Mijn ervaring met de MRI scan

Mijn ervaring met de MRI scan


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Mijn ervaring met de MRI scan
96acbd8be4e300fb65d2586c75961c31.jpg
Een MRI scan van mijn dunne darm, omdat de juiste afwijking moeilijk te traceren is, wordt deze gemaakt. MRI betekend Magnetic Resonance Imaging, wat staat voor Magnetische Scan. Hiermee kan er op bepaalde plaatsen, weefsel goed bekeken worden. Er zijn verschillende mogelijkheden om een MRI scan te doen. Van elk lichaamsdeel kan een MRI scan worden gemaakt. Bij sommige onderzoeken is het nodig om voorbereidingen te treffen, bij andere weer niet. Het onderzoek van mijn dunne darm, had echter wel voorbereidingen nodig.

Wat belangrijk is, voordat je een MRI scan laat doen, is dat je geen metalen in je lichaam hebt, dat wil zeggen, geen plaatjes of schroeven, geen metalen protheses, maar ook geen nieuwe hartkleppen bijvoorbeeld. Ook dien je vooraf all sieraden die je hebt, af te doen. In je kleding mag ook geen metaal aanwezig zijn. Verder mag je gewoon, in gemakkelijke kleding, de MRI scan in.
6414482cc996e83520a67e9f14f0fdb6.jpg
Ik moest 4 uur tevoren nuchter zijn. Dat was geen probleem, ik moest al om 8.15 uur aanwezig zijn, dus om 6 uur opstaan en om 7.30 uur in de auto, op weg naar het UMCG. Niet van tevoren eten, drinken of roken. Nu moet ik bekennen, dat ik het sigaretje wel miste, maar eenmaal in het ziekenhuis, was ik dat alweer vergeten. Ik wist eigenlijk niet precies wat me te wachten stond, maar zoals gewoonlijk, laat ik het maar over me heenkomen. Waar ik wel tegenop zag, was de sonde, die tot in mijn dunne darm moest worden ingebracht. Dit had ik al vaker gehad en gek genoeg, de eerste keer, ging het allemaal prima, maar de tweede keer, ging dat niet zonder problemen. Nu, moest het weer, maar ik probeerde zo rustig mogelijk te blijven.
6d528524d1a1929cec58f4fc97d6f472.jpg
Ook de radioloog, die de sonde zou inbrengen, bracht ik op de hoogte, van de vorige keer, het begon toen al fout, de sonde kwam in mijn longen terecht, dus die trok ik er toen eigenhandig uit, na een poos gepruts, ging het daarna wel, met een hoop gekokhals en overgeven van slijm. Hij beloofde, dat hij rustig aan zou doen en als ik meewerkte, dat het prima zou gaan. Nou, het werd weer een gemartel. Mijn lichaam vertikt het, sondes toe te laten, schijnt het, want het ging weer niet probleemloos. Het werd weer een marteling, want ook nu moest de sonde weer door de maag en weer begon het kokhalzen, maar zo hevig, dat de sonde er weer helemaal uit was. Opnieuw moest ik dus de marteling weer ondergaan en na een paar keer flink te hebben gekokhalsd, zat hij nu eindelijk op zijn plaats. Het praten werd moeilijk en ik moest zoveel mogelijk rustig blijven ademen, want de kans dat hij er anders weer uit schoot, was groot. Nu werd de handel vastgeplakt op mijn neus en kon ik naar een andere wachtkamer gaan, om te wachten op de scan.
de11d3ce68895ae2204b24d9287b76dd.jpg
Al snel werd ik opgehaald. Ik had al gehoord, dat het geen bariumpap was, wat in mijn darmen zou lopen, maar dat het een waterige oplossing was met mint. Dit mengsel zou zich aan de binnenkant van de darmen hechten, waardoor het goed in beeld kon worden gebracht. Eerst nog even enkele kledingstukken, zoals een beha, waar mogelijk metaal inzit en de bril afdoen en ik kon naar binnen.

Ik mocht gaan liggen op een dun matras en kreeg een kussen onder mijn knieën geschoven en een extra kussen onder mijn hoofd, omdat ik zelf al bang was, dat het vocht mogelijk terug zou lopen en ik de sonde er weer uit zou kotsen. Er hing een grote zak met een waterige oplossing naast me en die werd aangesloten op de sonde. Nu voelde ik het vocht, door de slang, in mijn keel gaan. Het ging prima. Ze lieten het bed even zakken, maar toen werd ik misselijk. De radioloog vertelde dat ze dit deden om het vocht wat sneller in de darmen te laten lopen, maar deed nu het bed weer een stukje omhoog. Aan beide zijden van het bed, stond een radioloog. Ze spraken met me en ik kreeg een heel vertrouwd gevoel, zo duurde het niet lang, voordat ze besloten om de eerste foto's te gaan maken.
97870a8890bcc09b700e8b7ea321bbb7.jpg
Ik had de tunnel al gezien en bedacht me, dat de ruimte wel erg klein was. Maar ik mocht naar mijn favoriete muziek luisteren op een koptelefoon en ik kreeg een belletje in mijn hand, om, wanneer ik me niet goed voelde, of als er wat anders was, te bellen. Ze konden ook, via de koptelefoon met me praten, dus dat voelde ook alweer vertrouwd. Ik moest mijn armen langs mijn lichaam leggen, vervolgens kwamen er twee platen over mijn buikstreek en werd ik helemaal ingesnoerd, ik kon me niet meer bewegen, zelfs mijn hoofd leek vast te liggen. Daarna schoof ik de scan in. Er was weinig ruimte, nog geen 10 cm boven mijn hoofd, dat zou voor iemand met claustrofobie wel eens een probleem kunnen worden, bedacht ik me. Maar ik kon nog een beetje licht zien, achter mijn hoofd, dus ik liet het maar gebeuren. Ineens was er een hoop herrie, gebonk, wat ik door de muziek heen hoorde, het bed verschoof zo nu en dan en ineens was er een hand, die even de sonde dichtklemde, geruststellend zei degene, die het deed, dat het genoeg was, dus de vloeistof zat volledig in mijn darmen. Weer ging het gebonk verder, totdat ik ineens een stem hoorde, die zei, dat ik even uit de scan ging.

Nu kreeg ik nog een infuus,met buscopan, dit medicijn, legt de darmen even stil, waardoor de foto's duidelijker worden. Weer werd ik vastgesnoerd, maar ik voelde al drang om naar het toilet te moeten. Ze beloofden, dat het niet zo lang meer zou duren. Het duurde ook niet meer lang, intussen was de drang ook afgenomen, waarschijnlijk door de buscopan.

Ik mocht er weer uit, werd bevrijd van de snoeren om mijn lichaam en nog eenmaal een kokhalzend gevoel, toen de sonde eruit werd gehaald. Nog even het infuus eruit en ik was klaar.Pfft, ook weer gehad. Het kleedhokje was voorzien van een toilet en wastafel, dus ik kon me weer lekker opfrissen en van het toilet gebruik maken.

In de wachtkamer zat mijn man te wachten, we dronken nog een kopje koffie en gingen door de gangpaden van het ziekenhuis richting auto. Ik heb alle toiletten, die we tegenkwamen gebruikt en hoopte maar, dat ik het zou redden, tot we thuis waren. Het lukte me gelukkig, maar het was wel moeilijk, de rit duurt een uur en dan zit je wel met geknepen billen. Ik houd niet van toiletten bij de benzinestations, dus in één ruk naar huis, veilig naar min eigen toilet.

Dit is weer achter de rug, nu wachten op de uitslag. Het enige wat ik er van heb overgehouden, zijn een paar blauwe plekken, door het insnoeren. Maar een sonde? Ik hoop dat dat nooit meer hoeft!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.8 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
IK vind een sonde tegenwoordig wel meevallen..maar deze is natuurlijk anders als een voedingssonde..daarbij kun je kleine slokjes water nemen. Knap van je..en het is weer achter de rug hé! Sterkte met de uitslag
| 13:50 |
oef dat is niet leuk natuurlijk maar wel belangrijk, vlug beter worden
| 17:22 |
Wat een ervaring.
| 14:40 |
Pppfff gelukkig weer achter de rug. Ik moet er ook niet aan denken zo´n sonde.
Ik ben blij dat mijn onderzoeken minder belastend zijn, niet leuk maar gelukkig niet als jij.
Sterkte en nu even lekker rustig bijkomen van het gedoe.
| 14:26 |
dankjewel.
| 14:48 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen