×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Onzichtbaar ziek zijn: voetstappen in de sneeuw

Onzichtbaar ziek zijn: voetstappen in de sneeuw


De mooie zomerdag

Het was een prachtige dag, eindelijk kon de korte broek aan, toentertijd hotpants genoemd. Lekker genieten van het weer en om een kleurtje te gaan krijgen op de witte melkflessen die eronderuit staken liepen mijn man en ik door de hoofdstraat van ons dorp. Ja, dan kom je natuurlijk veel bekenden tegen en met die mensen praat je dan soms even of je groet elkaar en vervolgt je weg naar de winkels, waar je je boodschappen wilt gaan doen, om daarna weer snel naar huis te gaan om van het mooie weer te kunnen genieten in de achtertuin.

Tijdens de wandeling kwamen we een goede vriend tegen. Hij bleef wat staan praten, maar op een gegeven moment trok hij wat wit weg. Hij aarzelde even, maar durfde toen tegen me te zeggen, dat hij graag wilde dat ik me in een andere positie tegenover hem kwam staan. Ja, hij zag het litteken op mijn been, het kwam net een stukje onder mijn korte broek uit, het maakte hem misselijk, gaf hij aan. Ik draaide me om, maar de tranen schoten me in de ogen en al snel kapte ik het gesprek af, wilde naar huis, de tuin in.

Op een koude winterdag

Het sneeuwde, niet hard, maar er lag wel al een beetje sneeuw. Je kon aan de voetstappen in de sneeuw zien, dat er al mensen hadden gelopen en zelfs op bepaalde plaatsen kon je zien dat er alleen nog maar een paar vogeltjes over hadden gehipt. Het was bijna tijd, ik moest de kinderen uit school gaan halen. Gelukkig hoefde ik niet ver, we konden het stukje met gemak lopend af. Ik kleedde me warm aan en liep richting school. Nu was ik niet altijd één van de eersten, die op school verscheen, maar ik was ook nooit te laat. Ik had er gewoon een beetje een hekel aan om bij het roddelgroepje te gaan staan, dus bleef ik meestal een beetje achteraf staan. Er kwamen nog meer mensen na mij aan en natuurlijk kende ik deze mensen allemaal wel, maar had nu eenmaal niet zo van dat overdreven close, wat anderen soms wel hadden.

Ineens hoorde ik iemand mijn naam roepen. Ik keek om en zij kwam naar mij toe lopen. Met veel bombarie riep zij uit: Nu moet ik toch eens naar je schoenen kijken, je hebt 2 verschillende schoenen aan, dat zag ik in de sneeuw! Ik kon wel door mijn schoenen heen zakken, iedereen keek, maar zag toch dezelfde schoenen, alleen de zool was anders. Uitleg gaf ik niet, ik pakte mijn kinderen bij de hand en liep met ze terug naar huis. Even was ik verdrietig, maar gelukkig was dat zo weer voorbij, ik besloot het maar te vergeten.

Lelijk en stom

Was ik nu lelijk door dat litteken geworden, was ik stom, omdat ik een stuk onder mijn schoen droeg? Niemand hoefde het te zien, had ik maar een lange broek aan moeten trekken en dat met die schoenen, ja dat had ook nooit iemand gezien, als het maar niet gesneeuwd had. Ik realiseerde me wel, dat ik me niets moest aantrekken van al die mensen die zo gevoelloos reageerden, maar het had me toch wel geraakt. Ik was nog hartstikke jong en er was ooit een fotosessie gemaakt, omdat iemand mij graag als model wilde voor zijn opleiding. Ik mocht er zijn, ik was niet lelijk en dat litteken was niet mooi, maar wel van grote betekenis voor mij.

Zonder de operatie had ik niet meer kunnen lopen, zonder de verhoging onder mijn schoen zou ik mank lopen. Ik had zo hard gevochten om weer op mijn eigen benen te kunnen staan, om weer te kunnen lopen, voor mijn eigen kinderen te kunnen zorgen! Wat hadden al die mensen nou voor verstand van wat er mij was overkomen, wat hadden die mensen nu eigenlijk in hun hoofd gehaald om mij zo te krenken met iets waar ik juist heel trots op was? Ik liep weer! Ik kon mijn eigen huis schoonhouden en over een tijdje zou ik zelfs weer kunnen werken, want ondanks dat ik was afgekeurd, was het mijn streven om weer gewoon mee te kunnen doen in de maatschappij, ik zou ze dat allemaal laten zien, die mensen die me voor gek hadden gezet.

Het is me gelukt

Ik kon na een tijdje weer werken en ik had mijn spieren zo goed getraind, dat ik zelfs geen verhoging meer onder mijn schoen hoefde. Dat stoorde me zelf het meest, alleen al, omdat het zo moeilijk was om eens een paar leuke schoenen te kopen, want een verhoging kun je niet overal onder maken. De mensen die me hadden gekrenkt, die hadden daar geen weet van, ik bleef rustig in mijn korte broek of korte rok lopen, als ze er niet tegen kunnen, dan kijken ze maar een andere kant op, was mijn motto. Het ging goed, ik deed weer van alles, maar op een verkeerde dag, ging het dan ook weer helemaal verkeerd.

Opnieuw een operatie

Weer moest ik onder het mes, ik kreeg 50% kans op herstel, maar ik zou het ze allemaal laten zien wat ik waard was, gevochten heb ik, ik heb geoefend en mijn uiterste best gedaan. Het heeft een tijdje geduurd, ongeveer een jaar, toen kon ik het allemaal wel weer, ook nu waren er littekens bijgekomen, zelfs op mijn buik en billen, maar niemand zei wat, als ik achter huis in mijn bikini lag, niemand zei wat als ik in een korte broek liep, want nu wisten ze allemaal waar het vandaan kwam, nu wisten ze dat ik trots was op mijn littekens, dat ik dankzij die littekens weer kon lopen, zelfstandig kon zijn en dat een opmerking over zoiets, ze alleen zelf maar pijn zou kunnen doen, want ik had mijn antwoord wel klaar, want ik weet hoe hard ik ervoor gevochten heb!





expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties