Eenzame strijd tegen depressie

Eenzame strijd tegen depressie


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ga naar buiten!' 'Ga wandelen in het park, ga naar het bos, ga sporten, spreek met vriendinnen af.' Mijn familie en vrienden weten dat ik te kampen heb met een depressie. Ze hebben met me te doen en geven me vaak adviezen. Goede adviezen. Adviezen die mijn huisarts en therapeut ook geven. Maar doe het maar eens als je je lusteloos voelt, somber en leeg. Wanneer je eigenlijk niet meer wilt meedoen. Het is een strijd. Goed voor mezelf zorgen en uit deze depressie komen, is een strijd. Een strijd die ik niet uit de weg ga, maar me wel vaak zwaar valt.

Ik voelde me van iedereen verwijderd

Twee jaar geleden kreeg ik last van een depressie. Het begon heel klein en geleidelijk aan werd het steeds erger. Het begon met sociale afspraken. Ik begon me te isoleren, maakte wel afspraken, maar zegde deze ook weer af. Ik had geen behoefte aan mensen om mij heen. Het liefst was ik alleen. Als ik wel had afgesproken met familie of vrienden voelde ik me vaak gespannen, wist ik niets te vertellen en voelde ik me van iedereen verwijderd. Ik merkte dat ik steeds slechter kon meekomen met gesprekken. Meepraten over de actualiteit, films en boeken lukte me niet meer. Dat terwijl ik er juist van houd om met mensen te praten. Van nature ben ik een nieuwsgierig persoon, ik wil graag alles weten. Ook wat iemand bezighoudt. Maar ik begon steeds minder interesse te hebben in de mensen om mij heen, kwam vaak doodmoe en leeg thuis van afspraken. Op mijn werk vermeed ik de docentenkamer omdat ik gespannen werd van zoveel mensen om mij heen, zeker als een collega een gesprek met me begon. Op mijn opleiding kon ik niet meer meekomen tijdens de colleges. Ik mengde me niet meer in verhitte discussies tussen mijn medestudenten, omdat ik alle kennis die ik heb opgedaan niet meer kon reproduceren. Mijn hoofd zat vol, dus ik hield me steeds meer op de achtergrond.

Ik wilde ‘uit’

Dat ik steeds minder interesse kreeg in alles om mij heen, had er ook mee te maken dat ik niets meer kon opslaan. Ik ben een groot boekenliefhebber, kijk graag films, ben leergierig en bekijk dingen vaak op een andere (niet altijd gangbare) manier. Maar ik kon geen televisie meer kijken, boeken lezen of studeren. De informatie kwam niet binnen. Een stukje tekst moest ik steeds opnieuw lezen, ik begreep het gewoon niet. Het kwam niet binnen. Mijn favoriete series op televisie volgde ik niet meer, simpelweg omdat ik mijn aandacht er niet bij kon houden. Ik staarde naar het beeld zonder iets te zien. Ik hield het niet uit op de bank en ging naar bed. Slapen deed ik veel. Ontzettend veel. Na mijn werk dook ik direct mijn bed in, kwam er wel uit om eten te maken maar ging na het eten weer naar bed. Op vrije dagen sliep ik. Slapen was een vlucht om niet mee te hoeven doen met het leven buiten mijn bed. Ik kroop weg, mijn holletje in. Ik wilde ‘uit’. Niets doen, niet denken, niet praten, niemand om me heen. Uiteraard tot grote frustratie van mijn partner. Hij kon me er niet mee helpen, hij probeerde het wel, maar ik liet het niet toe. Ik liet het niet toe omdat ik niet wilde, het niet kon, er te moe voor was. Het was dan ook een moeilijke tijd voor mijn partner. Hij begreep het allemaal niet, het frustreerde hem dat hij niets voor me kon doen en dat hij me steeds verder zag wegglijden. Een avondje samen zijn, een kopje thee samen drinken en een filmpje kijken was al te veel voor me.

Afspraken nakomen is nog een dingetje

Inmiddels gaat het beter met me. Ik slaap nog wel heel veel. Dit komt ook doordat ik werkloos ben geworden. Daar vertel ik je in mijn volgende blog over. Maar ik lees weer boeken (lees; verslind boeken), kijk weer naar mijn favoriete series, het nieuws en naar films. Ik kan me weer verdiepen in onderwerpen en het lukt me steeds meer om weer met een open blik te wereld in te kijken. Ik kan weer genieten van gezelschap om me heen en ben steeds meer geïnteresseerd in mijn medemens. Afspraken maken én nakomen is nog een dingetje, want slechte dagen heb ik nog wel. Maar… het is een vooruitgang en het moet nu eenmaal stap voor stap.

Zo… ik ben nu moe van het schrijven. Het liefst duik ik nu mijn bed in, maar dat ga ik niet doen. Het is mooi weer, het is lekker koud en de lucht is mooi blauw. Ik ga even sporten, denk ik ;-) 



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat een openhartige blog! Respect voor jou!
| 19:27 |
Dank je wel!
| 23:18 |
Dat heb je goed sport en beweging is goed voor hart en geest
| 14:36 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen