×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Huilende spiegel. Of huilende scones?

Huilende spiegel. Of huilende scones?


Het bak lot riep haar. In haar intense verdriet. Zo kon ze even bezig. 

De mixer gedroeg zich ook nog alsof hij dit beslag niet kon handelen. Ineens.

Na een aantal eyeroll momenten over dit bovengenoemde feit probeerde ze het op te lossen met behulp van de spatel. Maar moest al snel concluderen dat ze de hoeveelheid water verdubbeld had. 

Nee! Nee nee nee nee please. Het beslag was om te huilen. Ja, dat deed het letterlijk. Met zijn water overschot. 

Geïrriteerd vroeg ze zich af in haarzelf of het bak lot het grappig vond om haar een spiegel voor te houden, door dit beslag heen. En haar iets wilde zeggen als: "Prima hoor, om mij naast je oorspronkelijke hobby zijnde ook te gebruiken als uitlaatklep, maar ik praat wel terug" 

De TV reclame, die tussendoor ineens kwam, waarin iemand heel blij uitsprak dat haar kat barst van levenslust na bepaalde voeding riep herinneringen op aan haar inmiddels 3 weken vermiste kat. Deze was na een periode flink dingen afleren een stuk relaxter geworden. Eigenlijk vond ze dit minstens net zo goed als hetgeen wat de reclame vrolijk riep. Minstens. Haar andere kat kwam altijd kijken en ruiken in de keuken, als ze iets aan het maken was. Nu stond ze alleen, met deeg aan haar handen en de TV op de achtergrond. 

Even beeldde ze zich topchef in. Zij zouden bij het zien van dit 'beslag' vrijwel zeker gaan huilen. Hun hoofd schudden bij het zien van haar handelen. Maar toen verscheen er een glimlach in haar hoofd. 

Ze bedacht zich dat ze in haar eigen keuken stond, en na wat zoeken en checken was het zelfrijzend bakmeel die het beslag - wat bijna verdronk - enigszins redde.

Want hoewel nog plakkerig en net te doen, kon ze enigszins 'look-a-like-bolletjes' op het bakpapier laten vallen. En deed ze op hoop van zegen in de oven. 

Cynisch dacht ze terug aan het bericht die ze vlak voor dit alles stuurde naar een vriendin. "Lust je scones?" Als ontbijt. Voor haar dag morgen weer begint. 

In gedachten had ze dit al 100 keer een vervolg gegeven. "Nee. Ze zijn om te huilen" "Het beslag is finaal mislukt" en "Weet waar je aan begint" etc. 

Uiteindelijk waren de scones slechts een slag groter dan ze anders zouden zijn geworden. Hè? Dacht ze lichtelijk verbaasd. Ze zijn gelukt? Nadat ze bijna verdronken in hun verdriet-beslag? Ja dus. Hoe dan ook, maar: Ja

Ook al stik je bijna in verdriet. Je komt er weer uit. En er komt ook iets uit. 

Ha, het bak lot is trots op zijn wijsheid. Maar was ook blij om haar rustiger en tevreden achter te laten. En hoopt dat het mag smaken morgen.





expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties