×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
De toren van de Hoge Elders (Deel 6)

De toren van de Hoge Elders (Deel 6)


"Onder het genot van mijn Secyaanse thee aanschouw ik het hele tafereel tussen Rasdio en Quras. Soms zijn ze erg kinderachtig en soms ook weer erg boeiend. Met een vinger knip kan ik het stop zetten voor nu laat ik het zo. Zo lang de wind mij verder voert, hou ik afstand."

De ongeschrevenen.

Rasdio opent langzaam zijn ogen en hoort een vrouwenstem zacht praten, ‘voorzichtig Rasdio. Je hebt je hoofd behoorlijk gestoten. Er zit een enorme bult op je hoofd. Ik ben speciaal naar de zee gegaan om het te koelen. Kijk het zakt al af.’

Rasdio schrikt en zit recht op en kijkt naar de vrouw. Verrast zegt hij, ‘Margonah? Dat is lang geleden? Ik dacht dat je verhuisd zou zijn naar Atlas?’

Een vriendelijk lach volgt en ze antwoordt, ‘Dat ben ik ook Rasdio. Je bent in Atlas. De stad van de 7 watervallen. Ik ben sinds een paar jaar het hoofd van deze stad. Jij bent hier nooit geweest toch?’

Ondertussen schenkt Margonah een heerlijk Secyaanse thee in terwijl Rasdio haar beantwoord, ‘jawel, maar dat is ook erg lang geleden. Als je het niet erg vind dan ga ik weer verder en ik wil de thee nog even laten voor wat het is. Ik was bezig om een soort puzzel op te lossen. Ik zoek een sleutel. Daarmee kan ik de poort openen om verder te gaan. Ik moet naar de toren en snel ook eigenlijk.’

Verbaasd kijkt Margonah hem aan en vraagt nieuwsgierig, ‘Wat moet je bij de toren doen? Die is momenteel niet toegankelijk voor ons toch? Iets of andere wezens hebben de toren in bezit heb ik gehoord.’

Met nog een vochtige doek  houdend op zijn bult loopt Rasdio richtring de voordeur en vertelt in gehaast dat hij er heen moet om een fout van Quras te herstellen. Ook vertel hij haar dat Quras zo nodig een nieuw ras moest maken met alle gevolgen van dien.

Margonah kijkt verrast en vertelt, ‘dat is ook lekker! Maar een nieuw ras zei jij? Daar zou hij toch niet mee bezig zijn? Dat is mijn taak die ik gekregen heb van Feruna. Daar zou ik voor zorgen. He, nee, verdomme. Soms haat ik die man. Ik was allang al blij dat hij naar Magicum ging. Kon ik eindelijk bijkomen op Secya van zijn ellendige spelletjes. Weet je nog hoe hij de zee droog legde zodat wij alle vissen moesten redden? Terwijl we bezig waren met de vissen kwam ineens het water weer terug. Ik kan niet zwemmen en hij maar lachen. Hij was de reden dat de Magiërs in opstand kwamen. Hij wilde de Magie aan banden leggen zodat zij een bedeesd leven kregen zonder de wereld constant te veranderen. Dat is toch hun wereld? Zij leven toch zo? Waarom zou je dingen afpakken als het hun gelukkig maakt? Laat ze spelen met hun Magie. Zolang ze het maar op hun wereld doen.

Even terug komend op de toren, als je daar ben zou jij dan een boek voor mij mee willen nemen? Het is een wit boek met gouden randen. Er staat geen titel op maar je kan hem zo herkennen tussen de andere.’

Toch neemt Rasdio een slok van de thee waarin hij bijna verslikt en zegt, ‘dat ga ik voor je doen maar nu moet toch echt die kant op. Alleen weet ik niet wat voor soort wezens dat zijn. Ik weet ook niet hoe ze zich gedragen. En ik hoop dat de Elders daar nog zitten.’

Ineens kijkt Margonah bedenkelijk en zegt, ‘eigenlijk zou ik mee willen naar de toren. Die wezens maken mij wel erg nieuwsgierig.’

Margonah pakt snel haar tas en ze lopen al spoedend naar buiten.

Atlas, de hoofdstad van Atlantis, is de mooiste stad die men ken. Door de ligging, in een dichte oerwoud, tegen en bergwand , kenmerkt de stad zich door enorme watervallen. Langs de rivieren, die snel naar de zee stromen wonen de stedelingen in hun mooie huizen van zeegroen marmer. Mooie huizen waar alle daken worden ondersteund door pilaren. Op iedere hoek van een straat staat een kleine standbeeld. Die beeld heeft vier gezichten rondom en staat als een soort koning in een plechtige houding. In het midden van de stad staat een groot gebouw die ver over de stad uitsteekt. Hier bevindt zich de bibliotheek en de woning van Margonah. Het is niet bekend wie deze stad daadwerkelijk heeft gebouwd.

Rasdio en Margonah gaan op pad. Via een portaal komen ze weer terug daar waar de toegangspoort is met het dorpje. Eenmaal in het dorp weet Rasdio niet meer precies waar de sleutel zich bevind. Dit is namelijk een best lastige puzzel als er geen aanwijzingen voor handen zijn. Hij zou natuurlijk iedere huis binnen lopen en onderzoeken maar dat kost heel veel tijd. Je moet huisjes gaan uitsluiten die niet mee doen. Maar daar heb je aanwijzingen voor nodig. Sommige huisje zijn valkuilen. Eenmaal binnen is binnen.

‘Heb je al een idee wat voor aanwijzing je moet hebben Rasdio?’ vraagt Margonah nieuwsgierig als ze is.

Rasdio kijkt in de rondte om te zien of er inderdaad aanwijzingen zijn maar concludeert dat op het oog niets te vinden is en zegt, ‘ik heb nu geen idee Margonah, maar we zouden het eerst naar het plein moeten lopen. Maar mijn andere ik waarschuwde mij en werd gevangen door een soort energieveld of zoiets. We gaan er gewoon heen.’

Ze lopen de richting op naar het plein. Eenmaal daar zien Rasdio en Margonah iets raars. Of is het absurd te noemen?


Copyrights Ted Krom 2017 ©