×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
De toren van de Hoge Elders (Deel 20)

De toren van de Hoge Elders (Deel 20)


Het is inmiddels alweer 2 maanden geleden dat Margonah, Rasdio en Quras de toren hebben vrijgemaakt van de wezens. Rasdio is samen met zijn broer gebleven in de bergen van Malbur om te genieten van het uitzicht. Op bijna het hoogste punt van Secya overzien zij het mooie gloeiende landschappen met hun vele bossen en wilde rivieren. Het is jammer dat Margonah hier niet bij is. Zij is naar de hoofdstad vertrokken samen met de boeken die zij tijdens hun avontuur bij hun hadden. Haar bedoeling is om deze veilig te stellen in een daarvoor bestemde gebouw. De bibliotheek in het keizerlijke paleis.

De hoofdstad van Secya is Portania en is tevens het meest noordelijkste gelegen stad met ruim 20 miljoen inwoners en ligt in de Provincie Portas. De stad kenmerkt zich doordat deze gebouwd is op een groot en lang gerekte klif die, ook als een soort eiland benoemd word, met bruggen is verbonden met het vaste land. Het strekt zich uit over een lengte van 500 kilometer en is maar 15 kilometer breed. Er zijn in de stad verschillende lagen gebouwd waar een ieder, afhankelijk van hun status, woont. Een boer woont in de laagste gedeelte en de keizer op het hoogste. Verschillende lagen van de bevolking worden op deze manier ingedeeld. Er zijn in totaal 7 lagen maar de bewoners hebben toegang tot en met de 5e laag. Laag 6 word bewoont door het leger van de keizer en laag 7 de keizer zelf. Om dit te kunnen bereiken zijn er vier bruggen gemaakt die exact in de vier windrichtingen staan. Zo’n brug overspand een diepte van bijna 80 meter en de wanden gaan loodrecht omlaag. Rondom zijn er mooie watervallen te bewonderen die door de eerste Secyanen gemaakt zijn. De functie ervan, er zijn over de gehele stad watervallen te zien, om gebouwen koel te houden. Door de twee zonnen aan de hemel is het er behoorlijk warm op Secya.

Margonah zal zich moeten melden bij de wachters van Duriah. Dezelfde elite groep die zij kort geleden nog tegen kwamen in hun reis naar de toren. Maar bij aankomst blijkt dat Margonah helemaal geen toegang krijgt naar der hoogste laag. Hoe zij ook went of keert, de wachters verschaffen haar geen toegang. Teleurgesteld keert ze terug naar haar ruhsthus. Een soort hotel. Onderweg word ze ineens aangesproken door een vreemde persoon die liever in de schaduw blijft. Een witte handschoen reikt naar voren die een brief vasthoud. Margonah pakt de brief en weldra is de witte handschoen verdwenen.

Ze leest het en kijkt verbaasd.

“Als je de boeken in de bibliotheek wil plaatsen, kom dan naar de oude schacht.”

Heel even krabt Margonah op haar hoofd uit onwetendheid maar als snel komt ze tot actie en rent richting de hoofdbrug. De brug die de stad met het vaste land verbind. Daar aangekomen zie ze een stenen gebouwtje staan, rechts van de brug. Dit is een oude wachtershuis met een diepe kelder waar voedsel en andere dingen werden opgeslagen nog voor het de stad in ging. Oude verhalen vertellen dat de Malbur soldaten een geheime aanval wilde plegen op een toenmalige keizer Porta. Er mocht niets naar binnen nog voor het onderzocht werd op mogelijke verborgen soldaten. Men praat dan ook over eeuwen geleden. Nu is het een oud en stoffig gebouwtje.

Margonah doet de deur open van het gebouwtje en gaat naar binnen. Er is een lift van hout gemaakt die op haar lijkt te wachten. Ze stapt er in en laat zich langzaam zakken. Het piept en kraakt aan alle kanten. Margonah krijgt het Spaans benauwd maar ze zet door. Na een paar minuten stopt de lift en ze staat voor een stalen deur. Ze moet wat kracht zetten om het te openen maar uiteindelijk staat ze binnen. De opslagruimte ruikt heel muf. Wat op valt is dat de ruimte voor een deel niet verlicht is. Alleen waar Margonah staat.

Dan ineens klinkt er een stem, die vervormt lijkt, vanuit de schaduw.

‘Ik ben blij dat je hier heb kunnen komen Margonah. Je kan het paleis op geen enkele wijze betreden. Het is met een energieschild beveiligd. Dat geld ook voor de bibliotheek. De rede daarvan is dat de Magiërs hier al zijn. De oorlog is uitgebroken. Ik kan hier niets aan doen. Jij wel.’

Verontwaardigd staat Margonah naar de schaduw te staren. Ziet ze iets bewegen? Voorzichtig loopt naar voren om dichter bij te komen maar de schaduw schuift ook mee.

De stem spreekt weer met een wat meer klemmende toon. “Je kan blijven lopen Margonah maar ik leef in de schaduw. Ik zou graag willen dat je de boeken daar, op de tafel langs de muur, neerleg en eigenlijk weer naar buiten ga. Ik kan niet meer zeggen.”

‘Je kan toch wel meer zeggen over wie je bent?’ vraagt Margonah direct.

‘Leg nou maar neer en ga alsjeblieft. Ik zoek je later weer op en dan zal ik wat meer uitleggen. Vertrouw me maar.’ Zegt de stem nadrukkelijk.

Margonah legt de boeken op de tafel en loopt terug naar de deur. Als ze omkijkt ziet ze dat de schaduw nu ook de tafel. Ze moet wel vertrouwen hebben om zomaar belangrijke stukken achter te laten bij iets of iemand. Ze denkt na en loopt intussen weer naar buiten. Dan kijkt heel even verbaasd om. ‘Ik zou toch met een lift naar boven moeten gaan? Nu kon ik direct naar buiten lopen. Raar. Heel Raar.’ Vraagt Margonah zichzelf af.

‘Nee hoor dat is niet raar.’ Klinkt ineens een bekende stem.

Margonah kijkt naar de persoon en zegt, ‘Gathar? Dat is ook toevallig?’

Verheugd zegt Gathar, ‘Ach wat is toeval tegenwoordig. Ik moest naar de stad voor inkopen.’

Samen lopen ze terug via de brug de stad in. Op het plein, waar een markt gaande is, lijkt er een opstootje te zijn. Mensen zijn druk gebarend elkaar aan het bekokstoven. Of is er iets anders aan de hand want er is ook heel luid gelach. Gathar ziet iets bekends tussen de menigte en wringt zich er tussen om bij de persoon te komen. De persoon ziet Gathar en slaat op de vlucht.

‘VERDOMME,’ zegt Gathar hardop, ‘Een Magiër hier op Secya.’


Copyrights Ted Krom 2017©