×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











De grot die je bang bent om binnen te gaan houdt de schat die je zoekt

De grot die je bang bent om binnen te gaan houdt de schat die je zoekt


Titel letterlijk vertaald uit het Engels: The cave you fear to enter holds the treasure you seek. 

Als je dit gaat lezen, lees het dan geheel. Anders mis je de diamantjes. En is het niet volledig. Iets in mij wil opkomen voor het contrast in mijn momentele leven. Ik ga dit ook maar één keer opschrijven. Ik heb een burn-out. En ik haat het. En daarnaast een persoonlijkheid in ontwikkeling. 

Maar ik zal nooit in haat blijven hangen. Daarom het volgende: 

Je kunt me wel eens zien koffie drinken. Op een terrasje, of bij een vriendin. Noem het maar. Maar ik heb dan echt geen post-it op m'n nek waarop staat 'bevat spanning' of 'slikt hier pijnstillers voor' of 'is in behandeling bij 1 van mijn 3 fysio soorten' De haptonoom maakt het 2, hoewel die als eerst van de 3 was eigenlijk. Mijn fysio potje is op bij de verzekering. Maar ik ga door omdat ik weet waarvoor.

Ik heb ze ook niet op mijn handen en vingers, waarop gestaan had kunnen hebben 'Trilt. Licht, of zodanig dat iets uitlepelen in het openbaar schaamte oproept' 

Ik heb ze ook niet op mijn hoofd; 'Concentreert zich mogelijk dubbel. Kan haar zinnen vergeten van nog geen minuut geleden als ze al aan haar tax zit' of 'bevat spanning' of 'heeft een nul uren contract met paracetamol' 

Mijn kaak evenmin; geen post-it als ik gewoon eet met 'maar eigenlijk ben ik ook 1 van de 3 fysio projectjes' 

En nu heb ik al het gehele stuk het woord. Komt ie. 'Hypocriet' in m'n hoofd. Want maak er een foto van en je ziet me normaal. Of veelal normaal. Op het eerste gezicht. Ik doe dingen ja. Dingen waaruit ik positieve energie haal. Maar ondertussen moet mijn burn-out serieus behandelt worden. Wil ik ooit af van al het vele onzichtbare. Of ik bij je op de koffie kom? Ja, dan zie je me komen. En later weer gaan. Met armen en benen die werken. Met het vermogen -tenzij ik echt teveel van m'n lichaam gevraagd heb- auto te rijden. Of het gaat dan niet en plannen we een nieuwe Dus. Het is grotendeels onzichtbaar voor zij die mij misschien kennen als foto album; momenten waarop ik gewoon mee draai en verder niets: dat is een foto. Je ziet het zoals het weergegeven wordt. Maar ik ga echt niet 'onder elke foto schrijven' hierna moet ik opladen. Hierna moet ik opladen. Nee! Ik neem het moment voor mezelf. En ik wil het niet continu aandacht geven. Maar het is er wel. 

Wat ik ook doe; ik heb gaandeweg geleerd dat ik het leuke moment dan wel in de pocket heb. Als ik dan even mega moet opladen geniet ik de dag erna er nog wat van. Hypocriet voel ik me de laatste tijd. Opnieuw. Omdat deze twee steeds meer tegenpolen worden, ipv dat ze vlekkeloos samenwerken. En er wat moet veranderen. Ik kruip door een grot. Maar tussenin vind ik wel geluksdiamantjes die het het waard maken. Uit ervaring weet en voel ik dit. Lees geluksdiamantjes als mijn momenten van gezelligheid, koffie drinken. En wat ook nog meer hieraan gerelateerd. Maar ik loop niet rond met ondertiteling die zegt dat ik ervoor en erna door mijn grot kruip. 

Ik behoud hoop. De grot is niet oneindig. De diamanten blijven in hun waarde. Ik heb een anker dat weigert te zinken. In diepe wateren die mijn grot ook bevat. Maar wel met medewerking van mezelf. Waarom ik dit allemaal opschreef.. het eerste deel ging zo tegen mijn gevoel in; ik haat het om klachten te benoemen. Ik zoek altijd een positieve draai ergens achteraan. Dat is een houvast. En ik schreef omdat ik het even helemaal gehad heb met het woord 'hypocriet' 

Als iemand foto's bijv een bloem plaatst staat er toch ook niet bij dat het misschien wel omringt door berenklauwen is, of dat die bloem over een week wellicht vergaan is? 

Het komt goed. Ook dit. Met ook mijn eigen stappen en mijn eigen medewerking. 

En medewerking van een ieder die het mede mogelijk maakt om diamantjes op mijn pad te strooien.

Nee. Ik ben niet uitzichtloos. Iets in mij wilde opkomen voor het contrast. 

Volgende project -wanneer de burn-out grot sluit- is mijn persoonlijke eigen ontwikkeling: die ik dan geen 50 maar 100% kan laten bloeien. 

En misschien geldt dit -of deels- ook wel voor andere lezers.

Als eventuele reacties hierop een vraag bevatten; stel me die vraag dan gerust privé