×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Isolement tijdens een depressie

Isolement tijdens een depressie


Alleen maar enge mensen

Vorige week appte een vriendin uit Utrecht mij: ‘Heb je wel zin om donderdag bij mij langs te komen?’ Ik: ‘Ja, ik kijk er naar uit!’ Ik moet alleen nog even afwachten hoe ik me donderdag voel en of het me gaat lukken mezelf naar buiten te schoppen…

Ik heb het afgelopen jaar heel veel afspraken met vrienden afgezegd. Ik ben angstig om de straat op te gaan en om me onder mensen te begeven. Alleen al door de gedachte om alleen in een bomvolle trein te zitten, in een volle kroeg te staan, op een drukke verjaardag te zitten, laat staan de mensenmassa op Utrecht Centraal tegemoet te gaan, maakt dat ik het benauwd krijg. Daar komt bij dat het elke dag een strijd is om mezelf aan de praat te krijgen. Op tijd opstaan, ontbijten, douchen, mooi maken, mijn huis verlaten, reizen, vrienden ontmoeten en sociaal zijn ging me afgelopen jaar steeds moeilijker af. Totdat het helemaal niet meer ging en ik mezelf isoleerde door alles af te zeggen, thuis te blijven en hele dagen op bed te liggen. Ik wilde ‘uit’ en wilde nergens aan deelnemen. Gelukkig heb ik hier momenteel minder last van. Met mijn therapeut heb ik afgesproken om elke dag een sociale afspraak buitenshuis te plannen. Dit lukt me nog niet helemaal, maar ik heb toch zeker twee afspraken per week buitenshuis. Ontbijten of lunchen in de stad met vriendinnen vind ik erg leuk om te doen en duurt ook niet te lang. Ik neem mezelf altijd voor dat ik weg ga wanneer ik het niet meer trek. Na zo’n uitje voel ik me meestal toch wat lichter en ben ik minder somber. Ook merk ik dat ik er vaak meer energie door krijg en kan ik me ook tot andere dingen aanzetten.

Ik ben gegaan! Het is me gelukt! Ik was ontzettend nerveus, maar ik heb mezelf naar Utrecht geschopt! Het was (zoals verwacht) ontzettend druk in de trein en op het station. Ik werd er nerveus van. Ik voelde me onzeker, bekeken, niet veilig en ontzettend gespannen toen ik door die mensenmassa heen moest. Ik vond de mensen om mij heen eng. Daar kwam bij dat Utrecht Centraal zo ongelooflijk veranderd is na de verbouwing! Ik herkende niets meer en voelde me ontzettend verloren. Ik probeerde mezelf af te sluiten voor alle prikkels om me heen en me te focussen. Doodmoe kwam ik bij mijn vriendin aan. Omdat zij zelf ook een depressie heeft meegemaakt, had zij begrip voor mijn situatie en heeft ze die avond goed voor me gezorgd. Het was een fijne avond en achteraf ben ik blij dat ik ben gegaan. Het heeft me twee dagen gekost om uit te rusten, maar dit avondje was absoluut een stapje in de goede richting.




Encaustichris
Kleine stapjes zijn ook goed! Knap gedaan.
25-12-2016 12:17
25-12-2016 12:17 • Reageer
Brigitte
Super dat je het hebt gedaan en ook van de kleine stapjes kan je groeien..
20-12-2016 10:53
20-12-2016 10:53 • Reageer
Spourieloekie
Leuk dat je toch een fijne avond hebt gehad :) Stap voor stap hè ;)
20-12-2016 06:48
20-12-2016 06:48 • Reageer