Blog - 06/04/2017

Blog - 06/04/2017


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Waar zal ik beginnen?
Allereerst wil ik iedereen welkom heten op mijn persoonlijke blog. Jullie hebben onderhand wel al een paar dingen van me zien verschijnen, maar in deze post ga ik gewoon even de dag van me af schrijven. Mijn doel is om dit vaker te doen, omdat schrijven helpt met mijn gedachten op een rijtje te zetten en dingen aandacht te geven die misschien niet zo belangrijk lijken, maar in mijn hoofd toch veel ruimte innemen. Als ik het volhoud, zullen jullie dus vaker van deze posts te zien krijgen. Soms zullen ze positief zijn, soms negatief, misschien zijn ze met momenten zelfs wat saai. Mijn dagelijkse leven is nu eenmaal niet zo spannend. En goed, dan zal ik maar beginnen:

Gevoelens, laten we daar ergens starten, aangezien dit toch deel draait over dingen van me af schrijven. Ik voel me.... een beetje ongemakkelijk? Ja, dat kan het denk ik wel wat omschrijven.
Mijn ouders zijn sinds vandaag samen met mijn neefje vertrokken voor drie daagjes met de camper. Het is misschien best irrationeel en kinderachtig, maar ik haat het om 's avonds alleen thuis te zijn. Mijn vriendje woont bij ons in, dus hij is er voor een groot deel van de dag wel, maar hij werkt in de beveiliging en heeft nu avond/nachtdiensten. Vandaag is hij om 14u thuis vertrokken en zal hij rond 23:35 weer thuis zijn. Morgen en overmorgen vertrekt hij rond 16u en is hij thuis om 03:35. Nu zijn mijn ouders overmorgen in de middag al terug, dus gelukkig hoef ik het maar twee avonden vol te houden, waarbij er maar 1 nacht gerekend is.
Om een of andere reden ben ik dus echt een schijtluis als het op alleen thuis zijn 's avonds aankomt. Ik word dan snel een beetje paranoïde. Net zat ik bijvoorbeeld boven even wat op mijn piano te spelen tot ik opmerkte dat ik geblaf hoorde. Ik dacht dat het mijn hond was en was dus al bang dat er iets aan de hand was. Misschien wou er iemand binnen komen ofzo, dus ik rende naar beneden (ondertussen mijn konijnen de schrik van hun leven bezorgend), maar mijn hond lang gewoon lekker te dutten in de bank en er was natuurlijk helemaal niets aan de hand.
Al voor het donker wordt check ik of alle deuren op slot zijn en zodra de duisternis echt wat begint in te sluipen, zet ik de tv aan, gewoon zodat ik een achtergrondgeluid heb en me daarop wat kan concentreren. Gelukkig heb ik mijn hond ook bij me. Als ik eens wat vreemds hoor ofzo, dan denk ik gewoon dat hij het is. Het is ook een Engelse Stafford dus als iemand zou willen proberen inbreken zou het misschien kunnen afschrikken, behalve dan dat mijn hond hoogstwaarschijnlijk blij zou zijn als er een inbreker komt omdat hij denkt dat het gewoon weer een nieuw vriendje is om mee te spelen.
Ik moet nu eigenlijk al toegeven dat het van me afschrijven best helpt. Net was ik dus nog een beetje opgejaagd doordat ik naar beneden was gerend omdat ik dacht dat mijn hond blafte, maar nu voel ik me al steeds beter. Het neerschrijven laat me ook beseffen hoe irrationeel het op zich is. De kans is klein dat iemand net op dit moment ons zal komen beroven. Alle deuren zijn veilig op slot en ik heb mijn mobiel vlak bij me liggen. Het moet dan ook gezegd worden dat mijn angst om alleen te zijn 's avonds meer een soort ongemakkelijk gevoel dan echt een angst is (met af en toe eens een piekje omdat ik dacht wat te horen ofzo). Goed, nu we dat achter de rug hebben en ik weer breeduit kan ademhalen voel ik me een beetje stom, haha. Ah ja, het blijft een beetje kinderachtig, maar het is iets wat ik liever niet doe, alleen zijn als het donker is. Ik denk dat mijn grootste probleem mijn fantasie is, omdat die dan altijd met me op de loop gaat. Nu ben ik al best goed geworden in die fantasie te onderdrukken (vroeger ging ik me letterlijk horror-scenario's inbeelden en dat terwijl ik nog nooit een horrorfilm heb gezien), maar toch kan ik snel verkeerd denken als ik niet oppas. Hopelijk snappen jullie me een beetje, want ik voel me wel ietswat belachelijk om als twintigjarige te moeten toegeven dat ik mijn hond bijna verplicht om in de bank naast me te slapen, zodat ik me veilig kan voelen.

Goed, op naar het volgende, want ik voel me... teleurgesteld.
Ik woon in België en momenteel is de paasvakantie in volle gang en ik ben nog nauwelijks de deur uit geweest, enkel voor wat boodschappen. Er is helemaal niets gepland voor in deze vakantie. Op voorhand bedacht ik me dat ik gewoon nu wat moest studeren, zodat ik later daar de vruchten van kon plukken, maar het is zo moeilijk aangezien ik ook al elke dag een uur sport (en dat vergt me al best wat motivatie) en dan moet ik ook nog eens de motivatie vinden om te studeren, terwijl ik zoveel andere dingen kan doen. Mijn vriend moet jammer genoeg bijna de hele paasvakantie werken, dus veel samen kunnen we sowieso niet doen vrees ik. Nu gaan we volgende week gelukkig wel twee dagen naar Nederland (nog eens bij zijn ouders op bezoek, dat proberen we toch maandelijks te doen), maar dat doen we ook altijd tijdens schoolperiodes, dus echt een vakantiegevoel geeft het niet.
Nu heb ik om 16:20 vandaag een bericht naar mijn schoolvriendinnen gestuurd om te vragen of iemand wat met me wil gaan doen (op de avond voor ik naar Nederland vertrek, omdat ik tot 23u in Gent moet rondhangen, waar mijn vriendje dus werkt -we vertrekken vanaf daar dan-), maar- Oh, nu terwijl ik dit schrijf antwoord er net iemand, haha. Het doet me wel deugd dat er iemand is die tijd voor me wil vrijmaken. Ze geeft wel aan dat het nog niet zeker is, maar ze wil het proberen. Dus hopelijk kan ik die dag toch eens wat met vriendinnen doen, wat me dan toch een beetje een gevoel van vakantie kan geven. Wel, aangezien dat dat deels opgelost is, kan ik ook wel zeggen dat dat nu afgerond is.

Oh, verder wil ik ook graag delen dat ik vandaag lasagne heb gegeten. Ja, voor degene die me wat volgen, ik ben inderdaad op mijn eten aan het letten, maar de lasagne die ik at had heel weinig calorieën, met name omdat het een vegetarische was. Hij smaakte bijna even goed, maar dan met veel minder calorieën. Voor dat soort kleine wondertjes leef ik ;3

En ook dit nog: mijn vriend wil na zijn werk vanavond met mij een Disneyfilm kijken! Dus de dag zal sowieso wel goed eindigen.

Zo, dit was even een blik in mijn eigen persoonlijke denkwereld. Wees welkom, wees voorzichtig, stoot alsjeblieft niets om want ik ben breekbaar en vergeet geen warme knuffel mee te nemen op je weg terug naar buiten.
Tot weerziens!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Fijn is dat he als je even alles wat je bezig houdt van je af kan schrijven? :)
| 19:25 |
Ja dat kan het even toch verlichten.
| 20:00 |
Bedankt voor dit kijkje in je hoofd! Wat dat bang zijn als je alleen thuis bent 's avonds begrijp ik wel. Ik had dit ook in het begin toen mijn vriend en ik net gingen samenwonen. Elke keer dat hij weg ging moest ik ook company hebben. Toen we de konijnen kregen was ik inmiddels gewend af en toe alleen thuis te zijn 's avonds, en als ik me dan toch ongemakkelijk voelde beelde ik me in dat, mocht er iets gebeuren, mijn konijnen veranderden in grote moordlustige knagers om mijn leven te redden. Tja, over fantasie gesproken, maar het werkt XD.
Hopelijk wordt je vakantie iets interessanter, kun je nu tijd maken om eindelijk maar toch [hobby-waar-je-nooit-tijd-voor-lijkt-te-hebben] te doen?
Welke disneyfilm is het geworden?

Geniet van de rest van je vrije dagen, succes met sporten en veel plezier in NL!
| 12:06 |
Lekker om zo je gedachten in woorden te zetten. Mooi einde schrijf je aan je verhaal!
| 22:52 |
Ja het zet alles gewoon even op een rijtje en maakt het allemaal toch net iets duidelijker voor mezelf.
Dankje ;)
| 22:53 |

×

Yoors


exit_to_app Inloggen