×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Helter Skelter

Helter Skelter


Op 9 augustus 1969 brachten de Amerikaanse kranten het afschuwelijk nieuws dat er in een afgelegen boerderij niet ver van Los Angeles, vijf mensen – onder wie de filmster Sharon Tate – op wrede wijze waren vermoord. Gewaarschuwd door een hysterische huishoudster vond de politie eerst het dode lichaam van de jongeling Steven Parent, neergeschoten en meermaals gestoken in zijn auto op de oprijlaan. Verderop vond men vervolgens de lichamen van Abigail Folger en Jay Frykowski, eveneens doodgestoken op het gras. Binnen, in de woonkamer, lagen de vermoorde lichamen van de kapper Jay Sebring en Sharon Tate, die bovendien hoogzwanger was van haar eerste kind met Roman Polansky. Bij het verlaten van het huis werd in bloed het woord "Pig" op de voordeur achtergelaten, een verwijzing naar Piggies van The Beatles, een satirisch lied tegen de bourgeoisie.
Een dag later werden de zakenman Leno La Bianca en zijn vrouw Rosemary in hun huis met mes- en vorksteken vermoord door zes sekteleden, onder wie Leslie van Houten. Met het bloed van de slachtoffers werd op de muren "Rise", "Helter Skelter" en "Death to Pigs" geschreven. De bedoeling was om de moordpartijen in de schoenen van de zwarten te schuiven en zo een rassenoorlog te ontketenen.

Een paar maanden later, tijdens wat het langste proces in de Amerikaanse geschiedenis zou gaan worden, kwam de weerzinwekkende waarheid aan het licht. De moorden in het huis van regisseur Roman Polanski, waarmee Sharon Tate gehuwd was, waren het werk van drie leden uit een groep die zichzelf de ‘Family’ noemde. Deze familie was een sekte uitgebouwd door Charles Manson.

Geen van de slachtoffers van deze moordpartij was een bekende van de moordenaars. Ze werden vermoord omdat Manson had besloten: ‘Nu is het tijd voor Helter Skelter’. En Helter Skelter betekende: de laatste oorlog op aarde. Of zoals Susan ‘Sadie Mea’ Atkins het verwoorde: ‘het zou zijn als alle oorlogen samen die ooit gevochten zijn, de één op de ander gestapeld… je kent je geen beeld vormen van wat het zou zijn als iedere man zichzelf zou beoordelen en zich dan zou wreken op alle andere mensen overal op de wereld.’ Manson geloofde dat een rassenoorlog tussen black en zwart op komst was waarin de zwarten zouden winnen, maar nadien incapabel zouden blijken om te regeren en zodoende de heerschappij aan Manson overdragen.

Na de moorden vluchtte de "Manson-familie" naar Barker Ranch in Death Valley. Manson vertelde zijn volgelingen dat de wereld zou vergaan en dat de Bottomless Pit, een onderaards paradijs dat zich onder Death Valley zou bevinden, de enige plek was waar ze veilig zouden zijn. Daar werden ze eind 1969 opgepakt. De auto waarin Tex Watson wilde vluchten, staat nog steeds in de woestijn.

De 5e Beatle

Manson haatte zwarten, maar haatte de blanke gevestigde orde nog meer. Hij koesterde wrok tegen de amusementswereld van Hollywood, omdat die zijn talent als popzanger niet wilden erkennen. Toch vond hij zichzelf één van de grootste, want hij geloofde dat hij uitverkoren was om de ‘vijfde Beatle’ te zijn. In de teksten van de Beatles vond hij voor zichzelf aanwijzingen die daartoe leidden. Zo was er het liedje van de legendarische popgroep, genaamd Helter Skelter waarop Manson zijn ideologie baseerde. Het nummer was volgens hem een persoonlijke boodschap om de Beatles in Londen op te bellen. Net als in een ander lied ‘Revolution 9’, waarbij hij de link legde met zijn favoriete deel uit het boek der openbaring, hoofdstuk 9. Dat bevat de passage: ‘Noch hadden ze spijt van hun moorden, noch van hun toverijen, noch van hun overspel, noch van hun dieverij’. Hij herhaalde deze woorden keer op keer voor de Family, hen overtuigend van het geloof dat moord en diefstal gerechtvaardigd was. De dood was immers onbelangrijk volgens Manson, het was slechts een verandering, want de ziel kon niet sterven.

Hoewel de meeste leden van de Family vrouwen waren, gaf Manson zelf de seksuele voorkeur aan het mannelijk geslacht. Hij zag vrouwen ook niet als personen, maar eerder als gebruiksvoorwerpen om andere mannen te dienen en kinderen te baren. Iedere vrouw in de Family was dan ook verplicht om zichzelf aan eender wie te geven wanneer Manson daartoe het bevel gaf. Voor de rest moesten ze zoveel mogelijk uit zijn buurt blijven en zich bezighouden met karweien op de vervallen boerderij waar de Family woonde. Manson haalde ook met geweld uit naar zijn vrouwen. Zo werden ze bij regelmaat geslaan of bedreigt dat hij hun borsten zou afsnijden. En ondanks al dat geweld, waren deze vrouwen compleet in de ban van hem. Ze hielden van hem, aanbaden hem, als was hij hun God.

Ik ben Charlie

Wat in 2015 de ronde ging als steunbetuiging voor de aanval op de redactie van het satirische maandblad Charlie Hebdo, was eind jaren 60 de letterlijke beleving van de Family. Het was niet alleen een zaak van verschillende bijnamen die aangenomen werden, het was het wegwerken van het eigen ik en het één worden met de geest van de groep. ‘Ik werd Charlie, ‘ zei Paul Watkins, ‘Alles wat ik was, was Charlie. Er was van mezelf niets meer over. En van de anderen in de Family is ook niets over. Ook zij zijn allemaal Charlie geworden.' De vertroebeling van identiteit bracht verwarring van haat en liefde met zich mee. In de gevangenis probeerde Susan Atkins een medegevangene uit te leggen, hoe ze erin geslaagd was Sharon Tate te vermoorden: ‘Ik hield van haar en om haar te kunnen doden, doodde ik een deel van mezelf toen ik haar vermoordde… Je hart moet overlopen van echte naastenliefde om dat te kunnen doen.'

Chaos en anarchie

Gedeeltelijke verklaringen voor de waanzinnige gedragingen van de Family kunnen gevonden worden door de levensloop van de leden te onderzoeken. Manson zelf bracht zijn jeugd door bij buren of familieleden. Hij werd van de een naar de ander doorgeschoven. Hij leerde stelen en kwam in tehuizen terecht, waar hij steeds weer uit ontsnapte. Toen hij zestien was, werd hij beschreven als agressief en asociaal. Andere leden van de Family hadden eveneens verstoorde relaties met hun familie en emotionele stoornissen, die Manson wist uit te buiten. Manson was dan ook niet vaak de grondlegger van hun gedachtegoed, hij wist het gewoon naar boven te halen. Hij richtte hun haat tegenover de maatschappij en alles wat daarmee te maken had tegen een gemeenschappelijke vijand: de gevestigde orde. Hij ontnam de slachtoffers hun persoonlijkheid door symbolen van hen te maken. Dat maakte het makkelijker om moord te rechtvaardigen, een symbool is makkelijker dood te maken dan een mens.

Toch opereerden Manson en zijn Family niet in het luchtledige. De omgeving waarin de familie zich vormde, de bijzondere wereld van druggebruikers, de grote verscheidenheid aan geweldplegers en bloedoffers-aanhangers die in de staat Californië ten tijde floreerden, diende zeker ook tot voedingsbodem van wat uiteindelijk uitmondde in Helter Skelter.

Manson werd in eerste instantie ter dood veroordeeld, mag zag zijn straf later omgezet in levenslang. Hij verbleef de rest van zijn leven in de gevangenis van  Californië en stierf op 19 november 2017 aan een maag-darmbloeding.  Ook Susan Atkins zag haar ter dood veroordeling omgezet worden in levenslang. Ze stierf aan een hersentumor in september 2009 op 61 jarig leeftijd.

Aquarius

Op Netflix verscheen in 2016 de serie Aquarius, met David Duchovny in de hoofdrol. Hij speelt er de rechercheur Sam Hodiak die na de verdwijning van een jonge vrouw uitkomt bij de Family. De serie geeft de woelige tijd weer waarin Hollywood (en de rest van Amerika) ten tijde verkeerde.

Zo zien we de vaak gewelddadige opkomst van gelijke rechten voor zwarten in beeld alsook het grootse machtsvertoon van politie en wetsdienaars en de omgang met de oorlog in Vietnam. Met deze achtergrond word het leven van Charles Manson en de creatie van zijn Family weergegeven in het eerste seizoen. Het tweede seizoen gaat hier verder op in en toont aan hoe Manson meer en meer aanhang krijgt met Helter Skelter als gevolg.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!