×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Buitenbaarmoederlijke zwangerschap

Buitenbaarmoederlijke zwangerschap


Heey meiden,

Ik wil jullie graag vertellen over mijn ervaring met de buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Persoonlijk vind ik dat er niet genoeg informatie over te vinden is online, dus wil ik zoveel mogelijk info delen voor als jullie er ooit (hopelijk niet) mee te maken krijgen.

Het begon allemaal een week voor Kerst. Beetje pijn in de linker kant van mijn buik, en mijn maandstonden zoals elke maand. Toen wist ik natuurlijk nog niet wat me te wachten stond... 

Omdat ik twee jaar eerder mijn spiraaltje had laten steken, duurde mijn maandstonden nooit langer dan drie dagen. In december kreeg dit helaas een heel ander scenario. Na twee weken bloeden begon ik me toch wat ongerust te maken en besloot ik dit te vertellen tegen mijn vriend en een week later uiteindelijk ook tegen mijn moeder. Helaas bleef het niet enkel bij het bloeden, maar ik kreeg ook meer en meer pijn aan de linker kant van mijn onderbuik. Deze pijn vloeide door naar de onderkant van mijn rug en ik had ook enorm veel hoofdpijn. Ik werd ook vaak misselijk, maar at toch alles op wat in mijn buurt kwam, ook mijn borsten gingen stilletjes aan pijn doen. Alle symptomen van een zwangerschap had ik, maar hoe denk je eraan als je zo goed je voorzorgen genomen hebt?

Ik ben niet iemand die snel naar de dokter of het ziekenhuis gaat, maar na drie weken van hevige bloedingen had ik dan toch besloten om me te laten onderzoeken. Eerst naar de huisdokter, die constateerde dat mijn spiraaltje te laag zat. Hij wilde eerst met mijn gynaecologe overleggen hoe we dit konden oplossen. Helaas was dit makkelijker gezegd dan gedaan. Hij kreeg haar maar niet te pakken; op kantoor was ze nooit, haar looptelefoon in het ziekenhuis stond altijd uit en ze belde ook nooit terug als we een bericht inspraken op haar antwoordapparaat. Ongeveer na een week en half was de pijn zo erg dat mama besloot om naar het ziekenhuis te rijden, en wie was daar; mijn gynaecologe. Of dit goed nieuws was, weet ik niet echt. 

Zij verwijderde uiteindelijk mijn spiraal en blij als een vogeltje zou ik buitengaan en denken dat het ergste voorbij was. NIET DUS. Ze vertelde me dat ik wel nog enkele dagen kon bloeden, "de grote schoonmaak" zoals ze het ook wel noemen. Maar helaas, het bloeden bleef maar duren. 

Ik herinner me nog alsof het gisteren was dat ik die zaterdag voor ik werd opgenomen, nog 12 uur aan een stuk gewerkt had in het dorpscafé. Met helse pijnen hield ik toch vol tot het einde van de nacht. Zondag ochtend werd ik wakker en ik moest bijna braken van de pijn die ik voelde in mijn onderbuik. Na twee pijnstillers, ben ik dan toch maar uit bed gekomen en zijn ik en mijn vriend samen met mijn ouders naar een meubelwinkel gereden in Aarschot. De pijn hield niet op. 's Avonds hadden we een gezellig dinertje gepland bij mijn (toekomstige) schoonmoeder, maar veel eetlust had ik tegen die tijd al niet meer. Veel kan ik me van het etentje zelf niet meer herinneren omdat de pijn zo hevig was. Mijn vriend had dit snel opgevangen dat ik het niet veel langer meer zou volhouden en gaf het teken om terug naar huis te gaan, maar daar ben ik die avond niet meer geraakt. 

Amper geraakte ik de auto in, nog nooit had ik zo veel pijn gehad in mijn hele leven. Zonder met mij te overleggen heeft mijn vriend me naar de spoed gebracht, en maar best ook. Zoals gewoonlijk waren ze daar niet echt vriendelijk en kreeg ik de vraag 'Wat brengt je hier op een zondagavond?' alsof ik er eventjes voor mijn plezier heen ging. Na enkele uren wachten, veel bloed te laten trekken en een gynaecologisch ondergoed kreeg ik het nieuws dat ik die nacht niet daar huis zou mogen. Het meest onverwachte, gebeurde dan uiteindelijk toch. Opeens waren alle verpleegster zeer vriendelijk tegen me en kwamen ze om de twee uur kijken hoe het met me ging. Ze konden me niet meteen opereren omdat ik te laat gegeten had. De volgende morgend was het dan zo ver, nog nooit was ik zo bang geweest. Volledige narcose en een kijkoperatie, zag ik echt niet zitten, maar het moest anders zou de pijn nooit weg gaan en kon het wel eens erg fataal aflopen. 

Toen ik wakker werd, was ik erg in paniek want ik was erg emotioneel vanwege de zwangerschap. Ook al wou ik geen kind, het voelde toch vreemd om iets in jou te dragen en het dan te verliezen. Op mijn kamer heb ik nog lang moeten wachten voor ik enige informatie kreeg over wat er net gebeurd was. Het verdict: Ik was al twee maanden zwanger, mijn buikholte was al vol bloed gestroomd en mijn linker eileider viel niet meer te redden. Verschrikkelijk vond ik dat, te weten dat ze een stukje van mij hebben weg gehaald. Ik kan wel nog prima kinder krijgen later, maar het voelt toch allemaal nog een beetje raar aan en ik ben ook wel bang dat dit me nog eens zal overkomen. 

Diezelfde avond mocht ik weer naar huis, gelukkig! Een andere nacht in het ziekenhuis zag ik echt niet meer zitten. De eerste week had ik heel veel pijn, ik geraakte bijna niet recht als ik uit bed of de zetel kwam en ik heb ook echt veel moeten rusten om terug een beetje energie te hebben. Elke keer als ik recht stond voelde ik me ook zeer duizelig, tot op het punt dat ik soms echt wegdraaide en flauwviel. Rusten is dus de boodschap! 

Ondertussen zijn we vier weken verder en ik moet zeggen dat het nog niet echt beter is. Het duurt echt lang bij me om terug in een regelmatige cyclus te geraken van mijn maandstonden en ik ben dan ook maar terug begonnen met de pil. Soms heb ik nog steken in mijn linker zij, en mijn wondjes voelen ook nog niet helemaal genezen aan. Ik ben ondertussen ook aan de andere kant van de wereld dus soms ben ik nog wel bang dat als er iets gebeurd ik er wel alleen voor sta. 

Voor vrouwen die vragen hebben of onzeker zijn, wil ik zeggen van als je iets voelt je zeker moet langs gaan bij de dokter of gynaecoloog want je kent je eigen gevoel het beste. Je mag ook altijd vragen stellen aan mij en anderen die het hebben meegmaakt want het heeft wel een zware impact op je verdere leven.






Piteke van der Meulen
Wat een verhaal, wat heb je wat meegemaakt ,sterkte voor nu en de komende tijd goed dat je je verhaal hier deelt er wordt weinig over geschreven, terwijl het heel heftig en ingrijpend voor je is als vrouw
18-03-2017 10:15
18-03-2017 10:15
StefiDani
Echt heel hefitg .. .:(
07-03-2017 13:51
07-03-2017 13:51
Spourieloekie
Amai zeg dit is heftig! Veel sterkte hoor!
02-03-2017 07:35
02-03-2017 07:35
weirdmommy
Wow heftig zeg. Sterkte met t verwerken van alles
01-03-2017 23:34
01-03-2017 23:34