Wat (niet) te zeggen tegen een eetstoornis

Wat (niet) te zeggen tegen een eetstoornis


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

De titel zegt eigenlijk al waar het deze keer overgaat. In deze blog ga ik beschrijven wat je wel en niet tegen iemand met een eetstoornis kan zeggen. Veel mensen zeggen dingen waar ze niet bij nadenken, dat moet eigenlijk geen probleem zijn. Maar tegen iemand met een eetstoornis en alles er omheen kan je niet zo makkelijk onder bepaalde onderwerpen uitkomen, die mensen denken er namelijk erg veel over na. Ik geef vooral aan wat bij mij wel en niet gezegd kan/kon worden, omdat ik van mezelf dat natuurlijk het beste weet.

  • Ik kan er niet zo goed tegen als mensen tegen mij zeggen: ‘Ik snap je.’

Waarom heb ik daar zo’n hekel aan? Omdat niemand weet hoe het er in mijn hoofd aan toe gaat, ze weten niet wat een eetstoornis, (lichte) depressie of andere ziekte inhoud als ze het zelf niet hebben. Van mijn lotgenoten kan ik het accepteren, die weten immers wat het gevecht inhoud en wat er ongeveer in mijn hoofd omgaat.

Ik kon er echt heel erg agressief over worden als iemand het zei, terwijl diegene het zelf niet heeft. Hoe kunnen anderen het snappen als ik het soms zelf niet snap? Nu is die boosheid veel minder geworden, maar ik vind het nog wel lastig om te horen. Gebruik in plaats van ‘Ik snap je’, liever: ‘Ik begrijp je’, of ‘ik kan het inzien.’ Dat laat mij meer zien dat diegene een bepaalde handeling of gedachte van mij begrijpt of het kan inzien, maar het niet snapt. Dit klinkt misschien een beetje raar, want snappen en begrijpen zijn eigenlijk hetzelfde. Maar voor mij komt het woord ‘begrijpen’ wat beter over dan het woord ‘snappen’.

  • ‘Moet je niet wat meer eten?’

Dit kreeg ik veel te horen, van mijn ouders, toen ik erg diep in mijn eetstoornis zat. Ik werd hier zo erg boos om. Want wat er achteraan kwam was meestal dat ik werd gepusht om meer te eten, er werd extra opgeschept of ze werden boos op mij. Omdat ik zo diep in mijn eetstoornis zat werd ik gillend gek. Ik ging me verzetten. Wat gebeurd er dan? De eetstoornis komt enorm naar voren: bij mij is dat echt het kleine kind dat haar zin niet krijgt. Ik ging gillen, krijsen, stampen, trappen, slaan en erg hard huilen. Ik ging ook het extra opgeschepte eten aan de kant schuiven, soms nog wel meer, of het terug in de pan doen om het niet op te eten.

'Ik wil niet! Ik ben te dik! Ik heb al te veel gegeten! Ik wil niet nog een stuk fruit! Ik wil niet nog wat drinken! Laat me met rust! Laat me verdwijnen!'

Als iemand erg in zijn/haar eetstoornis zit moet je dat juist niet doen. Leg de verantwoordelijkheid bij die persoon zelf. Zeg iets in de trant van: ‘Is dat verstandig om te doen?’ die persoon kan zelf bepalen wat hij/zij doet. Pushen en ruzie maken heeft geen zin, je krijgt er alleen maar een grotere eetstoornis van. Ja, het kan ertoe leiden dat de eetstoornis zegt dat diegene minder moet eten, moet afvallen, compenseren, eetbuien hebben en ga zo maar door, maar praat er met hem/haar over op momenten dat ze niet achter een bord met eten zitten. Geef die persoon motivatie om wel te eten, niet te compenseren of eetbuien te hebben, waarom het leven beter is zonder eetstoornis of haal herinneringen op toen hij/zij nog geen eetstoornis had en die erg leuk waren.

En laat hem/haar naar een specialist gaan die hun in de gaten kan houden, met wie ze kunnen praten en ze op kan laten nemen als het echt nodig is.

  • ‘Wat zegt je gezonde kant? Waarom doe je dat?’

Deze vragen zijn eigenlijk best goed, maar vraag het op een moment dat die persoon niet al te diep in zijn/haar gedachtes zit, hij/zij moet wel bij zijn/haar gedachtes en gevoelens kunnen komen. Dit helpt mij, nu ik in herstel zit, heel erg. Dan ga ik nadenken waarom ik bijvoorbeeld een koekje afbreek of een paar millimeter minder inschenk. Het zijn eigenlijk stomme dingetjes waar je eetstoornis van denkt dat het goed is om dat te doen. Zo eet/drink je wat minder, maar het verschil is zo klein dat het gewoon belachelijk is. Ik word door die vragen veel geconfronteerd met belachelijke handelingen. Als ik er dan ook nog op in ga, met een gezond verstand, dan kan ik er echt om lachen. Ik bedoel: een ‘normaal’ mens heeft niet de gedachte dat je één nootje minder moet eten of dat minder broodbeleg elke dag ervoor zorgt dat je afvalt. Die gedachtes zijn belachelijk. Net als de gedachte: ‘Een snoepje is eng.’ Ga maar eens naar een supermarkt en vraag naar ‘enge’ producten. Ze kijken je aan alsof je gek bent of dat een bepaald product je aanvalt en je gaat opeten.

set it free

Als ik het er over hebben met andere eetstoornispatiënten lachen we erom, die eetstoornis is zo enorm stom. Waarom ben je er toen ooit naar gaan luisteren?

Ga als naaste er maar eens lacherig op in (let wel op op die persoon zijn/haar stemming, niet doen als diegene enorm in zijn/haar eigen wereldje zit). Waarom iemand bijvoorbeeld een half koekje weggooit of een stuk sinaasappel verstopt in zijn/haar joggingbroek. Dat verschil maakt niets uit. Lach die eetstoornis samen uit.

  • Overal wat achter zoeken

Ga niet achter elke handeling een eetstoornishandeling zoeken. Sommige dingen heb je van kinds af aan jezelf al aangeleerd. Zoals het eten op een bepaalde manier, het snijden of het beleggen van je brood. Als je iets opvalt wat niet normaal is voor die persoon vraag het dan rustig en niet achterdochtig, zo voorkom je, een beetje, de verdediging. Stel de vragen van het vorige stukje: ‘Waarom doe je dat? Wat zegt je gezonde ik?’ Als diegene er niet op in wil gaan, laat hem/haar met rust en houd het op een afstandje in de gaten.

  • ‘Je bent niet dik.’ ‘Je bent mooi.’

Ook al had ik zo’n hekel aan deze zin, het is goed dat het steeds herhaalt wordt. De eetstoornis maakt je wijs dat je dik/lelijk/het niet waard/of wat dan ook bent. Je hebt een externe prikkel nodig die vertelt dat het niet waar is wat die eetstoornis zegt.

Vertel diegene hoe je hem/haar ziet, wat je mooi en leuk vind aan hem/haar. Vertel de waarheid. Als de eetstoornispatiënt het vaak genoeg hoort in het herstel zullen ze langzaam maar zeker er een beetje van horen en het heel misschien een beetje gaan geloven.

  • Relativeer

Relativeer eetstoornisgedachtes door te vertellen dat bepaalde dingen niet waar zijn, waarom het belachelijk is, dat het stom is of dat het niet klopt. Ga er samen even op in en probeer je punt te maken. Laat diegene ook nadenken en probeer hem/haar te stimuleren om het ‘gezonde’ naar boven te halen en er dan naar te kijken.

Ik wil meegeven dat het erg belangrijk is om veel dingen samen te doen. Praat samen over de situatie, ga uitdagingen aan, maak mooie herinneringen waar de eetstoornis weinig aanwezig is, relativeer of vertel de waarheid. Dit maakt het vechten waard en dan hoeft diegene niet alleen te vechten.

 

Ik hoop dat jullie hier wat aan hebben.

Succes en veel liefs, Rianne.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat ik dan nog liever wil weten: wat moet je dan wél zeggen?:)
| 23:40 |
Ik heb er wel wat tips bij gegeven wat je wel zou kunnen zeggen ;)
| 10:33 |
Ik heb ooit ergens gelezen dat het niet werkt als je zegt dat iemand dun is, omdat ze dan bevestiging krijgen, maar dat het beter is om te zeggen dat iemand er ziek en/of ongezond uit ziet. Is dat, in jouw ervaring, waar? Of zou je dat juist afraden?

Verder goed geschreven en tof van je dat je er zo open over bent. Ik denk dat dit best helpt, is het niet voor de moeders met dochters die personen als Kylie Jenner (of nog erger, Eugenia Cooney) als voorbeeld nemen, dan is het voor die vriend of vriendin die iemand ziet aftakelen en niet weet hoe hij/zij erover moet beginnen.
| 22:41 |
Het ligt er heel erg aan hoe die persoon in zijn/haar herstel zit. Toen ik er erg diep inzat moest je dat juist niet zeggen, omdat ik dan inderdaad bevestiging kreeg. Dus dat was goed, maar er moest nog steeds meer af.
Ik zou het inderdaad aanraden om te zeggen dat die persoon er eng mager, niet mooi of erg ongezond eruit ziet. En dan met de reden waarom je dat vind. Want wat je ook zegt, je zult altijd een weerwoord krijgen.

Bedankt voor je feedback!
| 10:36 |
Goed dat je er over schrijft en in ieder geval voor jezelf duidelijk aan kan geven wat je wel en niet wilt horen en wanneer. Ook heel goed dat je aangeeft dat dit dingen zijn die voor jou persoonlijk gelden. Want dat is nu juist zo verschrikkelijk moeilijk met mensen die met wat voor problemen dan ook worstelen. Wat bij de één helpt maakt de ander juist tegendraads. Een ander probleem is dat het naar twee kanten moet werken. Voor de omgeving is het vaak ook heel zwaar. Zij zitten net zo goed met een probleem waarvoor weinig begrip is, zitten vaak met duizend vragen en soms een enorm schuldcomplex.
| 17:22 |
Heel erg bedankt! En ja het is inderdaad een erg groot probleem. Jijzelf moet het begrijpen, maar de omstanders ook. Wat de omstanders zeggen moet wel een beetje binnenkomen, maar de eetstoornispatiënt moet er wel voor open staan om het te horen.
| 10:38 |
Precies. Ik had een meisje op cursus dat aan een eetstoornis leed (anorexia). In het begin hielden we haar natuurlijk ook gewoon de schaal koekjes of gebak voor. Na een paar maal liet ze weten dat dat haar heel erg stoorde en dat we onderhand wel moesten weten dat ze geen koekjes at. Dus in het vervolg boden we haar geen koekjes meer aan. Na een paar lessen meldde haar moeder die ook op de cursus zat dat haar dochter niet meer wilde komen omdat ze zich genegeerd voelde omdat we haar geen koekje aanboden. Volgens haar moeder vond ze eigenlijk dat wij maar geen koekjes meer moesten eten, want ze kwam voor een cursus poppen maken en niet om met haar probleem geconfronteerd te worden. Ik bedoel maar, voor de omgeving is het ook heel moeilijk om te bepalen wat wel en niet te doen en soms doe je het nooit goed.
| 11:00 |
Oh dat herken ik zo erg. Dat deed ik ook wel, haha. Maar je moet je niet aan gaan passen aan een eetstoornis, want dan gaat de eetstoornispatiënt nooit wennen aan het 'gewone' leven waar mensen dingen eten die zij niet wil/kan eten.
En toch blijven vragen, maar niet voorhouden denk ik.
| 11:25 |
Hier in Roemenië zet je gewoon alles (en dat is dan meestal ook heel veel en verschillend) op tafel en zegt: "Bedien je". Zou het misschien voor sommigen met een eetstoornis of een dieet wel makkelijker maken.
| 11:55 |
Voor sommigen wel, het is wel erg lastig om wat te pakken en naar je lichaam te luisteren. Te kunnen zeggen: Ik hoef niet meer of Ik moet meer hebben.
| 17:20 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen