×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Bloeddorst: Hoofdstuk 10 (Deel 1) (vampierenroman)


BEN JE JUIST MIDDEN HET VERHAAL HIER BINNEN GEKOMEN, GEEN PROBLEEM, HIER IS DE LINK NAAR HET BEGIN VAN DEZE VAMPIERENROMAN!!!

Marcel Thibodaux kromde zijn rug. In het licht van de volle maan en afgeschermd van de bewoonde wereld door een bos bomen, voelde hij de kracht van de transformatie. Pijnloos was het niet, allesbehalve. Hij voelde tot in het diepste van zijn wezen dat zijn bottenstructuur veranderde. Zijn handen en voeten vloeiden uit en werden smaller, zijn spieren pasten zich aan, terwijl hij kreunde en zijn lichaam probeerde de scheurende uitrekking te verwerken. Hij voelde zijn zintuigen aanscherpen. Hij rook zijn omgeving alsof het een dampende stoofschotel was die pas was opgediend. Hij hoorde de eekhoorn vluchten in de eik rechts van hem, hij zag de uil over de open plek zweven en een muis mee klauwen, die piepte en krijste in doodsangst. Onbewust klauwde hij met voorpoten in de grond.

Toen de verandering volledig was, stak hij voorzichtig zijn snuit in de lucht. Hij kon zijn soortgenoten ruiken. Het spoor was sterk en opwindend, het had iets seksueels, iets dat hem opwond. Hij kreeg een onweerstaanbare drang, toen zijn blik zich richtte op de maan en de kreet die hij uit zijn keel wou persen kwam er uit als de huil van de wolf die hij nu was. De bruinrode kleur van zijn pels blonk in het jonge maanlicht. Zijn gevoelig gehoor ving een antwoord op. Witte Bliksem en Eenoog hadden zich met hun achterban verzameld aan de voet van de Dodemansheuvel. Hij snoof de geur van de nacht op en gromde even zijn tanden bloot. Het voelde goed en alle beslommeringen van de voorbije dag, vielen als een dode huid van zijn lichaam. Terwijl hij tussen de bomen en struiken rende, voelde hij zich vrij. Vrij van de beperkingen van zijn menselijke gestalte, onttrokken aan de beperkingen dat dit lichaam stelde. Straks zou hij neus aan neus staan met zijn echte zielsgenoten. Hij zou hun geur opsnuiven en zijn territorium afbakenen met een spoor van zijn urine. Hij vreesde niemand en iedereen die zijn naam kende, zei dat Rode Tand de gevaarlijkste weerwolf was in Noordelijk Europa. Zelfs zijn dierlijke soortgenoten vreesden zijn tanden, die scherper en groter waren dan het gevaarlijkste roofdier die in deze streken te vinden was.

‘Ik kom, Eenoog, Witte Bliksem. Houd een plaatsje vrij op de flank van Dodemansheuvel. We zullen samen rennen onder de volle maan vanavond en als het geluk ons meezit, zullen we drinken van het bloed van dezelfde ree die we zullen doden.’

In plaats van een antwoord, hoorde hij plotseling het angstig kloppen van de wolvenharten in de verte. Verrast en verbaasd stopte hij midden in zijn ren. In zijn snelheid schoof hij nog wat uit op de natte bladeren. Iets was verkeerd. Normaal gezien zou hij de jonge stem van Witte Bliksem horen die hem zou uitdagen voor de jacht, arrogant zoals de jonge wolf nu eenmaal was. Of de verzoenende stem van Eenoog die zou oproepen om voorzichtigheid met de ervaring die de oude wolf in zich had.

Nu hoorde hij enkel het roffelend geluid van de paniek, hij voelde de verrassing en de ontzetting over wat er gebeurde. Maar na een paar minuten stierf zelfs dit geluid uit. De stilte was volledig en onheilspellend. Een wolk trok voor de maan, een teken aan de wand. Hij hoorde de angst in zijn eigen keel kloppen in het verhoogde ritme van zijn hartslag. Rode Tand begon te rennen zoals hij nooit had gedaan. Hij voelde de schrammen van de doornige struiken die langs zijn gespierde lichaam scheurden. Het kraken van dode twijgen die door zijn snelheid in het rond vlogen. Hij kon zich niet inbeelden wat er gebeurd was, maar zijn instinct zei hem, dat hij het ergste mocht verwachten.

Tien minuten later stond hij aan de voet van Dodemansheuvel en aanschouwde het slagveld. Niets bewoog nog. Uit de opgereten lijven van zijn soortgenoten dampte het nog warme bloed uit hun opengescheurde buiken in de koude nacht. Sommige kon hij gewoon niet meer herkennen omdat ze in zoveel stukken waren, dat zelfs een familielid ze niet meer zou kunnen identificeren. Na een paar passen zag hij Eenoog liggen. De beste adjudant die hij ooit had gehad. Een weerwolf van de eerste generatie die ooit een oog had verloren aan het gevecht om de leiding van de roedel. Een gevecht dat Rode Tand had gewonnen. Eenoog had nooit wrok gekoesterd, integendeel, hij had zich volgens de regels volledig onderworpen aan de uitkomst van het gevecht. Wat verder zag hij de resten van Witte Bliksem. Zijn witte vacht was besmeurd met zijn eigen bloed, dat donker kleurde in het licht van de maan. Het vlies van de dood lag reeds op zijn open ogen. De beelden van de slachting waren messcherp en sneden wonden in zijn geheugen, waar ze geëtst waren voor zo lang hij ook maar zou leven.

Hij telde op zijn minst dertig slachtoffers. Juist kon hij het niet zeggen, vanwege de vele uiteengescheurde lichamen. De nacht zou lang worden. Hij wist dat hij hiervan de sporen zou moeten uitwissen. De sterfelijken zouden hiervan iets maken wat het niet was, wanneer de lichamen terug zouden transformeren. Hij zou zo vlug mogelijk om hulp moeten rennen. Nadat hij met deze hulp de laatste eer aan zijn vrienden zou hebben bewezen, zou de weerwolvengemeenschap van Roskam dringend moeten samenzitten en besluiten wat er gedaan moest worden. Dit mocht niet meer gebeuren. Nooit meer!

 

………. wordt vervolgd

© Rudi J.P. Lejaeghere

Wil jij me volgen, geef een seintje, ik volg je dan ook!

Vind je dit artikel goed, deel dit via facebook, twitter of een andere sociale media site

Voor andere artikelen van dezelfde schrijver tik dan hier
Of volg deze link  https://yoo.rs/followingtags/rudi

Of wilt u iets weten over mij:  http://home.scarlet.be/~pieper/cvzevdag.htm
(oude website)

Wil je ook op Yoors bloggen en artikels schrijven? 

Meld je dan nu aan via de knop rechtsboven.

Bij Yoors wordt uw inbreng omgezet in opbrengst.

10.000 Yp is gelijk aan 10 Euro op je bankrekening

Bij aanmelden krijg je gratis 125Yp.

Nog enkele van de sites waar ik schrijf of geschreven heb:
http://lejaeghererudi.blogspot.be  
http://home.scarlet.be/~pieper  
http://rudilejaeghere.tumblr.com  
https://allpoetry.com/Rudi_Lejaeghere  
http://www.writerscafe.org/Rudi  
https://storywrite.com/Rudi_Lejaeghere  
https://www.wattpad.com/user/RudiLejaeghere 
http://www.movellas.com/user/rudi.j.p.lejaeghere




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts