Verbeeldingskracht

Gisteren heb ik een short story geplaatst op basis van een schrijfcursus die ik heb gevolgd. Daar moest ik werken aan een personage. Vandaag weer eentje. Hier ging het over context. Maar ook het personage moest een plek krijgen, dus steeds iets nieuws erbij. Ik heb er een brief van gemaakt. Fantasy, een vlucht uit de realiteit. Het beeld dat we moesten gebruiken was niet deze, maar ook een schilderij met een waterval die daadwerkelijk de kamer in kwam in de ruimte op die afbeelding lagen veel kleedjes.

Afbeelding van Dante D'Oria via Pixabay

#shortstory

 

Lieve Annette,

Ik weet dat je het moeilijk vindt, mijn dementie. Ik weet ook dat je de verhalen, die ik je heb verteld over hoe ik kan ontvluchten aan de ziekte in mijn hoofd, niet geloofd.

Het spijt mij, dat ik je moet vertellen, dat dit mogelijk de laatste keer is, dat het mij lukt om die vlucht te maken. Ja, ik heb de herinnering aan de storm op zee vanuit het schilderij weer opgeroepen. Nee, deze keer gebruik ik niet de kleedjes om te varen op mijn geheugen.

Lieve Annette, ik weet zeker dat je niet geloofd dat ik in staat ben deze mail te schrijven. Ik schrijf hem dan ook terwijl het water in de kamer kolkt. Mijn hoofd is nu helder. Deze brief is een afscheid. Straks, wanneer ik deze mail heb verzonden, ga ik liggen op de bank. Het water mag blijven. Ik wil gaan met een hoofd vol herinneringen, herinneringen aan zee, maar vooral aan jou en aan papa.

Lieve Annette, wanneer je mij hier vindt, hier, in de kamer. Neem het schilderij dan van de muur en leg het heel rustig op mijn lichaam. Het water zal verdwijnen en ik heb weer rust. In de keuken ligt een brief, een brief die ik heb geschreven, ja, in mijn eigen handschrift. Een brief aan jou, lees hem en doe wat je goed dunkt.

Het huis, mijn bezittingen maar vooral het schilderij, het is allemaal voor jou.

Vaar- wel

Dag, lieve schat van mij.