×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Pairi Daiza: een park bomvol beestige avonturen

Pairi Daiza: een park bomvol beestige avonturen


Toen Pairi Daiza nog Paradisio was en ik een klein meisje, zaagde ik mijn ouders de oren van het hoofd om eens naar daar te kunnen gaan. Maar kleine meisjes worden groot en gaan zich in andere dingen interesseren, dus is het er uiteindelijk niet van gekomen. Tot nu, want buren Jennifer en Ruben wilden ook graag eens richting Wallonië karren om naar de panda’s te gaan kijken. Al valt er uiteraard veel meer te beleven…

Pairi Daiza is vanaf nu voor mij het park waar ik voor het eerst tussen de vleermuizen heb gestaan. Waarom is dat zo belangrijk, vraag je je misschien af? Omdat ik terwijl ik tussen de vleermuizen stond weer iets heb bijgeleerd over mezelf, daarom.

DSC_0846-900

Geflapper en gekrijs
Het begon allemaal toen we met een ijsje passeerden langs de overgebleven toren van een cisterciënzerabdij. “Hé, hier is een kerker met vleermuizen. Er is toch niemand bang van vleermuizen?”, zeg ik lacherig. Ruben en Jennifer beweren van niet en gaan moedig richting ingang. Als ik beneden van de trap in de kerker stap, bedenk ik me dat het misschien niet zo slim is om hier met een ijsje rond te lopen. Opeens begint er iemand te gillen en wild met haar armen in het rond te slaan. Er is net een vleermuis rakelings langs haar door gevlogen, en zijn gevleugelde vriendjes komen ook eens kijken.

4fd0bdb93220b-900

Ik zet nog een paar stappen in de duisternis en zie ineens meer dan tien vleermuizen door de ruimte fladderen. Ik kijk naar mijn bijna verslonden ijsje en besluit om het in één keer binnen te steken, kwestie van die beesten niet aan te trekken. En dan hoor ik vlakbij het geflapper en muizengekrijs… Het gaat door merg en been. Er passeert er nog eentje vlak boven ons hoofd. Ik buk me om me achter Jennifer te verbergen – terwijl ik eigenlijk (een paar centimeter) groter en breder ben. Dat doet me beseffen dat ik het niet begrepen heb op vleermuizen, om het even zacht uit te drukken. Jennifer kijkt me aan en weet genoeg. Ze grijpt mijn arm en neemt me terug de trappen op. Ik voel mijn knieën knikken. Eens buitengekomen durf ik weer adem te halen, oef! “Heb je die spinnen op de muren zien zitten? Dat waren gigantische spinnen!”, zegt Jennifer, maar ik heb niets gezien. Nog een reden te meer om daar nooit meer naar binnen te gaan.

Lees de rest van het artikel en bekijk alle foto's op http://ongewoneweken.wordpress.com




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties