De Prins En Het Meer

De Prins En Het Meer


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Een modern sprookje, die ik hier een tijdje geleden al eens in het engels had geplaatst. Heb eindelijk de tijd gevonden, om die ook in het nederlands vertaald neer te zetten.


Ooit, heel lang geleden, in een land hier ver vandaan, waar de mensen nog niet in materiële immorele wezens waren geëvolueerd en nog niemand had gehoord van oorlog en pijn, leefde er een jongeman die geboren werd als prins. Deze jongen hield ervan buiten te spelen, vooral in de tuin vol doolhoven van de koning en koningin.

Op een dag viel de kleine jongen door een kleine opening in een van de struiken van een doolhof en ontdekte er zijn eigen kleine paradijs.
Daar zag hij een klein meer met twee zwanen in het midden, bedekt met wat leek op blauwe glazen stenen op de bodem.
Het water zo helder en zuiver als het puurste flessenwater.
Toen hij in het water keek zag hij plots het gezicht van een jong meisje, zo mooi dat hij het niet kon laten haar even aan te raken.
Bij het zien van de kleine kroon op haar hoofd, herkende hij dit beeld als een visioen van zijn toekomstige koningin.
Dat moest ze zijn.
Sinds dat moment keerde hij elke dag terug naar zijn geheime plek aan het meer.
Nooit vertelde hij een andere ziel over zijn bezigheden of haar verschijning.


Hij kon nauwelijks wachten tot ie 16 zou zijn, dan begonnen namelijk zijn verjaarjachtpartijen alwaar hij voor de eerste maal echte prinsessen zou ontmoeten, en hij voelde gewoon dat hij daar het meisje van het meer in levende lijve zou mogen verwachten..
Deze partijen waren een grootse traditie binnen alle koninklijke families met een tienerzoon.
Vanaf hun 16e tot hun 21e verjaardag werd elk jaar een feest gehouden waar elke prinses op werd uitgenodigd. Uit de gegadigden werd op het laatste feest uiteindelijk de toekomstige koningin gekozen en bekend gemaakt. Waarna de volgende dag een huwelijk plaatsvond.
Jaar na jaar ging voorbij, en elke dag bezocht de prins het meer om het meisjesgezicht te bewonderen.
Toen kwam de dag van zijn eerste partij.
Tientallen prinsessen waren komen opdagen.
Opgewonden als hij was keek hij aandachtig terwijl ze één voor één de kamer binnenkwamen.
Na de laatste prinses was binnengetreden kon ie niet langer de teleurstelling op zijn gezicht verborgen houden. “Weet je zeker dat ze dit allemaal waren” vroeg ie aan een bewaker.
"Ja” antwoordde die. Versteld staand van de vraag. Nooit eerder had de bewaker een partij geweten met zo veel mooie prinsessen.


 Deze jongeman was een zeer gewilde prins voor elke koning en koningin als ​​toevoeging in de familie, vanwege de omvang en de status van het koninkrijk van zijn ouders.
Toch, hij was niet blij met de opkomst, ongeacht hoe veel mooie prinsessen er naar zijn feest waren gekomen, het meisje van het meer was er niet.
Doch charmant en welopgevoed als hij was, nam hij uitgebreid de tijd om met elk van de meisjes een gesprek aan te knopen.
Hij beloofde zichzelf om alleen vriendschappen op te bouwen met degenen die hij leuk vond, en niets meer dan dat. Zijn meisje van het meer moest ergens zijn, ze was wellicht verhinderd die dag, ze zou wellicht een van de volgende jaren opdagen.
Dat moest gewoon.
Na hen allen gesproken te hebben merkte ie dat de meeste meisjes hem helemaal niet lagen.
Met slechts een paar van hen kon hij lachen, en slechts een van hen had zo veel met hem gemeen dat ie een diepe vriendschap met haar wou opbouwen.
Later die nacht, nam hij haar zelfs als eerste ooit, mee naar het meer en vertelde haar zijn verhaal.
Verbaasd als ze was over zijn loyaliteit en liefde voor wat hij leek te zien in het water, werd ze meteen verliefd op hem.
Ze had nog nooit een man ontmoet die zo loyaal was aan een droom.
Ze besloot om hem maar niets te vertellen over haar gevoelens voor hem, want ze wist dat dit tussen hen zou komen.
De jaren evenals de partijen kwamen en gingen voorbij, maar de arme jongen voelde altijd dezelfde teleurstelling. Het meisje van het meer kwam maar niet opdagen. Ondertussen bleef de vriendschap tussen hem en de jonge prinses wel groeien.


De dag van zijn 21ste verjaardag. Het laatste feest. Geen meisje van het meer. Met een gebroken hart nam ie een hamer, ging naar het doolhof, naar het meer, zijn plaatsje.
Daar aangekomen riep ie uren in de nacht, met de hamer keihard, keer op keer slaand in het water, het gezicht van de prinses in het meer telkens weer verbrijzelend, waarna deze zich telkens opnieuw herstelde.
De tranen rolden over zijn wangen.
De enige prinses die hij zijn geheim had toevertrouwd, had gemerkt dat ie van het feest was verdwenen, en verliet het feest om hem te gaan zoeken. Ze wist uit zichzelf waar ze hem zou kunnen vinden.
Zodra hij haar zag, rende hij naar haar toe, en vertelde haar zijn bevindingen.
Over de pijn die hij voelde, de hartzeer voor het meisje van het meer.
En over dat ie nu op het laatste moment nog een vervangster moest zoeken, om met hem te trouwen de volgende ochtend, zijn koningin te worden.
“Weet je”, vertelde hij haar: “Ik kan me niet voorstellen om mijn leven te moeten delen met een van de andere meisjes hier op dit feest, het meisje van het meer bleek slechts een illusie, je bent het enige meisje hier op het feest waarmee ik echt het gevoel heb een band mee te hebben.”
Op dat moment knielde hij voor haar en vroeg haar of ze zijn koningin wou worden.
Verliefd als zij was, zei ze meteen ja, en de volgende dag trouwden ze, en werden ze gekroond. Maar hij werd een bittere koning, die de hartzeer om het meisje van het meer, niet te boven kwam.
Hij brak het hart van zijn koningin door de meeste nachten alleen in een eigen bed te spenderen, voor zover hij niet gewoon opbleef, en de hele nacht door bleef drinken.
Op een nacht echter had ie zoveel gedronken, dat zijn natuurlijke driften in hem bovenkwamen. Hij ging naar de slaapkamer van zijn koningin, en nam haar, heel hard, dominant, dwingend, voor ie terugkeerde naar zijn eigen bed. Haar huilend achterlatend.
Negen maanden later stierf ze, tijdens het baren van een gezond baby prinsesje.
Hij zorgde voor babysitters en extra hulp rond het kasteel, ter vervanging van de ontbrekende koningin, zonder een traan, zonder enkel teken van emotie.


Jaren gingen voorbij, en de mooie blonde baby werd een jong mooi blond meisje.
Niets had ie gemerkt van haar opgroeien, hij gaf helemaal niets om haar. In stilte hulde hij zich in zijn eenzaamheid.
Het kleine meisje speelde graag buiten, zoals haar vader vroeger, ook zij vertoefde dus graag in de vele doolhoven in de tuin.
Op een dag ontdekte dus ook zij het meer, waar ze een kleine kroon vond. Die moet van haar moeder geweest zijn, die is ze er wellicht verloren, jaren geleden.
Ooit had een dienstmeisje haar verteld over de dag waarop haar vader haar moeder ten huwelijk had gevraagd. Dat moet hier zijn gebeurd.
Ze zette de kroon op haar hoofd, en keerde terug naar het kasteel. De koning wou net het kasteel verlaten toen hij de mooie blonde gekroonde jongedame door zag komen.
Omdat hij haar nooit veel had gezien, vroeg hij aan zijn knechten, wie het meisje was.
Toen deze hem antwoordden: “Maar lieve koning, dat is uw dochter, onze prinses” begon hij te huilen.
Eindelijk had hij haar herkend, het meisje, van het meer, van zovele jaren geleden.
Hij huilde om de pijn, het gebroken hart dat ie bij zijn vrouw had veroorzaakt.
Hij huilde om haar verlies.
Hij huilde voor het verlies van al die tijd, al die jaren die hij niet met zijn dochter had doorgebracht.
Dat het zo ver was gekomen.
Dat hij haar nooit eerder had erkend, herkend.
Dat ie zelfs een ander had moeten vragen wie ze was, zijn eigen dochter niet had herkend.

 

Die dag besefte hij. Het meer had niet gelogen over de toekomst.
Hij had het enkel verkeerd geïnterpreteerd, en hierdoor veel onnodige pijn veroorzaakt.
Hij herbegon met zijn bezoekjes aan het meer, en begon ook met tijd door te brengen met zijn dochter, daar waar hij zo veel tijd in zijn eentje had doorgebracht enkel met naar haar gezicht te kijken.
Uiteindelijk werd hij ook de man die hij ooit droomde te worden voor ie koning werd.
En de kleine prinses groeide verder op, zoals ze verdiende, met een vader die van haar hield en haar leerde hoe ze goede beslissingen nam, door goed te doen voor de mensen, zodat ze zelf ook een goede koningin zou worden, wanneer het haar beurt zou zijn.
Hij vertelde haar ook het verhaal van het meisje, die hij altijd in het meer had gezien, en hoe het meer hem een blik op de toekomst had geworpen.
Maar elke keer gaf hij haar dezelfde waarschuwing mee over dit magische meer.

 “De toekomst die je hier in ziet is echt, maar dat wilt niet zeggen dat het is wat je denkt.
Dus leef je leven en volg je hart.
Wat het meer toont, zal je zelf zien, wanneer de juiste tijd is gekomen.
Het doet niets uit te willen jagen op geprojecteerde dromen.
Wees gewoon dankbaar wanneer je de boodschap hebt begrepen.”





Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Prachtig sprookje heb je geschreven. Volgens mij had ik de Engelse variant gemist.
| 15:23 |
Was al van hele tijd geleden ook
| 15:27 |
Wat een prachtig verhaal! Met Een traan in mijn oog uitgelezen. Deze ga ik delen.
| 09:03 |
Dank je :)
| 14:11 |
:-)
| 15:43 |
gedeeld natiirlijk ;-)
| 15:43 |
Wat prachtig geschreven
| 08:14 |
Bedankt
| 19:41 |
Love the end!
| 13:59 |
:)
| 19:41 |
Een wijs sprookje, mooi geschreven.
| 12:10 |
Dank je :)
| 12:48 |
Amai. Wat een prachtig sprookje. Mooi moraal ook.
| 10:53 |
Bedankt :)
| 11:46 |
Het is een mooi verhaal met een mooie boodschap
| 23:39 |
Dank je :)
| 23:57 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen