×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Bloeddorst: Hoofdstuk 2 (Deel 2) (vampierenroman)


……….

 

Vladimir Sango was naar de blokhut getrokken van Daniël Ainsworth waar hij zich had gewassen en ander kleren had aangetrokken. Hij had de herinneringen van deze sterveling er nu bij gekregen maar de ziel van deze man was nu gestorven, als hij ooit al een ziel had gehad. Ainsworth was altijd al een verderfelijke psychopaat geweest die als een spin in zijn web steeds geduldig wachtte op een slachtoffer.

Het maakte hem niet uit of ze jong of oud waren, vrouwen of mannen. Waar hij op kickte was hun laatste blikken, het moment wanneer ze beseften dat ze zouden sterven. Hij hield van de paniek in hun ogen, de schrik en hun bloedstollende kreten als hij ze meenam naar zijn blokhut. Hij bond hen vast en martelde ze tot hij uiteindelijk vond dat het tijd was om ze te doden. Ainsworth wist niet hoeveel slachtoffers hij had gemaakt. Hij zou blijven doorgaan tot men hem zelf doodmaakte.

Al deze herinneringen vlogen door het hoofd van Vladimir. Hij wist dat het maar een van de vele waren die hij door de eeuwen had overgenomen. Nieuwe lichamen en nieuwe bloederige herinneringen. Nooit had hij zich sterker gevoeld. In deze eeuw van technologische hoogstandjes leefde het geweld van het bloed nooit meer dan tevoren. Hij had nieuwsberichten gehoord en gezien over oorlogen in het Oosten, maar ook over onrusten en opstanden in Afrikaanse landen, waar men het niet nauw nam met een mensenleven.

Hij moest de identiteit van deze man aanhouden om niet op te vallen in deze maatschappij. De normale activiteiten van deze man zouden echter ophouden. Hij zou geen slachtoffers meer meenemen naar de blokhut en hen daarna versnijden en begraven in het woud. Daniël Ainsworth zou geen slachtoffers meer maken. Er zouden geen vermisten en ontvoerde kinderen meer bijkomen die op de naam van deze maniak zouden geschreven worden.

Vladimir voelde dat hij in deze tijd zou thuishoren. Maar ’s nachts zou hij op jacht gaan op de prooi die hij het liefst opjaagde. Geen enkele vampier zou nou veilig zijn voor hem. Ze waren al eeuwenlang zijn vijanden. Hij die tijdens de dag kon rondlopen zonder in vlammen op te gaan. Hij die ook leefde van het vergieten van het bloed. Vladimir wist niet van waar deze diepgewortelde haat kwam. Het was oud, zo oud dat het misschien ontstaan was bij de wording van de aarde. Een begrip, een stuk energie die op de bepaalde manier in een lichaam werd gebald. Een gedachte die met de vonk van de schepping werd gebrand. Een kracht die niemand op aarde kon begrijpen, hij zelfs niet.

Maar hij wist wat de drang was. Hij wist hoe het voelde op van binnen uit te verschrompelen als hij het bloed niet deed vloeien, de dorst die hij kreeg als hij die niet kon lessen met een overmaat aan geweld. Zijn hart klopte pas echt als hij iemand in stukken kon scheuren en drinken uit zijn opengesneden keel. Maar echt gelukkig was hij als hij het kon doen met een van die nachtlopers, een van die verderfelijke bloedzuigers die de nacht onveilig maakte. Misschien was hij enkel het tegengewicht voor deze wezens, geschapen om het wankel evenwicht te bewaren.

Hij zou niet rusten voor de vampiergemeenschap gedecimeerd was. Gelukkig moest hij niet slapen of rusten tijdens de dag als de vampiers, zelfs niet ’s nacht zoals die zwakke mensen. Hij had dit allemaal niet nodig en kon altijd verder putten uit die onuitputtelijke bron van kracht van…het bloed!

 

© Rudi J.P. Lejaeghere




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts