De egoïsten van nu


De egoïsten van nu

 

Hebben, hebben, ikke ikke, anderen kunnen stikken!

 
Ze zijn er en doen net alsof ze gek zijn, de egoïsten, de hebbers, de mensen, die nooit eens aan een ander denken. Nee, ik heb het niet over graaiers, ik heb het over de mensen, die altijd om een gunst vragen, altijd laten weten, dat er wat met ze aan de hand is, maar nooit eens een geste terug doen. Het stoort me enorm, dat  zoveel mensen alleen maar met zichzelf bezig zijn en zelfs, niet een greintje, respect kunnen tonen naar een ander. Het draait maar om één persoon, en dat zijn ze zelf. We willen dat de wereld socialer wordt, nou in elk geval houden ze contact. Maar dan wel, met het verhaal, waar zij mee bezig zijn, hun eigen beslommeringen, hun eigen kwaaltjes en hun eigen voordeel. Maar verder, eens informeren naar een ander? Vragen hoe het met je gaat? Het is niet meer van deze tijd. Het is van vroeger, toen iedereen het veel moeilijker had, toen er nog maar weinig materialisme bestond, toen waren mensen pas sociaal. Nee, dat zit er niet meer bij. 

Armoede wordt niet meer begrepen: het zal je eigen schuld wel zijn! En als ze dan naar je kijken, dan rook je, drink je of je hebt nieuwe kleren gekocht! Dan ben je toch niet arm? Alsof iemand met minder geld alleen maar een stukje brood mag eten en kleren tot de draad toe af moet dragen. Nederland tolerant? Nee hoor, helemaal niet!

Zij weten, dat je ze toch niet zult vergeten
Maken misbruik van je goedheid
Maar intussen raak je ze helemaal kwijt
Het gaat ze om de pegels, de vlegels
Maar de inhoud zijn ze kwijt, het is verleden tijd
 
Vroeger had je nog een band, liep je hand in hand
Je hielp ze wassen en plassen
Maar de wereld in veranderd in materialisme
Niet het idealisme, van een vrouw of een man
Die de eigen kinderen niet meer begrijpen kan
 
De mensen van nu, een generatie met weinig gevoel
Gevoel voor het eigen, gevoel voor het egoïstische doel
Nee, leuk is het allang niet meer, het doet je zelfs zeer
Wanneer je bedenkt, hoe goed je je best hebt gedaan
Zodat zij als verstandige, goed opgevoede volwassenen verder konden gaan
 
Nu kom je erachter, wat de maatschappij met ze doet
Het is dit en dat, ze willen het hebben, zoals het moet
Doe je niet mee, dan ben je verloren
Ook al is dit kind uit jouw zaad geboren
Helaas, voorbij, die wederzijdse liefde, van jou en van mij
 
Ooit, bij het sterfbed, zullen zij hun plaats op gaan eisen
Zij zullen toe eigenen en zichzelf toewijzen
Dan zul je ook sterk moeten staan, om daar weer niet in mee te gaan
Maar het zal niet gaan, zoals je had gehoopt
De toekomst is anders, heeft zich heel anders ontknoopt
Jammer, dat veel mensen hun kinderen niet meer herkennen. Nee, het is geen Alzheimer, geen teken van dementie, maar een verandering bij de jeugd, de jongere generatie. De generatie, die is opgevoed met alles wat hun hartje begeerde. Nu kunnen ze geen tijd vrijmaken, nu zijn ze alleen nog maar bezig met hun eigen wereldje en met hun eigen hebben en houden. het leven van anderen interesseert ze niet meer, want er valt niets te halen. Een beetje lacherig wordt het allemaal afgedaan. Toch zullen deze mensen, straks de toekomst heel anders tegenkomen, want ook zij zullen eraan moeten geloven, ook zij hebben de kans hun baan te verliezen en ook zij hebben de kans, dat ze in geldproblemen komen. Ze waren verwend, we hebben ze alles gegeven, wat we maar konden geven, maar staan ze stil, bij jou leven?