×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Draaiende Dagen

Draaiende Dagen


Ogen open.
Bevend, badend in het zweet.
Wakker, maar niet in de mogelijkheid te bewegen.
Naast mij vang ik een glimp op van het uur op de klok.
4u 's ochtends.
Intern voel ik alles schudden, schokken.
Ik wil roepen, zelfs dat lukt me niet.
Suiker, nodig.
Kan niet bewegen.
Hart lijkt eerder te trillen dan te kloppen.
Voeten, benen, armen, handen.
Alles tintelt, maar nergens lijk ik een signaal door te kunnen geven.
Zenuwen verdoofd.
Man slaapt vast.
Niets aan te doen.
Ik besef. Maar kan het enkel op zijn beloop laten.
Wat angstig, is het altijd. Ik doe mijn ogen dicht.

7u 's ochtends. De wekker loopt af.
Alles doet pijn.
Maar ik ben wakker.
Het lichaam is iets ongelooflijks.
Uit bed strompelen, klaarmaken, gaan werken.

13u
Een rode waas trekt over mijn ogen.
Ik weet me kalm te houden tegenover de klant aan de lijn, maar merk wel dat de breedte van de fles water in mijn linkerhand vrij snel tot een minimum wordt gereduceerd.
Binnen in mijn hoofd lijken de spoken van Alcatraz vrij spel te hebben.
Wazig beeld, kan me amper nog op het gesprek met de klant focussen. Nog even afronden.
In mijn zak reik ik naar mijn noodinsuline, zodra de oproep afgelopen is trek ik richting toilet, en geef mezelf een extra inspuiting.
Niet de beste methode, wel de snelste en gemakkelijkste op het werk.
De rode waas trekt weg. Beeld wordt snel minder troebel. De moordlust ebt de afgrond in.

15:25u
Mijn ogen schieten open, alle collega's staan weer eens boven me.
Hmm, suikerwaardes normaal, wellicht een bloeddrukval.
Nee geen ambulance nodig, hoeft niemand te bellen, ik ben ok.
Ik sta terug op, wat wankelend zet ik me terug aan mijn desk en bel de volgende klant.

Om 17u heb ik gedaan met werken, en haast me naar huis.
Busritten zijn altijd spannend.
Zou niet de eerste keer zijn, dat ik nog een stukje mag lopen... chauffeurs zijn nogal snel geneigd namelijk, bewustzijnsverlies te associëren met intoxicatie....

En dan galmt Yevgueni door de interne radio op de hersenkronkelachtergrond.

"Geef dan toch een spuitje,
of een duwtje door het raam.
Ik schrijf op voorhand wel een briefje,
dat het per ongeluk is gegaan."

Eenmaal thuis, zie ik mijn twee minimonsters, en komt er langzamerhand terug wat leven in mijn ogen.
De interne radio gaat uit.
En de Loco Bambino komt op tafel.

Standaarddagje, en opnieuw en opnieuw en opnieuw...




Hpj Goossens
Maar wel enorm goed geschreven!!!!
26-09-2017 20:11
26-09-2017 20:11 • 1 reactie • Reageer
MonsterMam
Dank je ;)
27-09-2017 08:18
27-09-2017 08:18 • 1 reactie • Reageer
Marion's World
Klinkt niet zo gezellig dit logje. Iedere dag pijn en een gebroken nacht?
20-09-2017 00:14
20-09-2017 00:14 • 1 reactie • Reageer
MonsterMam
Tegenwoordig vaker wel dan niet alweer. Maar hoort erbij ;) Periodes als deze ben ik ook heel wat minder online.
20-09-2017 13:38
20-09-2017 13:38 • 1 reactie • Reageer
Marion Wever
Jeetje mina wat een ellende zeg! Sterkte!
18-09-2017 13:59
18-09-2017 13:59 • 1 reactie • Reageer
MonsterMam
Bedankt, ik wil niet klagen, ben gewoon wat moe.
18-09-2017 14:35
18-09-2017 14:35 • 1 reactie • Reageer
Jolijn
Heb je weer een view erbij :)
17-09-2017 16:15
17-09-2017 16:15 • 1 reactie • Reageer
MonsterMam
:)
17-09-2017 16:31
17-09-2017 16:31 • Reageer