×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Een maand alleen op reis - #13 Plots aan de Sloveense kust

Een maand alleen op reis - #13 Plots aan de Sloveense kust


Over een paar dagen heb ik een trainingscursus in Zagreb, Kroatië, vandaar dat ik niet te ver met de trein wil en mijn uren goed besteden. Ik open de interrail kaart en mijn oog valt op ‘Koper’ een klein havenstadje aan de Sloveense kust. Ik heb nog nooit van Koper gehoord, en besluit daar naar toe te gaan. Ik download het gebied op Google Maps en zoek twee hostels op.

’s Ochtends vroeg loop ik naar het treinstation. Helaas rijden de treinen niet, maar er is vervangend busvervoer. Ik word een bus in geleid die rechtstreeks naar Koper gaat. In plaats van mijn oorspronkelijke aankomsttijd, ben ik ruim een uur eerder, doordat de bus nergens anders stopt.

De eerste hostel was dicht, en de tweede ook. Een beetje verslagen loop ik met mijn zware tas rond. Toch maar terug gaan naar de eerste hostel? Het nog eens proberen? 

Een dikke, oude man loopt naar me toe. ‘Hostel, hmm?’ Hij wijst richting de deur van de eerste hostel. Met een vriendelijk duwtje in de rug loop ik met de man mee. Binnen is de receptie gesloten. Via een donkere ruimte waar een jongen achter een computer zit, leidt de man mij naar de keuken. Vanuit een klein raampje valt zonlicht naar binnen. Verder is het donker. De grote ramen in de buurt van de bank worden geblokkeerd door twee vieze matrassen.‘Ten minutes,’ zegt de man, waarbij hij zijn vingers laat zien om zijn woorden kracht bij te zetten. Daarna verlaat hij de stinkende kamer: het is de geur van zweet en riool. Ergens wil ik weg, aan de andere kant weet ik dat er geen ander hostel is, en deze had toch echt een rating van 8,4 op hostelworld. Het moet wel oké zijn. Na tien minuten loop ik naar de jongen achter de computer om de te vragen naar het wifi wachtwoord. Hoewel de jongen geen Engels spreekt blijkt wifi universeel te zijn. Terug op de bank in de donkere keuken leg ik contact met het thuisfront. 
Na dik een halfuur komt de man terug. ‘Coffee?’
Ik knik. ‘Thank you.’
Als de man koffie heeft gezet gaat hij aan een tafel zitten en zet de tv luid aan. Woont hij hier? Is hij een gast? Ik heb echt werkelijk geen idee. Ik vraag nogmaals of er iemand van het personeel komt, waarop hij opnieuw tien minuten antwoordt. Argwanend kijk ik om mij heen en check vervolgens nogmaals hostelworld. Positieve reacties. Het moet goed zijn. 

Na twintig minuten hoor ik geluid bij de receptie. In een strak sportpak komt een jongen met een mountainbike binnen. Hij ruikt naar zweet en groet mij geroutineerd. ‘Five minutes,’ zegt hij en wijst naar het dichte luik voor de receptie. Ik ga op de stoel in de gang zitten. Na vijf minuten gaat het luik dan ook echt open. De jongen, nog altijd in fietsuniform, zit nu daar. Na betaald te hebben brengt hij mij naar boven. Een lange gang, met geblindeerde deuren. Bij de trap twee wc’s en verderop een ruimte met wasbakken, spiegels, en vier douchehokjes. Dan laat hij me achter in een kamer met zes bedden, geen enkel bed is in gebruik. Ik kies het enige bed waar een stopcontact in de buurt is en stop mijn tas in mijn kluisje. Ik heb al zolang gewacht, het is tijd om de omgeving te verkennen! Beneden wil ik vragen of ze een kaart van de stad hebben, maar er is niemand meer. De luiken zijn dicht, de lichten uit. De jongen achter de computer weg, de oude man nergens te bekennen. Er is geen geluid, niets. Naast de receptie hangt een rekje met flyers. Ik vis er een kaart van Koper uit.. 

Buiten is het heerlijk weer. Zonnig en warm. Het tegenovergestelde van de vreemde hostel. Ik loop door het dorp heen en kom uit bij de zee. Ik drink een kop koffie en eet een omelet op een terras naast de zee. De zout en visgeur maakt alles goed. Water is altijd goed voor mij geweest. Vroeger als ik gepest werd, gingen we zomers zeilen. Van dorp naar dorp. Over rivieren, meren of de zee. Daar werd ik niet gepest. Samen met de andere zeilkinderen creëerden we avonturen. Leefden we het echt leven en genoten van elke dag. Daar op dat terras, daar was ik niet alleen. Daar was ik samen met dat gevoel van avonturier zijn

Een maand alleen op reis - #14 Horror hostel

Lees hier verder over de vreemde hostel en mijn reis.




Vinception
Huh, maar hoe is dat hostel dan zo goed gereviewd? Anyways, het klinkt als een heel tof plaatsje!
01-08-2017 22:14
01-08-2017 22:14 • 1 reactie • Reageer
Sophienne Bos
In het seizoen schijnt het een hotspot te zijn, ik was er buiten het reguliere vakantieseizoen, dat verklaart een hoop!
02-08-2017 17:48
02-08-2017 17:48 • Reageer
zonnebloem
En zo blijven we reizen he, heerlijk je blogs :-)
20-07-2017 09:14
20-07-2017 09:14 • 1 reactie • Reageer
Sophienne Bos
Dankjewel :D
02-08-2017 17:48
02-08-2017 17:48 • Reageer
terrysneek
Wat een avontuur en vertrouwen. Fijn dat je van 'water, meren, zee' zo opknapt.
20-07-2017 08:37
20-07-2017 08:37 • 1 reactie • Reageer
Sophienne Bos
Zo fijn!!
02-08-2017 17:49
02-08-2017 17:49 • Reageer
Soberana
Wat een vreemd hostel! Maar dit is ook een onderdeel van je avontuur. Wat voor training ga je doen in Zagreb?
15-07-2017 06:42
15-07-2017 06:42 • 1 reactie • Reageer
Sophienne Bos
Training over trainingen geven en faciliteren :) Om zelf ooit bijvoorbeeld traint cursussen te geven. Mijn interesses gaan vooral naar mensen empoweren, persoonlijke ontwikkeling en te werken aan hun zelfbeeld (wellicht omdat ik dat ook zelf nodig heb)
02-08-2017 17:50
02-08-2017 17:50 • Reageer