×

Yoors


Inloggen
×

Yoors












#

0 volgers
notifications_noneadd
Bloeddorst-: Hoofdstuk 2 (Deel 1) (vampierenroman)

Bloeddorst-: Hoofdstuk 2 (Deel 1) (vampierenroman)


(de passages in Italic zijn passages uit het verleden of flashbacks)

Hij had herinneringen die heel ver terug gingen. Flitsen van beelden die door zijn hoofd schoten zonder dat hij er macht over had. Brow was zijn naam geweest, of toch één van zijn vele namen. Ze leefden in grotten, beschut voor de verzengende zon die het zand deed koken of voor de verwoestende winden die de vlakten over raasden.

Het was een geheel andere taal die ze toen spraken. Veel gebaren werden bijgezet door harde klanken die uit diep van zijn keel kwamen. Hij wees naar een van de tekeningen op de muren in de rots. Beelden van slachtingen, beelden van bloed vergoten in zijn naam. Het bloed van de kleinere dieren was enkel een druppel op een hete plaat geweest. Toen kwamen de buffels en de gnoes en soms ook een sabeltijger als ze geluk hadden om zijn pad te kruisen. Uiteindelijk bleek dit ook te kort te schieten om zijn dorst te lessen.

Hij had de mammoet gezien toen hij een verkenningstocht op de heuvelrug had gedaan. Het majestueuze dier was in de vallei die aan de vlakte grensde aan het grazen. Slagtanden die zeker twee maal zo groot waren als hijzelf gaven het dier iets ongenaakbaars. Het was een stier, een mannetje die uit de groep verstoten was en eenzaam dwalend over de vlakte zijn eenzaam bestaan leidde. Ondanks het feit dat hij tegen de wind in, het dier had beslopen, had het hem bemerkt. Het dier had zich naar hem gekeerd en eenmaal met een luid getrompet laten weten dat hij geen gezelschap op prijs stelde.

Brow was teruggekeerd met dromen over een jacht die nog spannender en bloediger zou zijn dan wat de stam ooit had meegemaakt. Zijn beste mannen werden samengeroepen en met een stok tekende hij op de grond waar het dier zich moest bevinden. Met een diep gebrom keurden twee van zijn mannen het niet goed om dit heilig dier te doden. Brow gromde terug en nam snel een steen in zijn hand en viel ze aan zonder waarschuwing. Hij sloeg rond zich en ondanks dat de mannen zich tot het uiterste verdedigden, vielen ze onder zijn regen van slagen op de grond. Het bloed liep uit verschillend wonden uit hun hoofd en hun gezicht was vervormd door de wonden en breuken. Hij liet ze liggen waar ze gevallen waren, vernederd in de dood en als voorbeeld voor iedereen die tegen hem in ging.

’s Morgens bij het eerste licht waren ze vertrokken. Tot de tanden gewapend met stokken, messen en speren, met touwen gemaakt van gedroogde darmen die ineengestrengeld waren, gingen ze op jacht. De grootste prooi die er rondliep op de vlakte.

Na een voettocht van een dag, hadden ze van op de heuvel het dier bekeken. Er waren onder hen die bang waren maar het niet durfden tonen of zeggen. Brow zou geen genade kennen. Anderen van zijn stam wisten dat wanneer ze dit monster zouden kunnen overwinnen ze een grens zouden gepasseerd zijn. Ze zouden niet meer zijn als voorheen. Hun naam en faam zouden hun voorgaan en daarvoor wilden ze het gevaar voor hun leven bijnemen.

Brow was slimmer dan al zijn stamleden samen. Hij gaf bevelen aan een deel van hen om een omtrekkende beweging te maken en het dier op te jagen. Na dit bevel opgevolgd te hebben sprongen de krijgers uit het halflange gras en maakten veel lawaai waarop het dier schrok en zich in de tegenovergestelde richting uit de voeten maakte. Daar wachtte de rest van de groep hem op die hem bestookte met hun speren. De mammoet keerde zich terug naar de andere kant en werd door dit groepje met dezelfde wapens onthaald.

Brow herhaalde deze beweging gedurende een hele tijd. Twee van de stamleden waagden zich te dicht bij het beest en werden op de lange slagtanden gespietst. Hun bloed liep over de witte slagtanden. Zo duurde de strijd bijna een uur. Het beest geraakte langzamerhand vermoeid. Brow en zijn mannen wierpen nu hun koorden waarop het dier struikelde en viel. Met een oorverdovende kreet wierp iedereen zich op het gevelde beest en knuppelde en stak de zieltogende mammoet zoveel men maar kon. Het duurde niet lang vooraleer Brow, die het voorrecht had, de lange speer in het hart van de mammoet stak. Het dier lag stil na nog een roekeloze man aan zijn standen te hebben geregen.

Met zijn scherpste mes haalde Brow de borst open van de mammoetstier en dreef op de juiste plaats tussen de ribben zijn wapen door het hart. Het laatste opgepompte bloed spatte in zijn gezicht en vloeide over zijn blote borst. De mammoet was gestorven.

Toen zijn eerste mammoet onder luid gejoel en geschreeuw van zijn stamgenoten zijn laatste adem uitblies, kon hij de roep van het bloed eindelijk stillen. Hij groef zich in het lijf van het gestorven grote dier als een veelvraat die uitgehongerd was.

Een groepje mannen die zich ondertussen afzijdig hadden gehouden, kwamen nu plotseling dichter bij de mammoet. Alsof hij een extra zintuig had, draaide Brow zich om en wist dat zijn strijd nog niet geleverd was. Hij wist dat deze mannen zijn leiderschap wilden uitdagen. Zo was hun wereld.

De afvallige krijgers vielen direct aan, zonder te waarschuwen. Brow streed als een duivel. Met zijn mes in de ene hand en zijn speer in de andere zwaaide en stak hij om zich heen. Zijn eigen bloed uit verschillende wonden vermengde zich met het bloed van de mammoet. Maar hij versaagde niet. Het wit van zijn ogen schitterde onheilspellend in de zijn bloedrood gezicht. Hij sneed bij zijn eerste aanval twee van hen de keel over. Enkele seconden later, toen een van de aanvallers struikelde sneed hij die met een haal zijn buik open, waardoor de darmen uit hun beschermende huid puilden. De laatste twee strijders gaven zich over maar werden zonder genade door het hart gestoken door de overwinnaar.

Brow draaide rond zijn as, hevig ademend en om zich heen kijkend of er nog gegadigden waren om hun stamgenoten in de dood te volgen. Iedereen zakte op zijn knie en boog het hoofd als teken van onderwerping. Hij voelde de kracht van het bloed van zijn mannen door hem vloeien. Veel beter dan het mammoetbloed, maar vandaag had hij ze allebei gehad. Hier zou hij lang op kunnen teren.


....wordt vervolgd...

  

© Rudi J.P. Lejaeghere




Auti-mom
Mooi geschreven hoor!
06-03-2017 21:55
06-03-2017 21:55 • 1 reactie • Reageer
Rudi
Dank je wel, Ineke :-)
06-03-2017 21:57
06-03-2017 21:57 • Reageer
Husky's diary
Deze stukje heb ik als eerste gelezen vandaag en toen wist ik dat ik ook de rest moet lezen. Want je schrijft op een geweldige manier!
05-03-2017 20:24
05-03-2017 20:24 • 1 reactie • Reageer
Rudi
Dank je wel, ben heel blij om dit te horen, Gina. :-)
05-03-2017 21:55
05-03-2017 21:55 • Reageer
Husky's diary
Ik ga straks op mijn gemak lezen als ik terug kom van mijn stage..ben echt benieuwd!
05-03-2017 08:14
05-03-2017 08:14 • 1 reactie • Reageer
Rudi
Dank je wel, Gina :-)
05-03-2017 11:00
05-03-2017 11:00 • Reageer
Aaricia Frans
Ik zal zeggen maak er een boek van :-D
04-03-2017 21:57
04-03-2017 21:57 • 1 reactie • Reageer
Rudi
Dank je wel, Aaricia, het is wel de bedoeling als ik verder inspiratie krijg, ben nu 15 hoofdstukken ver. :-)
04-03-2017 22:25
04-03-2017 22:25 • 1 reactie • Reageer
WaNdeRer
na het lezen van dit denk ik dat ik even ga terug keren om de andere voorgaande stukken ook te lezen
04-03-2017 16:30
04-03-2017 16:30 • 1 reactie • Reageer
Rudi
Dank je wel, Slebon, je kan de links onderaan dit stuk vinden, in alle geval bedankt om deze te lezen. :-)
04-03-2017 20:26
04-03-2017 20:26 • 1 reactie • Reageer
HippieFox
Ooh ik snap niet dat hier nog geen reviews op zijn! Dit is echt heel mooi geschreven, ik ga het volgen! Ik heb ooit nog boeken gelezen over de prehistorie - ik dacht van een zekere Jean M Auel. jouw stijl doet me daaraan denken :)
21-11-2016 16:31
21-11-2016 16:31 • 1 reactie • Reageer
Rudi
Dank je wel, HippieFox, ik moet je wel zeggen dat ik nog aan het schrijven ben aan dit verhaal. Heb al 15 hoofdstukken en ik post ze per half hoofdstuk, omdat het anders nogal wat te veel lectuur is. De verhalen die wel al volledig af zijn en ik hier ook aan het posten ben, zijn 'Requiem' (thriller: 50 hoofdstukken) en 'De Vrouw in het Rood' (avonturenroman met erotische elementen, 55 hoofdstukken). Er is nog een ander verhaal 'Steen', een fantasy-epos waar ik ook ongeveer 16 hoofdstukken ver zit en hier aan het posten ben. Ik zeg dit omdat je misschien zou zeggen, een nog onafgewerkt verhaal interesseert me minder, maar uiteraard ben ik blij met een reactie op om het even wat jij leuk vindt. In alle geval bedankt. :)
21-11-2016 16:38
21-11-2016 16:38 • 1 reactie • Reageer