Ziekte van Crohn: Ik vraag me af....

Ziekte van Crohn: Ik vraag me af....


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ziekte van Crohn Column: ik vraag me af 

 Inderdaad, ik vraag me af, of het een gebrek is aan belangstelling, of zouden artsen het werkelijk zo druk hebben? Ben je een nummer of ben je een patiënt?  Hoeveel mensen gaan er naar een dokter, hoeveel patiënten ziet een dokter en kent hij ze allemaal, stuk voor stuk? Nee, ik denk het niet, het is niet meer zoals vroeger, toen de relatie arts/patiënt nog echt was. Nu ben je naar mijn idee een nummer en als je van je laat horen, moet je ook je patiëntnummer doorgeven. Dat betekend, volgens mij, dat er ook nogal eens een verwarring ontstaat, de arts een andere patiënt voor ogen heeft, dan hij denkt te hebben. 

Maar je kunt natuurlijk ook niet verlangen dat een arts al zijn/haar patiënten kent. Toch geeft het mij een gevoel van gemis, het begrip wat je van een (huis)arts verwacht, is er niet meer, steeds weer moet je uitleggen wat er eigenlijk met je aan de hand is. Ook het herkennen van de patiënt is er niet snel meer bij.  Ik heb een nieuwe huisarts, eigenlijk zijn het er twee en ik heb ze allebei bezocht en telefonisch gesproken. Maar toen één van de artsen gevraagd werd om langs te komen, omdat ik zo'n vreselijke buikpijn had, zei deze dat het de eerste ontmoeting was tussen ons beide. Door de buikpijn sprak ik niet tegen, maar ik bedacht me later wel, wat zij eigenlijk noteren in mijn patiënten dossier. Noteren zij wel dat ze me hebben gezien voor het één of ander? Ik weet dat ik er kwam voor controle van het hart, bij de andere dokter kwam ik voor een ontstoken teen, maar er was weer een assistent arts, die de helft van de nagel verwijderde, zo heb je bij één praktijk al met 3 artsen te maken, laat staan de assistenten, die de bloeddruk opnemen, de herhaal medicijnen behandelen en het labformulier afgeven. 

De ene dag wordt je nog met de ambulance naar het ziekenhuis gestuurd, de andere moet je een formulier van de dokterspraktijk halen ( 10 km verderop) met hevige buikpijn en door naar het dependance van het ziekenhuis om je bloed te laten prikken, waar allemaal mensen zitten te wachten tot ze aan de beurt zijn. Mensen die druk in gesprek zijn en de grootste lol hebben omdat zij hier elke week komen om bloed te prikken, terwijl jij daar behoorlijk ziek zit te wezen en maar een glimlach, als een boer met kiespijn, op je gezicht probeert te toveren. De uitslag zal de huisarts doorgeven aan de specialist, maar verder is er geen terugkoppeling. Zelf heb ik het er wel een beetje mee gehad, alle onderzoeken, al dat geprik, al die vervelende, pijnlijke onderzoeken hebben nog steeds niet, na 7 jaar, tot een goede behandeling geleidt. Het is me eigenlijk wel genoeg. 

Ik kreeg morfine in het ziekenhuis, dat hielp tegen de pijn, dus nu ben ik, uit eigen beweging, maar weer morfine gaan gebruiken, ik had nog wat staan. En als ik straks weer naar de specialist moet, bij de volgende afspraak, dan zal ik vragen om incontinentiemateriaal en morfine, verder hoeft het allemaal niet meer. Zo langzamerhand heb ik er wel genoeg van! Oh, nee, je moet niet denken dat de arts en de specialist verschrikkelijke mensen zijn hoor, integendeel! Ze zijn best aardig en als je een gesprek met ze hebt, dan voelen ze je meteen aan, alleen moet dat wel face to face zijn, want anders weten ze echt niet wie je bent! 

Daarom denk ik weleens, dat wanneer je niet voor jezelf opkomt, of het eigenlijk niet meer kunt omdat je te moe bent van het gevecht, je er stiekem maar onderdoor moet gaan, ofwel, gewoon stoppen met behandelen en zorgen dat je zo min mogelijk pijn lijdt. Al die onderzoeken zijn ook beslist niet pijnloos! Ben ik een nummer? Ja, een ziektekostenverzekeringsnummer, een patiëntennummer, een burgerservicenummer, ach en als ik naar de apotheek ga, of naar de slager, moet ik ook een nummertje trekken. 



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.6 / 5 (5 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Zo herkenbaar. Voor Crohn (&Short Bowel Syndome) in Radboud, voor Pulmonale Hypertensie in St. Antonius, voor nieren het lokale ziekenhuis. Huisarts in groepspraktijk. En werkelijk niemand die het eindoverzicht heeft. Laat metingen doorfaxen naar alle specialisten en HA. En dan nog kom je langs en staan ze verbaasd over iets (een meting) wat wèl in dossier is ingevoerd, doch dat ze niet bekeken hadden tot ik er over begon. Frustrerend. En beangstigend, want als ik straks te ziek of vermoeid ben (of begin te dementeren), wie houdt dan het overzicht over mijn gezondheid?
| 03:26 |
Precies mijn angst.
| 13:51 |
Niet meer normaal tegenwoordig..
| 20:06 |
Klopt
| 13:51 |
Het is te triest voor woorden maar ik denk ook inderdaad dat we allemaal maar een nummer zijn.
| 16:48 |
We worden steeds meer een nummer, ik zoek nu meer naar het kleine, van een groot ziekenhuis overgestapt naar een kleienere en van een dorsppraktijk, naar een jele kleine huisartsenpraktijk met maar 2 huisartsen. Dat geeft meer rust en mijn psychiater die kent me op de prik, dus dat is geen probleem, al zit die wel in een groter ziekenhuis.
| 13:53 |
Goed dat je dat hebt gedaan,
| 14:49 |
Mijn vriend heeft ook de ziekte van Chron. Het heeft ongeveer 8 maanden geduurd eer ze erachter kwamen wat het was. Kwam ook beetje doordat de pijn zich in het begin situeerde rond zijn heupprothese, waardoor ze dus eerst dachten dat het daar iets mee te maken had. En ja dat moet dan eerst uitgesloten worden. Nadien hebben ze inderdaad aan de ziekte van Chron gedacht. En nu is dit toch vrij goed onder controle. Om de 2 maanden een halve dag aan een infuus om zijn weerstand naar beneden te halen. En beetje letten op de voeding. Pikant mag dus niet meer en kaassaus is uitgesloten voor hem. Nog enkele dingen hoor, maar al bij al valt het allemaal best wel mee.

Het gevoel dat jij beschrijft bij de huisarts hebben wij echter niet ervaren. Nochthans is het ook een huisartsenpraktijk met 2 dokters. Maar zij weten wel meteen wie ze voor zich hebben.

Misschien heb ik gewoon geluk.
| 15:51 |
Ja, dat is geluk, ik ben ook naar zo'n huisartsenpraktijk verhuisd en nadat ik een stoma heb gekregen ben ik ook naar een ziekenhuis in de buurt verhuisd. Wanneer ik daar binnenstap, dan zie ik meteen bekende gezichten, dat doet goed en is vertrouwd. Het geeft vaak al zoveel stress om naar het ziekenhuis te moeten, dus dit is echt veel fijner.
| 13:55 |
Dat idee heb ik ook. Trouwens, jij hebt iedere dag, buikpijn. Wanneer kunnen ze dit stoppen?
| 13:21 |
dat zal wel niet stoppen voor ik dood ben.
| 13:56 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen