×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Varjagen: Vikingen van Moskau tot Constantinopel

Varjagen: Vikingen van Moskau tot Constantinopel


De woeste zeevaarders uit Scandinavië zeilden met hun schepen niet alleen naar West-Europa maar ook oostwaarts via de Finse Golf en vervolgens zuidwaarts over de grote Russische rivieren als de Don en de Dnjepr, helemaal naar de kusten van de Zwarte Zee.

Vooral Zweedse Vikingen roofden langs de kusten van het huidige Finland, Estland en uiteindelijk ook Polen. Te midden van de 8e eeuw waren zij tot in Rusland doorgedrongen waar zij op uitnodiging van de Slaven hielpen bij het oplossen van de constante stamoorlogen. Vanaf dan zouden zij bekend staan als Varjagen of Varangians, wat beschermheer of roeiman betekende. In deze streken werden de Varjagen vaak ingehuurd als metgezel ter bescherming van andere vijanden. Eenmaal zouden de zweden zich zelfs teruggetrokken hebben naar hun thuisland, waarop de Slaven onderling terug in conflict kwamen en zij de Vikingen vroegen terug te komen om de orde te herstellen. De leider van de Zweedse Vikingen, prins Rurik, vestigde zich daarop in Lagoda waar hij het bestuur overnam. Meer en meer Vikingen vestigden tussen de Finse en Slavische stammen, waarmee uiteindelijk het Kanaat van Roes ontstond.


Onderweg plunderden ze en dreven ze handel met lokale Slavische stammen, om uiteindelijk de lading van hun schepen via de Oost-Europese waterwegen in de rijke stad Constantinopel te verkopen. De eerste melding van Vikingen die via deze route in Constantinopel arriveerden stamt uit het jaar 860. Aangetrokken door de rijkdom van het byzantijnse rijk wist Rurik een groot aantal van de nederzettingen te verenigen om zo de de stad te overvallen.

Deze en andere pogingen bleven echter zonder resultaat. Sommige Varjagen daarop hun diensten aan bij de byzantijnen en werden ondergebracht als lijfwachten van de keizer. Hun naam, Varjagen, werd na verloop ook de naam van het militaire elitekorps. 

De Vikingen noemden land van de Slavische stammen ‘Gardariki’, het ‘land van de vestingen’, vanwege de vele versterkte plaatsen die ze er aantroffen. Rond 882 verplaatste een zekere Oleg, een telg van de mythische Viking-dynastie van Rurik, het zwaartepunt van de handelsroutes naar het gebied rond Kiev. Oleg was hiermee de stichter van het Kievse Rijk, in oude Slavische bronnen ook wel het ‘land van Rus’ genoemd. Vanuit Kiev regeerden Oleg en zijn nakomelingen over de min of meer door hen verenigde Slavische stammen in een groot gebied.

Over de Viking Oleg en de andere vroege heersers over Kiev is veel in nevelen gehuld. Tot en met de regeerperiode van Vladimir de Grote (978-1015) bestaan de verhalen over de heersers van Kiev vooral uit mythische folklore. Langzaam maar zeker bouwde de Rurik-dynastie hun rijk uit tot een echte Slavische staat die in de twaalfde eeuw zelfs een relatief vreedzame geschreven wet had die geen dood- of lijfstraffen kende, hetgeen aan de Scandinavische oorsprong van het land herinnerde.

Eer en glorie van Kiev
Vladimir de Grote introduceerde, via de handel met Constantinopel, het Grieks-Orthodoxe christendom in het Kievse Rijk. Zijn opvolgers lieten in de hoofdstad grote kerken bouwen en Kiev werd in korte tijd een van de grote culturele centra van Oost-Europa.

Helaas waren de culturele bloei en het economische succes van het Kievse Rijk geen lang leven beschoren. Het einde van Kiev kwam plotseling en heftig. In 1240 werd Kiev vrij abrupt overweldigd door een enorm leger van zeker 30.000 Mongoolse ruiters uit het verre oosten. De stad werd grotendeels vernietigd evenals andere belangrijke Russische plaatsen, waaronder ook Moskou. Grote delen van het Kievse Rijk werden onderdeel van de Gouden Horde, een Mongools rijk dat zich tot ver in Siberië uitstrekte, ook wel beter bekend als het rijk van Genghis Khan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Soberana
Interessant stuk geschiedenis.
18-04-2018 01:46
18-04-2018 01:46 • Reageer