Waarom...

Waarom...


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Altijd maar die vooroordelen.  Opmerkingen als iedereen heeft wel eens een dipje, of tips dat ik gewoon dingen moet gaan doen die ik leuk vind... Snappen ze dan niet dat er op het moment niets is wat ik leuk vind om te doen? Ja, lezen vind ik heerlijk om te doen, maar ook dat is weer niet goed want dan krijg ik te horen dat ik teveel met mijn neus in de boeken zit. Alsof ik wegvlucht voor de echte wereld. 

Moe word ik ervan, altijd maar dat commentaar van bepaalde mensen te moeten aanhoren. Elke keer weer van die steken onder water... Snappen mensen niet dat ik me niet voor mijn plezier zo voel? Dat ik me niet voor mijn plezier terugtrek op mijn eigen eilandje? Dat ik niet voor mijn plezier 's ochtends laat uit bed kom? Dat ik niet voor mijn plezier antidepressiva slik?

"Ja maar als we vragen hoe het met je gaat, dan zeg je altijd dat het goed gaat. En als we je zien, dan lach je altijd" Tja, daar hebben ze eerlijk gezegd een heel sterk punt...  Ik lach en doe vrolijk omdat ik niemand tot last wil zijn.
"Maar als ik mijn masker nu eens afzet en jullie eerlijk vertel hoe ik mij echt voel, zitten jullie daar wel op te wachten?"  "Ja natuurlijk!" en ze kijken me een beetje verontwaardigd aan. 

                                                          Bron foto: google


Oké daar ga ik, mijn masker zet ik met veel moeite even af...

Ik adem diep in en vertel wat ik voel en wat er in mijn hoofd omgaat. "Ik voel me moe, rusteloos, lusteloos en onzeker. Ik schaam me voor mezelf, ik vind mezelf waardeloos en helemaal niets waard en daardoor durf ik niet voor mezelf op te komen. Ik kom niet graag onder de mensen omdat al die prikkels (geluiden, geuren, muziek, stemmen door elkaar ed) me zoveel energie kosten, dat ik minstens 2 dagen nodig heb om weer bij te komen. Ik ben verdrietig én boos omdat ik mij zo voel. Ik heb regelmatig het gevoel alsof ik hier niet hoor te zijn, alsof ik iemand ben die te gast is zeg maar. Ik wil zoveel, maar wat ik wil lukt me niet omdat ik er geen energie voor heb."

Ik kijk ze aan terwijl ik moeite doe om niet in huilen uit te barsten. 


"Maar waarom voel je je dan zo, vroeger was je veel anders" Inderdaad, vroeger durfde ik alles en was voor niemand bang. Als ik er nu goed over na denk besef ik mij dat ik toen al een masker droeg... Om niet onzeker over te komen, trok ik vaak een grote mond open tegen wie dan ook.  Eerlijk gezegd was ik het gelukkigst op mijn veilige slaapkamertje met mijn boeken om me heen, en bij mijn oma, waar ik echt mezelf kon zijn. Ook vond ik het heerlijk om buiten te zijn, lekker wandelen langs het water achter de dijk, lekker lezen op de dijk of op een steen achter de dijk met mijn voeten in het water.


"Tja waarom voel ik me zo? ik weet het niet. Wat ik wél weet is dat ik me zo niet wil voelen."
"Ja maar iedereen zit wel eens in een dip en voelt zich ellendig, maar om nou gelijk weer naar de antidepressiva te grijpen..." "Nou sorry, maar dat was echt niet mijn eerste keus. Ik heb lang geprobeerd om er zonder medicatie weer bovenop te komen (omdat ik uit eerdere ervaringen weet dat het lastig is om er weer mee te stoppen), maar dat lukte maar niet, dus in overleg met de arts en psycholoog hebben we voor medicatie gekozen." "Oh oké. Maar waarom hebben jullie dan ook zoveel van die vieze beesten, die kosten toch ook heel veel energie? 

En hoppa, daar gaan we weer...
"Ja dieren kosten energie, maar ze geven veel meer energie én liefde terug. Zij troosten mij zonder dat ik erom hoef te vragen. Zij nemen me zoals ik ben, het maakt hun niet uit dat ik dik, lelijk, dom en onzeker ben. Zij praten niet achter mijn rug  negatief over me, wat mensen uit mijn omgeving wel doen."

"Nou ja, dan moeten jullie het zelf weten. Nog een kopje thee? Hebben jullie trouwens gister dat nieuwe programma op rtl4 gezien?"

"Ja, lekker nog een kopje thee. Nee dat programma hebben we niet gezien."

Met een zucht zet ik mijn vertrouwde masker weer op.

                                                                                Bron foto: google


Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken. Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.


Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.9 / 5 (9 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Een mooi verhaal van een echte hsp-er . Ook heel herkenbaar. Daarom kan ik zeggen "mooi" . Ook al voelt het voor jou zo niet. Jij bent zoals je bent en dat is goed. Jij weet waarom je "laat"uit je bent komt s'morgens en dat is het belangrijkste.
| 17:21 |
Dat is helemaal waar. Dank je voor je aardige woorden.
| 13:10 |
Gelukkig komen jullie er samen uit.
| 16:02 |
Ik herken je verhaal heel erg..
| 16:28 |
Ja, een heel goed verhaal waar ik veel in herken!
Het is zwaar genoeg om de dagen door te komen en
mensen die me energie kosten stoot ik af. Mensen die
me energie geven, of 'energieneutraal' zijn op z'n minst,
dáár wil ik bij in de buurt zijn! Sterkte!!
| 22:05 |
je zo voelen is verschrikkelijk. Hoop dat je je snel weer beter voelt. Fijn dat je hulp heb gezocht.
| 19:11 |
Gewoon doen waar jij je goed bij voelt.
| 18:49 |
Heel veel sterkte!
| 16:35 |
Dank je wel.
| 17:00 |
Heel veel sterkte, knap dat je het hier op hebt geschreven!
| 08:39 |
Dank je wel.
| 17:00 |
Depressie is verschrikkelijk, ik heb er ook mee te kampen gehad, gelukkig gaat het met mij nu heel erg goed en ben ik erg gelukkig. Sterkte.
| 20:37 |
Dank je wel.
Inderdaad, depressief zijn is verschrikkelijk... Ik heb er al een paar keer last van gehad, helaas komt het steeds terug. Wat fijn om te lezen dat het met jou nu weer heel goed gaat en je erg gelukkig bent.
| 17:04 |

 

×

Yoors


exit_to_app Inloggen