Hoe mijn eetstoornis mijn leven ruïneert

Hoe mijn eetstoornis mijn leven ruïneert


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Van 45 kg naar 75 kg en mij studies moeten stopzetten... Het hele verhaal:


Ik ben te dik, te dik... Ik wil net zoals de meiden in mijn klas zijn... Een mooi figuur en zeer aantrekkelijk zijn. Hiermee was de knop omgedraaid. Opeens lukte het me! Ik begon te fietsen en heerlijk gezond te eten. De kilo's vlogen eraf! Ik moest elke dag 12 km fietsen om op school te geraken en keerde dan ook nog eens terug! Ik begon me eveneens met het huishouden te bemoeien en elke seconde dat ik niet verplicht moest zitten, stond ik recht en bewoog zoveel mogelijk. De zittende lessen in de klas vond ik vreselijk, gelukkig studeerde ik wel graag. Zelfs mij tekenhobby zette ik opzij. Wel bleef ik 1 keer per week naar de tekenschool gaan. Oh hier was ik zo gelukkig! Het gaf me een boost voor de rest van de week.


Na enkele maanden begon mijn figuur steeds mooier te worden én mijn conditie ging erop vooruit. Helaas bemoeiden mijn ouders zich soms aan tafel met mijn afnemende porties, tot frustratie toe! Maar ik bleef doorgaan. "Neem nog wat! Je eet te weinig!", zei mijn moeder dan. Geen denken aan dat ik meer zou nemen, ik wil geen vetrollen! Ook al had ik zo vaak honger, ik probeerde afleiding te zoeken in stomme dingen. Ik vroeg mijn moeder om werkjes in het huis, ging weeral fietsen. Ik was die saaie dingen na een tijd zo beu... Tot weenbuien toe. Ik veranderde thuis in een krijsende meid. Dit leed thuis tot verschrikkelijke omstandigheden. Tenslotte had men thuis door waar ik mee bezig was: MEZELF UITHONGEREN. Ik begon er uit te zien als een levend skelet. Je kon anatomieles op me gaan volgen.


Vanaf dan moest ik van mijn moeder verplicht naar een psychiater en psychologen. Ik vond dit vreselijk en kwam bijna elke keer wenend buiten. Ik haatte de discussies en wat ze zeiden was onzin! Ik moest bijkomen van hen... Geen denken aan! Ik heb zo mijn best gedaan om er goed uit te zien (goed in mijn ogen dan) en ik zou het niet zomaar verbrotten.


Tot de zomer eraan kwam. We gingen op vakantie, waar ik natuurlijk heel de dag bergen op klom om 'fit' te blijven. In het hotel hadden we een zwembad waar mijn broers maar al te graag in sprongen. Na 1 keer wou ikzelf echt niet nog eens in dat koude water... De koude sloeg meer en meer toe. Bovendien wou ik niet meer in bikini verschijnen, omdat er meer en meer donshaartjes op mijn armen verschenen. Maar goed, al bij al had ik me die vakantie goed geamuseerd. Eens thuis zouden we de vakantiefoto's bekijken en ik hoopte zo dat ik er goed zou opstaan. Zo kon ik de mollige foto's mijn facebook-profiel vervangen door de nieuwe, slanke foto's. Maar ze waren wel heel slank! Je kon haast mijn botten zien! Oké, nu mag er wel een béétje bij, vond ik. Ik was enorm blij dat ik voor één keer iets lekker mocht eten om weer bij te komen. Daar deed ik het voor! Maar niet té veel, want dan wordt ik weer een papzak... Dus bleef ik mijn ritme houden... Ik viel nog méér af.


3 jaar heeft het geduurd tot ik weer een deftig gewicht had. Even was het stabiel, had ik een perfect gewicht en was zo gelukkig! Inmiddels was ik aan mijn 1ste jaar op de universiteit begonnen. Ik zat op kot, en deed de richting enorm graag! Eten zat nog steeds in mijn hoofd en lette enorm op wat ik at... maar het belangrijkste was dat ik er goed uitzag... Tot de examenperiode van het tweede semester er aan kwam. Juist op dat moment kreeg ik te kampen met slaapproblemen. Mijn studentenkamer bevond zich op een druk kruispunt, maar moest in de zomer 's nachts mijn ruit openzetten, indien ik voldoende zuurstof wou hebben. Het gevolg was dat ik verschillende nachten door het storende lawaai pas laat in slaap viel. Overdag was ik moe en deed ik soms een dutje. Waardoor ik de nacht daarop weer niet kon slapen. Een slaapstoornis begon zich te ontwikkelen.


Mijn concentratie om te studeren nam af en ik kreeg de zogenaamde geeuwhonger. Om geen tijd te verliezen begon ik tijdens mijn maaltijden verder te studeren... maar zo bleef ik ook eten. Ik had het gevoel dat ik me met iets in mijn mond beter kon concentreren. Dus elke keer ik ging studeren, pakte ik er ook iets bij om te eten. Maar van studeren kwam er niet veel in huis... ik was er te moe voor. Toen besloot ik te kappen met eten terwijl ik studeerde. Vanaf nu maaltijden en studeren strikt gescheiden! Maar het hielp niets. Ik kon wel stoppen met eten, dat wel. Ik ontbeet, lunchte en dinerde mooi, en nam tussenin gezonde tussendoortjes. 's Avonds ging ik steeds gaan slapen met het gevoel dat alles mooi gelukt was. Maar 's nachts vatte ik de slaap gewoon niet! Op den duur sliep ik op een week gemiddeld laar 5u per nacht. Soms was het wel 10 uur, omdat ik zo uitgeput was, maar derest van de week was het dan 3, 5, 2 uur. Wat ik opmerkte was dat ik veel beter sliep als ik 's avonds enorm veel 'lekkere' en vooral ongezonde dingen gegeten had. Het gaf me een soort geluksgevoel. Dus wat ik deed is 's nachts ook vaak opstaan, om vervolgens aan mijn lekkere behoeften te doen om heerlijk te kunnen indommelen... Maar oh, ik vreette veel! Een kwart kilo chocolade met een half brood, 100g noten, een halve kilo wortels, een halve kilo kiwi's, een appel, een halve opgewarmde lasagna... De volgende dag dacht ik: "Dit laat ik nooit meer gebeuren." Maar keer op keer, maanden aan een stuk had ik het bijna elke dag voor. Ik probeerde wel elke keer te gaan slapen, maar na 5u wakker liggen, ben je het gewoon beu! En mijn maaltijden overdag blijf ik wél mooi in balans houden... Maar wat er 's nachts gebeurd, wil niemand me nadoen.


Nu lijd ik nog steeds. Inmiddels zit ik in mijn 2de bachelor en een week voor mijn examens van het eerste semester. Ze worden een flop. Ik wil studeren. Ik doe het ontzettend graag, indien ik wakker ben. Maar nu lukt het niet meer... Help! Weet iemand raad? Kan iemand me helpen?

Liefs xx



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.7 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Nog geen hulp gevonden? Kijk eens op de site proud2beme.nl of Weet.info
Niet alleen mee blijven zitten in ieder geval, je kan ervan herstellen.
| 18:24 |
Ik ben het helemaal met Didl'Ms world eens, kan het ook niet beter verwoorden als zij. Neem haar adviezen ter harte en ga eraan werken, want ook ik ben overtuigd dat je het kan! Je hebt alleen wat hulp nodig en dat mag je zeker vragen!
| 07:12 |
Oh lieverd, wat naar om te lezen. Ik weet niet of ik je helpen kan maar als ik je blog lees dan denk ik dat jij een heel goed startpunt hebt om te genezen en dat is omdat jij verdomd goed weet wat er aan de hand is en dat jij het alleen niet gaat redden. Ga naar je ouders en laat ze deze blog lezen en vraag of ze je willen steunen. En ga daarna naar een huisarts en vraag om een verwijzing naar iemand die je kan helpen. Soms heb je gewoon iemand nodig die je bij de hand neemt en die je steunt en dan is toch vaak een buitenstaander de beste persoon omdat die neutraal kunnen zijn. En hulp vragen is geen teken van zwakte maar juist een teken van kracht. Gebruik je kracht.
| 13:00 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen