×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Mijn verhaal

Mijn verhaal


Veel mensen oordelen over elkaar. Je kan dan zeggen: Hoe kan je over mij oordelen als je niet weet wat mijn pad is geweest. Het oordeel of de mening of zelfs veroordeling is vaak gebaseerd op het beeld wat je van iemand hebt. Dat beeld wat de ander van ons heeft komt ook door wat we naar de ander uitstralen maar toch hebben we de neiging snel voor elkaar in te vullen. Straal je kracht en zelfverzekerdheid uit dan kan je al snel als arrogant of alwetend worden weggezet. Iemand kan krachtig en zelfverzekerd overkomen maar het kan ook een masker zijn om pijn en onzekerheid te verbergen. Waar het om gaat is dat ik voor mezelf de waarheid weet. Ik draag geen masker. Ik ben wie ik ben.

we hebben allemaal een rugzak waar we mee rondlopen en de ene is zwaarder dan de ander maar die rugzak hebben wel allemaal en we moeten het er allemaal mee doen. Je kan die rugzak dragen en in een slachtofferrol gaan zitten of je kan hem gebruiken om hem te legen en al wat je er in tegenkomt te zien als een les. Een les waar je wat mee kan en mag doen.

Het slachtoffer zijn zit grotendeels tussen je oren en alleen jij (en ik) kunnen dat veranderen.

Zo had ik na mijn scheiding sterk de neiging mezelf slachtoffer te voelen van de hele situatie die ik zo zag ik later) deels mijzelf had aangedaan. Ik was het toch die over mijn grenzen liet gaan in al die jaren en ik was het die mijn hele leven maar dienstbaar was aan anderen en niet luisterde naar wat mijn innerlijk mij te vertellen had. Nu moet ik zeggen dat ik toen nog niet eens wist dat ik die had, maar toch…  Ook was ik het die beslissingen in mijn nam in mijn huwelijk die later grote gevolgen hadden en ook die had ik niet overzien. Ik ging vreemd in de zoektocht naar bevestiging erkenning en gezien willen worden.

013

De dag van de scheiding en de tijd daarna waren heel zwaar. Het was de meest donkere periode in mijn leven en ik dacht dat ik nooit meer uit het dal zou komen waar ik toen in zat. Ik ben lichamelijk en geestelijk mishandeld door iemand die mij 22 jaar lief had en het is zelfs zover gekomen dat ik op die bewuste dag een poging heb gedaan een eind aan mijn leven te maken omdat mijn rugzak zo zwaar was geworden dat ik letterlijk door mijn hoeven zakte en het leven niet meer zag zitten. In de zoektocht naar erkenning en bevestiging heb ik dingen gedaan in mijn huwelijk die je gewoonweg niet doet als je elkaar eeuwige trouw belooft. Maar is het niet zo er ook een gelofte is waarin je beloofd voor elkaar te zorgen, in goede en in slechte tijden? Eigenlijk liet ik bij het ja-woord al over mijn grenzen heen gaan om dat het ja-woord betekend dat je elkaar eeuwige trouw belooft. Dit omdat mijn filosofie nu is dat je trouw moet zijn aan jezelf en trouw beloven aan de ander voor mij een illusie is. Je kan er hooguit heel hard je best voor doen maar in het trouw naar de ander ben ik er ook achter gekomen dat je die ander daar ook bij nodig hebt. In het constant maar trouw zijn aan de ander was ik niet trouw aan mezelf.

Ik kwam er later, na de scheiding achter dat mijn leven bestond uit het mezelf weggeven aan de ander. Dit was al zo in mijn jeugd. Ik stond altijd klaar voor een ander en nee zeggen stond niet in mijn woordenboek. Mijn jeugd was een geweldige tijd maar anders dan bij andere kinderen. Mijn vader en moeder waren twee hardwerkende mensen die vaak, vanwege onregelmatige werktijden en weekenddiensten niet thuis waren. Ik kreeg veel verantwoordelijkheid en ruimte om mijn eigen beslissingen te nemen. Ik had geen broers of zussen waar je op terug kon vallen en zo leerde ik dat ik in veel gevallen mezelf moest vermaken. Ik ging dan op zoek naar mijn vrienden of zat veel alleen op mijn kamer. Vissen was mijn grootste hobby omdat ik dat gewoon leuk vond maar ook omdat ik mij dan geheel in de natuur kon afzonderen van alles en iedereen. Nu weet ik dat ik die rust nodig had om al mijn prikkels te verwerken en tot mezelf te komen.  Ik kreeg daarin alle ruimte en voelde geen beperkingen. We waren een hecht gezin die hard werkte waarbij echt tijd voor elkaar nemen nu eenmaal anders ging als bij de meeste andere gezinnen. Ik heb vanaf mijn 14de altijd gewerkt. Toen ik 16 was werkte ik in een groothandel van 4:30 tot 8:00 uur, ging daarna naar school en na school werkte ik dan ook nog van 15:00 tot 20:00 uur. Dan werkte ik zaterdag nog van04:00 tot 9:00 en daarna stond ik nog regelmatig te werken op de markt. Het was zwaar werk maar ik verdiende lekker geld en kon ik in mijn spaarzame vrije tijd bijna alles doen wat ik wilde. Ik kwam niets te kort maar toch miste ik iets maar dit zal in andere “normale” gezinnen niet anders geweest zijn. Ik weet nog dat veel vrienden van mij dan weer jaloers waren op de vrijheid die ik had. Ik kwam graag bij hen maar ze waren door de vrijheid die ik had ook altijd heel graag bij mij. Zo zie je dat er geen goed of slecht is en dat alles een reden heeft. Het heeft mij gevormd tot wie ik nu ben.

003

Mijn rugzak is er. Tussen mijn 9de en 12de ontdekte ik seksualiteit op een manier zoals niet gewoon is. Je kan het zien als seksueel misbruik maar nu zie ik het als iets wat mij overkwam en wellicht wel deels zelf heb opzocht. Er is daarin geen schuldige maar ook geen slachtoffer maar het is wel iets wat mij gevormd heeft. Ik had lichamelijk contact met bewoners van het GVT waar mijn moeder werkte. Contact met mensen met een verstandelijke beperking. Contact die zacht was en liefdevol en een contact die ik eigenlijk als kind miste.

Mijn gezondheid heeft mij jarenlang parten gespeeld en ik weet nu dat dit deels kwam door mijn levenswijze/houding. Ik was 19 en had zware rugklachten door het zware werk in de groothandel. De Arbo bestond nog niet en als ik weer eens door mijn rug was gegaan dan zei de dokter. Hier heb je een pil, je bent nog jong dus het zal wel meevallen. Tien jaar later bleek dat ik platvoeten had en toen was het al te laat want mijn rug was versleten. Ik maakte mezelf de laatste tien jaar van mijn huwelijk letterlijk ziek in de roep naar liefde en aandacht. Ik heb in ruim tien jaar vele psychologen gesproken, veel ziekenhuizen en specialisten gezien en ik was een vaste gast in de agenda van mijn huisarts. Ook daarin liep ik tegen veel onbegrip aan en ook dat heeft mij destijds geen goed gedaan. De lijst antidepressiva, pijnstillers, spierverslappers en antibiotica die ik in die jaren heb geslikt daar kon ik bijna zelf een apotheek mee beginnen. Ook dat zit in mijn rugzak en ik voel daar (lichamelijk) nog iedere dag de gevolgen van omdat mijn lichaam nu eenmaal ouder begint te worden.026

Alles ligt achter mij. Wat ik vandaag ervaar is morgen verleden. Ik hoef het niet te vergeten maar ik mag (moet) er mee leren omgaan. Elke dag is een nieuwe les en een van de grootste lessen is en was dat mijn oordeel over de ander iets zegt over mij. De afwijzing die ik geef naar een ander is de afwijzing naar mezelf. Maar ook leerde ik dat de afwijzing naar mij alles zei over de ander. Het zegt namelijk niets over mij als een ander mij veroordeeld. Als ik de ander niet accepteer dan accepteer ik als automatisch ook mezelf niet en wezenlijk wil dat dus zeggen dat ik dan slachtoffer ben. Ik accepteer mezelf steeds meer en daar heb ik vijf jaar lang keihard voor gewerkt. Kijk ik met liefde naar mijn rugzak dan kan ik ook de ander zien omdat ik weet dat ook hij/zij een rugzak heeft. Waarom deel ik een stukje van mijn rugzak met jullie? Ik deel dit omdat ik mijn rugzak als grote levensles beschouw. Ik deel dit omdat ik zelfbewust ben geworden en dat iedereen een rugzak heeft met ieder zijn eigen verhaal. Ik deel dit zodat we wellicht wat minder gaan oordelen over elkaar. Ik deel dit om elkaar te stimuleren met elkaar het gesprek aan te gaan en elkaar echt te gaan zien in wie we zijn. Ik deel dit omdat iets delen ook weer loslaten is en je een stukje in jezelf kan helen. Ik deel dit omdat ik gezien en gemerkt heb dat de grote valkuil die kwetsbaarheid was voor mij nu mijn kracht is geworden omdat ik mezelf niet meer zie als slachtoffer maar als overwinnaar. Ik deel dit omdat ik nu na vijf jaar heel veel antwoorden gekregen in wie ik ben.

a

Ik ben namelijk een verdomd mooi mens. Ik ben kwetsbaar, mijn hart zit op de juiste plek en is vol liefde, ik kan weer nee!!!! zeggen en voor mezelf kiezen wat zo nu en dan nog best moeilijk is. Ik heb best een goeie kop, Ik heb in veertig jaar nooit mogen horen dat ik mooie ogen heb en nu spreken mensen dat tegen mij uit. *glimlacht. Ik ben sociaal en zeer creatief, ik ben autodidact en draai mij hoofd niet om voor een nieuwe uitdaging, ik heb geleerd alleen te zijn maar ik weet ook dat samen leuker is dan alleen. Al met al ben ik gewoon een toffe peer die er mag zijn. Niet voor iedereen maar dat hoeft ook niet en zelfs daar heb ik geleerd mee om te gaan. Ook voel ik mij niet iedere dag zo. Ik heb mijn pieken en mijn dalen maar ik weet ook dat het diepe dal waar ik in zat een dal is waar ik nooit meer een voet in zal zetten. De pieken, daar geniet ik intens van en de dalen zijn mooie leermomenten die mij helpen weer een stuk dichter bij mezelf te komen. Vijf jaar hard werken heeft mij dus heel veel opgeleverd en dat is dat ik mag zijn wie ik ben…..

 



Mieke Van Liefde
Je bent enorm gegroeid, maar dat had ik al door voor ik dit verhaal las. Petje af ...
05-09-2017 21:16
05-09-2017 21:16 • Reageer
frieke
een heel zwaar verhaal, knap dat je hebt kunnen neerzetten, hoop dat het je nu beter gaat en je sterker in het leven staat
04-09-2017 21:37
04-09-2017 21:37 • Reageer
Adriana SA
Wat een mooi, eerlijk en open verhaal. Ik heb het in één adem uitgelezen.
03-09-2017 23:14
03-09-2017 23:14 • 1 reactie • Reageer
Peter
dank je...
04-09-2017 11:38
04-09-2017 11:38 • Reageer
Candy
Heel heftig verhaal, heel mooi verwoord, een mooi om te zien hoe je er naar kijkt en hoe je er hebt gebruikt om te groeien als persoon.
03-09-2017 20:26
03-09-2017 20:26 • Reageer
Marjolein
mooi gezegd over het huwelijk, dat je elkaar eeuwige trouw belooft. Je hebt gelijk: dat kun je alleen jezelf beloven en dichtbij jezelf blijven, jezelf bovenaan zetten, dat is uiteindelijk belangrijker dan de ander onvoorwaardelijk trouw te zijn.
03-09-2017 16:34
03-09-2017 16:34 • Reageer
Soberana
Jouw uitvoerige biografie en een paar van je overige blogs gelezen. 'we hebben allemaal een rugzak waar we mee rondlopen en de ene is zwaarder dan de ander maar die rugzak hebben wel allemaal en we moeten het er allemaal mee doen' Allemaal?? Ik begin me serieus af te vragen of het klimaat bij jullie in NL zo ongezond is dat 'iedereen' een 'rugzakje' heeft met daarin: - een echtscheiding (van degene zelf/van diens ouders/van beide) - een of meer (chronische) ziekten - een stress-gerelateerde stoornis - een combinatie van 1 of meer van bovenstaande P.S. Is het mss mogelijk die enorme 'witregel' in te korten? Dat zou heel wat plezieriger lezen.
03-09-2017 15:35
03-09-2017 15:35 • 2 reacties • Reageer
Peter
vergeet seksueel misbruik niet he... en wat bedoel je met die witregel..ik zie niets vreemds...
03-09-2017 22:23
03-09-2017 22:23 • 1 reactie • Reageer
Marjolein
iedereen heeft wel een rugzak die je vult in de loop van je leven. Ik denk dat bijna niemand een helemaal lege rugzak heeft, er is altijd wel verdriet om de één of andere reden.
03-09-2017 16:35
03-09-2017 16:35 • 1 reactie • Reageer
Yvon
heel mooi om te zien dat je weer van jezelf bent gaan houden en dat je in de toekomst kijkt en leeft. Ik herken ontzettend veel van wat je beschrijft , heb zelf ook een rugzakje en bewonder je doorzet vermogen lieve groetjes Yvon
03-09-2017 11:17
03-09-2017 11:17 • Reageer