Steen: Hoofdstuk 6  (Deel 2)

Steen: Hoofdstuk 6 (Deel 2)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

BEN JE JUIST MIDDEN HET VERHAAL HIER BINNEN GEKOMEN, GEEN PROBLEEM, HIER IS DE LINK NAAR HET BEGIN VAN DIT FANTASY-VERHAAL!!!

……….

  

            De Dulkas hadden na een paar dagreizen, halt gehouden. Het was een grote verrassing voor Theresa Ocain om de grote aantallen krijgers te zien die hier hun tenten hadden opgeslagen tussen de bomen. Dit waren niet de aantallen die men nodig had om de raids op de dorpen uit te voeren en om slaven te ontvoeren. Ze schatte hun aantal op zeker bijna duizend man. Dit waren troepen om oorlog te voeren.

            Terwijl ze rustte tussen de andere gevangenen, zag ze dat de meeste krijgers goed bewapend waren. Slagzwaarden, kromme en rechte, speren, goedendags en grote bogen waren maar enige van de gevaarlijke tuigen waarmee de soldaten die ze opmerkte, mee rondliepen.

            Sommige krijgers hadden hun lange haar in een knot opgebonden, maar er waren er ook evenveel die hem in gevlochten paardenstaart tot op hun onderrug droegen. Hun gezichten waren beschilderd in rood en wit en gaven hen de uitstraling van schrikwekkende bovenaardse geesten.

            Theresa rook nog iets anders. Haar maag begon vreemde geluiden te maken, toen ze de lekkere stoofpotten rook. Rond die grote ketels met het lekkere eten zag ze bedrijvigheid van verschillende vrouwen. Waarschijnlijk slaven die moesten zorgen voor het eten voor het leger. Ze zag ook dat kinderen van tent naar tent liepen met papieren of kleine pakjes. Boodschappers om berichten te brengen tussen de leiders van de Dulkas.

            Ze was verloren! Tussen zo’n bende soldaten zou ze nooit meer haar huisje weerzien. Zou ze nooit meer haar zoon Kemir terugzien. Ze had hem nog zoveel te vertellen. Nu zouden er zoveel zaken onuitgesproken zijn. Hoe kon ze nu nog vertellen over zijn vader die ze zo had liefgehad? Hoe kon ze Kemir verhalen over zijn sterke vader die meer geweest was dan hij zich maar kon voorstellen? Ze had zoveel mooie herinneringen die ze nog niet gedeeld had. Nu speet het haar dat ze daar zolang mee had gewacht. Haar laatste levensjaren zouden er zijn van slavenarbeid tussen deze woeste veroveraars.

            Plots zag ze van ver een meute soldaten op hen afkomen tussen de bomen. Aan de afstand die ze hielden van die ene persoon in het midden, was het te zien dat die heel speciaal was. Vooreerst torende hij zeker een hoofd uit tussen die al niet kleine krijgers, maar zijn uitzicht was noch schrikwekkender dan die monsters die haar hadden overvallen.

            De man liep rond in zijn bloot bovenlijf. Daarom zag ze dat zijn gespierde schouders, borst en buik getekend waren met tekens. Het waren grote littekens in de vorm van runen die op zijn lichaam waren gekerfd. Aan zijn linkeroor droeg hij verschillende oorringen die tegen elkaar klingelden toen hij naderde. Door zijn neus zat een staaf die hem een beestig uitzicht verschafte. Hij was kaal geschoren uitgenomen op het midden van zijn kruin stond een piek haar, die meer had van een stekel, dan van gewoon haar. Hij had ook maar één oog. Niet dat hij het andere verloren was, hij had gewoon maar één oog. Het was zeker vijf maal groter dan een gewoon mensenoog en de iris was wit en middenin kleurde de pupil bloedrood, net zo rood als de geaderde lijnen die door zijn oogwit trokken. Het reuzenoog zat midden op zijn voorhoofd. In zijn handen had hij een gigantisch zwaard met twee klingen. Hij hanteerde het met gemak, alsof hij een twijgje vast had. Aan zijn brede riem hingen vervaarlijke messen en ook een slagbijl, zo groot dat een gewoon mens die waarschijnlijk niet boven zijn hoofd zou kunnen heffen.

            Theresa’s knieën begonnen reeds te trillen van angst, enkel en alleen al door hem te zien. Vervaarlijk zwaaiend met zijn zwaard liep hij langs de gevangenen. Soms bleef hij staan en monsterde hij een van hen. Hij ademde als een wilde stier door zijn neus, waarbij zijn neusvleugels met de staaf op en neer gingen. Hij nam een van de ontvoerde mannen bij zijn nekvel en wierp hen naar zijn mannen. Zo herhaalde hij dit ritueel een aantal keer vooraleer hij bij Theresa kwam. Ze kon zich niet verweren, toen hij haar dichter trok. Hij voelde ruw aan haar bovenarmen en keek naar haar handen. Blijkbaar vond hij het goed wat hij zag want ze werd met een tevreden grom op dezelfde wijze als haar voorgangers, naar zijn mannen toegesmeten. Theresa wreef met een pijnlijk gezicht over haal armen en haar heup die ze had bezeerd door zijn behandeling.

            ‘Kulkadan…,’ riep de reus plots en hij sloeg met veel geweld met zijn grote vuisten op zijn eigen doorkerfde borst. ‘Ik ben Kulkadan…jullie noemen me Meester Kulkadan. Niemand van jullie mag me in de ogen kijken.’ Hij stopte even met spreken. De meeste van de gevangenen keken geschrokken naar hun voeten. Een paar waren zo onder de indruk van het geluid die deze Dulka voortbracht dat ze niet beseften, wat hij zojuist had gezegd. Met twee gerichte slagen van zijn dubbelkling werden de ongehoorzame gevangenen onthoofd en vielen dood voor hem neer. Iedereen beefde van de angst. Er waren een viertal gevangenen uitgekozen door Kulkadan. Theresa, een man die iets jonger was zijzelf en twee jongere vrouwen.

            Kulkadan wees op de uitgekozenen. ‘Jullie zwijnen komen met mij mee. Als ik zeg lopen, dan lopen jullie…als ik zeg springen, dan zal je springen zo ver als je maar kan. Jullie zijn vanaf nu van mij, Kulkadan.’ Hij sloeg zich nogmaals hard op de borst om zijn woorden kracht bij te zetten. Zijn mannen joelden en lachten om zijn gebaar. Blijkbaar wisten ze wat het betekende om door hun leider uitgekozen te worden.

                Theresa wist dit niet, maar ze vermoedde dat dit niets goed kon zijn. Die bruut zou hen slaan of misschien nog veel erger, te zien aan zijn reactie tegenover de ongehoorzame gevangenen. De geile blik in zijn oog toen hij naar de twee jonge vrouwen keek, voorspelde ook niet veel aangenaams. Theresa wist wat dit betekende voor de arme meisjes. Zij zouden als zijn speeltje dienen. Zo een woesteling zouden ze niet overleven. Ze had medelijden met hen. Voor zichzelf had ze daarvoor geen schrik, ze was te oud om aantrekkelijk te zijn voor een man, zelfs voor een Dulka. Ze veronderstelde dat ze andere diensten zou moeten verlenen. Ze had gehoord van de vrouwelijke slaven van de Dulka. Een dag vol zware handenarbeid, wassen en kuisen, klederen herstellen en zelfs hun paarden onderhouden. Daarvoor had ze geen schrik. Ze had twee goede handen aan haar lijf en ze zou tonen dat ze die kon gebruiken. Enkel op die manier zou ze haar leven kunnen redden. Misschien lang genoeg om op een dag te kunnen ontsnappen.

......... wordt vervolgd in Hoofdstuk 7

 

© Rudi J.P. Lejaeghere

Wil jij me volgen, geef een seintje, ik volg je dan ook!

Vind je dit artikel goed, deel dit via facebook, twitter of een andere sociale media site

Voor andere artikelen van dezelfde schrijver tik dan hier
Of volg deze link  https://yoo.rs/followingtags/rudi

Of wilt u iets weten over mij:  http://home.scarlet.be/~pieper/cvzevdag.htm
(oude website)

Wil je ook op Yoors bloggen en artikels schrijven? 

Meld je dan nu aan via de knop rechtsboven.

Bij Yoors wordt uw inbreng omgezet in opbrengst.

10.000 Yp is gelijk aan 10 Euro op je bankrekening

Bij aanmelden krijg je gratis 125Yp.

Nog enkele van de sites waar ik schrijf of geschreven heb:
http://lejaeghererudi.blogspot.be  
http://home.scarlet.be/~pieper  
http://rudilejaeghere.tumblr.com  
https://allpoetry.com/Rudi_Lejaeghere  
http://www.writerscafe.org/Rudi  
https://storywrite.com/Rudi_Lejaeghere  
https://www.wattpad.com/user/RudiLejaeghere 
http://www.movellas.com/user/rudi.j.p.lejaeghere



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Het word weer spannend
| 21:10 |
Dank je wel, Enschede. :-)
| 21:25 |
Weer heel goed geschreven!
| 11:35 |
Dank je wel voor het lezen van dit stukje :-)
| 12:36 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen