Bloeddorst: Hoofdstuk 10 (Deel 2) (vampierenroman)

Bloeddorst: Hoofdstuk 10 (Deel 2) (vampierenroman)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

VIND JE DIT VERHAAL MOOI, WIL JE DAN ONDERSTAANDE PROLOOG HIER JUIST ONDER IN 'LEES MEER' DELEN OP JE SOCIALE MEDIA?

……….

Na de vergadering die Dragosj samen had geroepen, hadden Julius en Diana, Mercedes uitgenodigd om in hun huis te verblijven. Zolang ze niet wisten hoe ze zouden reageren tegen hun gemeenschappelijke vijand, zou het verstandig zijn om in elkaars buurt te blijven. Niet alleen om elkaar te beschermen maar ook om zo vlug mogelijk te kunnen reageren op iedere gebeurtenis.

‘Ik wil jullie niet tot last zijn,’ sprak Mercedes toen ze aankwam in de ondergrondse schuilplaats van Julius en Diana. ‘Ik weet dat voor jullie moeilijk moet zijn. Het is voor mij ook niet gemakkelijk om…mijn natuurlijke instincten tegen te spreken.’ Ze had waarschijnlijk iets ander willen zeggen, maar omwille van de vrede had ze zich tactvol uitgedrukt.

‘Geen probleem, Mercedes,’ antwoordde Julius, ‘we hebben hier plaats genoeg en ik veronderstel dat we hier veilig zijn. Alhoewel veilig een relatief begrip is de laatste tijd.’

Diana was, ondanks het feit dat ze begreep dat Mercedes best bij hen verbleef, wat minder verheugd met haar gezelschap. ‘Ik heb nog een extra slaapkist staan als je dat verkiest,’ probeerde ze wat sarcastisch. Het feit dat Mercedes een wolfheks én een vrouw was, speelde een grote rol in haar gevoelens ten opzichte van haar. Zij had de blikken van Julius gezien tijdens de vergadering en ze wist genoeg. Niet dat Julius iets zou proberen, maar de gedachte alleen maakte haar kregelig.

‘Wat eet je het liefst? Bloedworst, bloedbrood of een lekker bloedpapje. Ik kan het je echt aanbevelen.’

Julius zwaaide even vertwijfelend met zijn hand naar zijn gezellin. ‘Diana, als we hier een aantal dagen van elkaars gezelschap zullen moeten genieten, denk ik niet dat dit de juiste toon is om aan te slaan. Laten we onze energie gebruiken om een oplossing te zoeken voor ons probleem. Mercedes, kunnen we op een of andere manier uitvinden waar die tweede doos van Pandora terecht is gekomen?’

Mercedes zuchtte. ‘Er zijn een aantal personen die misschien iets meer weten, maar of die het ons willen zeggen is een andere zaak. Ik ken een paar Mantike’s, dat zijn voorspellers. Die zijn niet zo nauwkeurig en ze houden niet van onze soort, als je begrijpt wat ik bedoel. Je hebt dan nog een aantal Orakels, maar die spreken in zo’n vreemde taal, dat je toch wat tijd nodig hebt om hun aanwijzingen te doorgronden. Het zijn allemaal mogelijkheden. Oh, ja, ik denk plotseling nog aan iets. Er is natuurlijk Het Water van de Verloren Zuchten.’

‘Het Water van de Verloren Zuchten? Wie heeft die naam uitgevonden? Wat doet dat water voor speciaals dat het ons in deze zaak enigszins kan helpen?’ Diana was uiterst sceptisch over de voorstellen van Mercedes en dat hoorde Julius ook in haar reactie. De ironische toon in haar woorden was duidelijk merkbaar.

‘Ik weet het ook niet. Ooit heb ik er iets over gelezen in geschriften die mijn moeder mij heeft nagelaten. Ik weet niet waar het zich bevindt, maar volgens de documenten in mijn bezit zou dit water een paar dagen in het jaar speciale eigenschappen hebben.’

‘Hoe bedoel je?’ Julius die minder kattig reageerde dan Diana wou toch iets meer van dit bovennatuurlijk verschijnsel horen.

‘De Verloren Zuchten duiden op dingen die verloren zijn gegaan. Het water spiegelt je een beeld van de plaats of het middel om die dingen terug te vinden. Zelfs indien we weten waar dit speciale water zich bevindt, blijft het nog altijd raden wat het betekent. Aan de andere kant zeggen beelden misschien iets meer dan geheimzinnige woorden.’

Diana was iets afgekoeld en begon te beseffen dat haar houding niet echt meewerkte om tot een oplossing te komen. ‘Heb je die geschriften bij? Misschien kunnen we de koppen samen steken en kijken of we de plaats vinden waar we onze eigen verzuchting kunnen laten horen.’

‘Ik ga nooit zonder mijn moeders boek op stap. Ik haal het even uit mijn bagage en dan kan je zelf de passages lezen waar ze het over deze bron heeft.’

Mercedes haastte zich naar haar slaapkamer om het boek te halen. Ondertussen maakte Diana gebruik om haar opgekropte gevoelens wat te ventileren. ‘Als ik haar zo bezig hoor, dan kan ik zelf niet anders dan zuchten, wie gelooft nog in deze oude voorspellingen. We leven in de 21e eeuw!’

‘Schat,’ zei Julius op een vermoeide toon, ‘wie van de stervelingen gelooft er in nachtwandelaars of wolf-heksen als je een enquête zou doen? Juist, niemand en ik denk nochtans dat we echt bestaan. Deze morgen als ik in mijn armen kneep, deed het nog altijd pijn. Dus ik ben praktisch zeker dat ik geen droom ben.’

Diana’s ogen flikkerden. ‘Je hebt je punt gemaakt, Julius. Je hebt natuurlijk gelijk, maar je moet niet overdrijven. Van het moment dat dit wolf-heks-vrouw-wezen je probeert te charmeren of maar iets te dicht bij je komt, rijt ik haar keel open en drink ik haar bloed.’

Mercedes die juist de kamer weer binnen kwam, keek hen met een grijns op haar gezicht aan. ‘Heb ik het goed gehoord, had er iemand dorst?’


……….

 

Vanuit een plaats hoger op de heuvel had Vladimir Sango de aankomst van de eenzame rode wolf gezien. Zijn dorst was gelest, anders had hij dit beest ook aangevallen. Het was goed dat er iemand getuige was van het bloedbad dat hij had aangericht. Iemand moest kunnen vertellen over zijn daden. De angst die zou regeren, was een van de dingen die zou meehelpen aan het creëren van een nieuw klimaat. Een klimaat van onzekerheid, een sfeer dat ieder nachtwezen over zijn schouder zou doen kijken. Het zou echter niet baten, zij waren geen partij voor zijn overmacht. Straks, als hij de laatste doos van Pandora zou hebben, nog minder.

Hij zag de wolf door het slagveld zoeken. Het beest bleef bij een aantal van de slachtoffers staan, porde met zijn snuit in hun overschotten. Uiteindelijk huilde de wolf naar de maan, een onheilspellend geluid dat echter geen effect had bij Vladimir Sango. Dit geluid was als muziek in zijn oren. Het verdriet en de woede die er in door klonk voedde het vuur dat binnen in zijn lichaam brandde. Hij rook van uit zijn schuilplaats de geur van het bloed aan de voet van de heuvel. Dodemansheuvel, een mooie naam, maar vanaf vandaag zou het beter Dode Wolfsheuvel heetten.

Vladimir Sango had sinds hij de identiteit van Daniël Ainsworth had overgenomen, zich kunnen wentelen in het bloed van zijn vijanden. De nachtwandelaars waren zich nu wel bewust van zijn aanwezigheid. Vandaag zou de weerwolvengemeenschap met vrees spreken over wat er gebeurd was. De vele slachtoffers zouden de vrees wakker houden bij deze verachtelijke wezens.

Hij had weinig kunnen maken uit de woorden van Pitja, het Orakel. Zijn woede omtrent haar verdwijning uit haar hol en de ondermijning van zijn bedoeling om haar leven te beëindigen, was verdwenen. Hij herinnerde zich woord voor woord haar geheimzinnige antwoord.

 

De doos is er om zo te zien en weg te nemen en toch kan je het niet. Wie het toch probeert zal getroffen worden door een storm van geluiden en ingesloten worden. Ze ligt begraven onder in een piramide, die men opent met een vreemde spreuk en daar zal je de doos vinden die je zoekt.’

 

Zijn herinneringen die eeuwen teruggingen, spraken van een eenzame kluizenaar in de bergen. Iemand die vele geheimen kende, die ooit zijn ziel had verkocht aan de duivel om eeuwig te mogen leven. Voor zover zijn inlichtingen juist waren, bestond deze solitair nog altijd. Misschien kon hij iets doen met de mysterieuze woorden van Pitja. Het voordeel van zovele identiteiten bezit te hebben was dat hij beschikte over een immens geheugen. De spreekwoordelijke speld in de hooiberg kon hij gemakkelijk vinden, op zijn minst als hij wist waar de hooiberg zich bevond. Hij had plots zin om een reisje te maken naar de Pyreneeën.

 

© Rudi J.P. Lejaeghere

Wil jij me volgen, geef een seintje, ik volg je dan ook!

Vind je dit artikel goed, deel dit via facebook, twitter of een andere sociale media site

Voor andere artikelen van dezelfde schrijver tik dan hier
Of volg deze link  https://yoo.rs/followingtags/rudi

Of wilt u iets weten over mij:  http://home.scarlet.be/~pieper/cvzevdag.htm
(oude website)

Wil je ook op Yoors bloggen en artikels schrijven? 

Meld je dan nu aan via de knop rechtsboven.

Bij Yoors wordt uw inbreng omgezet in opbrengst.

10.000 Yp is gelijk aan 10 Euro op je bankrekening

Bij aanmelden krijg je gratis 125Yp.

Nog enkele van de sites waar ik schrijf of geschreven heb:
http://lejaeghererudi.blogspot.be  
http://home.scarlet.be/~pieper  
http://rudilejaeghere.tumblr.com  
https://allpoetry.com/Rudi_Lejaeghere  
http://www.writerscafe.org/Rudi  
https://storywrite.com/Rudi_Lejaeghere  
https://www.wattpad.com/user/RudiLejaeghere 
http://www.movellas.com/user/rudi.j.p.lejaeghere



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.5 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Erg mooi weer Rudi. Hiervoor mijn waardering
| 09:38 |
Dank je wel, Dieter. :-)
| 17:30 |
Goed geschreven ook
| 09:32 |
Dank je wel, Johan. :-)
| 17:31 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen