Mijn God, wat deed dat pijn!

Mijn God, wat deed dat pijn!


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Een onderzoekje van het laatste stukje van de darm, na mijn stoma en de endeldarm. Het kon wel zonder verdoving, gewoon vlak voor het onderzoek even laxeren en dan met een flexibele slang via de anus naar binnen. Af en toe wat lucht af en toe wat spoelen en hier en daar een hapje (biopt) genomen. Ik mocht meekijken op de monitor.

Veel heb ik niet gezien, hier en daar wat bloederigs, maar ik heb voornamelijk gegild en geschreeuwd van de pijn. Dit was echt bloed, zweet en tranen!

Gelukkig was het na een kwartier voorbij. Ik bloedde behoorlijk en dat is de hele dag zo gebleven. Echt uitslag krijg ik pas over 2 weken. Er was wel een flinke ontsteking te zien, dat verklaard dus mijn bloedarmoede af en toe en de verhoging van mijn lichaamstemperatuur. 

Het onderzoek was gisteren, gelukkig kwam onze dochter met ons kleinkind langs, die hebben ervoor gezorgd dat de dag weer een beetje gezellig was en wat afleiding van de pijn. Nadat ze weggingen, na het avondeten wat zij besteld had, ben ik dan ook lekker naar bed gegaan. Maar de pijn maakte me steeds wakker. Ook vandaag ging het nog steeds niet zo goed, maar nu moet ik me toch weer vermannen en ertegenaan gaan. Ja, wel vroeg op bed, maar het leven gaat door! Alleen betwijfel ik of ik het nog erg lang vol zal houden.

Een tijdje geleden heb ik een poging gedaan om met mijn huisarts te bespreken wat te doen als ik niet meer wil of kan, kortom: euthanasie. Het gesprek daarover was snel voorbij. Hij vond dat ik daar nog lang niet aan toe was, maar ik wil het gewoon zeker hebben. Intussen neem ik maatregelen, zorg ik ervoor dat wanneer de tijd rijp is, zal ik toch gaan, met of zonder hun medewerking. Mijn kinderen en mijn man weten ervan en zullen het respecteren.



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (9 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat heftig
Veel sterkte
| 07:53 |
Wat fijn dat, hoe moeilijk ook, je kinderen en man je beslissing zullen respecteren. Ik wens je veel wijsheid en sterkte.
| 19:06 |
Het is mijn beslissing als het zover is, maar zij zijn allemaal betrokken in deze beslissing, of het nu euthanasie is of op een andere manier, zolang het maar humaan is. Ze begrijpen dat deze pijn soms onhoudbaar is.
| 21:49 |
Ik hoop toch op heel veel beterschap voor jou!
| 13:47 |
Jouw kwaliteit van leven is slecht.
| 12:52 |
Het kan slechter.
| 12:53 |
Wat een ellende, lieve Roodkapje. Ik kan me voorstellen dat je nadenkt over het 'hoe verder' en 'maar tot hoe ver dan'. Sterkte.
| 11:05 |
dankje
| 12:13 |
oei moet vervelend geweest zijn, beterschap
| 10:08 |
dankje
| 12:13 |
Klinkt verschrikkelijk ! Sterkte zeg.. Ik kan me voorstellen dat er momenten in het leven komen dat men liever gaat dan door blijft hameren. En dat druk ik dan uiteraard nog zachtjes uit.. om netjes te blijven .. De vader van een dierbaar iemand die ik ken heeft zijn zoon ook gesmeekt hem te helpen toen hij niet meer kon.. als de dokter het niet zou doen.. Heftig maar ik begrijp dat wel.. Dikke knuffel!
| 23:35 |
Dankjewel.
| 12:14 |
We hadden het er al over in een ander blog. Dat zijn geen fijne onderzoeken zo, ik heb tot nu toe geluk gehad, redelijk pijnloos.
Helaas de laatste keer een kronkel in mijn darm, vrijwel de hele dag last van gehad totdat hij vrij kwam, net als een gigantische partij lucht.
Niet zo snel opgeven joh, je hebt dit nu achter de rug en als het goed is dadelijk medicatie voor de ontsteking en het bloeden. Je kunt besluiten dit soort onderzoeken niet meer te laten doen, of zoals ik er maandag een heb. Ik hou je op de hoogte.
Sterkte en veel steun toegewenst.
| 23:10 |
Ik ben geen opgever, ik ben al meer dan 10 jaar bezig, elk half jaar een colonscopie, soms om de 3 maanden, een paar operaties verder en na de eerste keer met een roesje de tweede keer onder narcose met een colonscopie, ik heb iemand een flinke mep verkocht naar het schijnt. Ik loop al 10 jaar met pijn, het heeft me mijn bedrijf gekost, mijn vrienden, mijn familie, grotendeels en mijn sociale bezigheden. Ik kan bijna niet meer lopen, kan geen auto meer rijden en niet meer fietsen. Aan huis gekluisterd, Nu ben ik geen opgever, ik heb gespaard en hoe moeilijk dan ook, het voor elkaar onze nieuwe auto in te ruilen voor een oude camperbus. Die hebben we nu steeds mee, daarin zit alles wat je nodig hebt om te koken, een toilet en om je te verschonen. Dat is fijn om zo toch nog een beetje van het leven te kunnen genieten. Onze kleindochter gaat ook vaak mee, dat is ons zonnestraaltje en echt een opgever ben ik niet, maar de pijn moet te dragen blijven en wat maakt het uit, een euthanasieverklaring hoeft niet gelijk gebruikt te worden? Het geeft alleen wat zekerheid, de zekerheid dat ik niet moet blijven lijden tot het uiterste.
| 12:20 |
Pppfff ik moet er niet aan denken dat ze dat bij mij willen doen, ga ik overigens ook niet doen.
Ik vind het een vermoeiend gedoe, de voorbereidingen en alles wat er bij hoort, ik ben ook blij met een half jaartje geen dokter te zien of onderzoek te hoeven, ook al zijn het simpele dingen.
Gewoon rust dat is al lekker.
Ik leef met je mee.
| 12:42 |
Dankjewel.
| 12:54 |
Heb je goed en weet vertrouw daar maar op dat ze daar wel hun weg voor je in weten te vinden hoor
kheb zo 3 jaar op t uiterste gelopen, n wonder dat t gelukt is uiteindelijk...maar begrijp donders goed deze gevoelens.. zelfs mijn darm is ook ziek en zo mn broer en zusje moeten loslaten.. dus wens je heel veel liefs n sterkte
| 15:54 |
Erg vervelend allemaal, maar leven moet je voor jezelf, proberen los te laten, ook al is het moeilijk. Gelukkig kunnen we het hier delen.
| 13:30 |
dat is zeker veel waard ja... we makend r wat van..wel zo verstandig.. xx
| 13:33 |
Inderdaad, we moeten elkaar steunen, daar waar nodig. Ik las toevallig vanmorgen een artikle van een goede vriend van mij. Ik moest er even van huilen, alleen al omdat het zo herkenbaar is:
tallsay.com/page/4294991136/alleen-maar-luisteren-is-dat-nou-zo-moeilijk
Doordat er niet geluisterd is, niet goed geluisterd is, ben ik de bruiloft van mijn dochter misgelopen. De enige die ik had kunnen meemaken. Al was het maar voor even, maar oh, wat deed dat pijn! Had ze geluisterd en gedaan wat ze had beloofd, dan was ik een uurtje de gelukkigste moeder van de wereld geweest. Nu zaten we samen, mijn man en ik, thuis, in onze nieuwe outfit in huis, achter de pc en te bedenken hoever het nu zou zijn. Het heeft me erg getroffen, dat begrip soms heel ver te zoeken is. Achteraf zeg ik dan stoer: Gelukkig, dan hoefde ik me ook geen zorgen over mijn stoma te maken, of ook geen onverwachte windjes! Nu was ik niet kapot natuurlijk na die tijd, maar ik meen er niets van. Ik heb er verdriet van.
| 13:56 |
nou en of je daar flink veerdriet van hebt.. zou ik net zo hebben..zo nu en dan lees ik hier her en der ook dingen waar de tranen ( soms ook wel van herkenning) over de wangen lopen.
Wat een in en in zwarte bladzijde is dat voor jullie.. t verschil van luisteren en horen is groot
heel veel sterkte met liefs en knuf
| 20:37 |
Dankjewel, je bent een lieverd
| 10:59 |
en dat vind ik weer heel fijn, je ziet en kijkt tegelijk, dank je insgelijks
| 12:09 |
Heel veel sterkte ook Albert
| 15:50 |
Dank je wel. X
| 15:56 |
Poeh, heftig zeg! Klinkt afschuwelijk zoveel pijn. Heel veel sterkte gewenst!
| 22:04 |
Dankje
| 23:07 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen