerkt dat de spiegel mij toch de werkelijkheid toont en het anders lijkt dan als ik van bovenaf kijk.

De afgelopen maanden ben ik helemaal niet meer zo obsessief bezig met mijn lichaam, buik, benen, armen of ‘onderkin’. Omdat ik in mijn herstel zit en mijn lichaamsbeeld overduidelijk is veranderd. Ik kan mijn lichaam meer accepteren.

Ja, gisteravond had ik het lastig. Mijn buik was opgezwollen en hij voelde pijnlijk door het eten en het vocht. Ik ging naar bed met de gedachte dat ik, als ik ’s ochtends nog zo ‘dik’ was, alleen nog maar mijn ‘veilige’ producten mocht eten. Maar toen dacht ik op een gegeven moment: ‘Ik kijk wel hoe ik me morgen voel. Ik ga niet nu al plannen maken, want ik word er toch moe van en morgen heb ik toch een andere stemming. Ik heb geen behoefte om te compenseren, ik ga me er toch slechter door voelen.’

Constant relativeren en nu gaat het eigenlijk vanzelf.

Nu ik opgestaan ben gaat het oké. Gewoon een broek en een truitje aan en gaan.

 

Treinreis en onzekerheid

Als je buik opgezwollen is, je stemming is niet best én je bent moe dan slaat de eetstoornis toe. Ik zat in de trein een beetje onderuit gezakt en mijn jas en sjaal aan tegen de kou. Wat ik dan krijg is dat ik mijn benen zie of mijn jas die opbolt door het op een andere manier zitten. Het zijn hele normale dingen eigenlijk. Maar toch maakt mijn eetstoornis er gebruik van. ‘Mijn benen zijn zo dik. Mijn jas zit niet goed en nu gaat vast iedereen denken dat ik echt dik ben,  nog dikker dan dat ik al ben. Straks mogen ze me niet of keuren ze me af.’

Ik denk die gedachtes, ik word er niet vrolijk van, maar ik kies ervoor om het te negeren en gewoon mijn ding te doen. Ik ben moe. Niemand let echt op je, je zit nota bene in de trein. Iedereen zit. Iedereen heeft last van de jas die vervelend doet. Als je van boven kijkt lijken je benen misschien wat breder als je zit, dat is ook zo, omdat je benen rusten op de stoel. Je spieren ontspannen. Maar als je staat zijn je benen prachtig. Wat is het probleem?! Niks. Niet aan denken. Ga maar slapen, lezen of muziek luisteren. Het is oké.

 

Winkelen

Ja vandaag.. wisselend qua stemming dus wisselend qua lichaamsbeleving.

Dan ga ik de stad in met een vriendin. Gewoon winkelen en bijkletsen.

Winkelen is nooit mijn sterkste punt geweest, omdat ik het saai vond en ik houd niet van geld uitgeven (beetje gierig misschien?) en dat komt ook omdat ik vind dat ik het niet verdien om geld aan mezelf uit te geven.

Dan vind ik bijvoorbeeld een heel leuk jurkje, donkerblauw met een wit kraagje. Dan pas ik hem en staat hij niet. GewoonNiet. Waarom? Hij valt als een vuilniszak om me heen. Ik heb nooit echt rondingen gehad, geen borsten, kont of heupen. Het was altijd minuscuul. Sinds ik ben aangekomen zijn mijn borsten wel gegroeid dus ik hoopte echt dat het zou staan. Dat deed het niet.

Dan wat anders passen. Een lichtblauw shirtje. Leek voor geen meter. De kleur stond gewoon niet bij mijn gezicht en hij was ook echt te wijd. Ik vind dit zo erg lastig. Omdat ik denk dat ik best wel dik ben op de dagen dat ik ga winkelen en heb gegeten, maar ook omdat ik nooit de kleding heb kunnen dragen die ik wilde.

Ik droeg vroeger vaak kleding die mijn moeder voor me maakte. Ik vond ze mooi, maar mijn klasgenoten vonden me raar en hebben me soms zelfs uitgelachen. Zelfs op de middelbare school heb ik nog wel eens gehoord dat ik geen leuke kledingkast had. Waarom zou ik dan überhaupt nog wat kopen? Ik weet het niet. Het raakt me nu ik het weer schrijf. Ik word er verdrietig van.

 

 

Als je een slechtere dag hebt trekt iedereen zijn/haar eetstoornis. En ja, jullie weten dat dat niet fijn is. Wat ik jullie als tip wil meegeven, voor die dagen, is dat je juist de spiegel moet vermijden. Let even niet op je lichaam. Let op de omgeving, je activiteiten, je vrienden en alles. Maar niet op jouw lichaam, want de eetstoornis grijpt dat vast en probeert je terug te trekken het gat in.

Geef jezelf complimentjes over de kleine dingetjes.

 

Je hebt het nodig.

 

Rianne

 

Je lichaam is niet je vijand, maar je beste vriend en huis. Omarm het.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Mooi dat je je weg naar herstel zo deelt!
| 21:49 |
Je komt er wel. Xxx
| 14:13 |
Klopt helemaal wat je op het einde zegt!
| 16:23 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen