×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











notifications_noneadd
07-12-2018 14:36
1 volger , 1 antwoord
camera_alt
Afbeelding toevoegen
Blikken in de klas

Blikken in de klas


Waarschuwing:
Dit verhaal kan als schokkend worden ervaren.

“Zit je weer te spieken!” De stem van Juffrouw Wanda klonk boos. Heel boos. Jaap had kennelijk niet geleerd voor proefwerk. Wanda was het behoorlijk zat en stuurde Jaap naar de conrector. Met niet al te stille trom verliet hij het klaslokaal.
Wanda rolde met haar ogen, zuchtte eens diep en liep verder, langs alle tafeltjes, door de klas. “Ga eens fijn recht zitten.” zei ze tegen Koen, die bijna in slaap dommelde. Hij was al klaar met alle vragen beantwoorden en leverde het meteen bij haar in.
De bel ging. Een paar leerlingen hadden het nog niet af. “De tijd is om, iedereen nú stoppen met schrijven en lever alle blaadjes bij mij in.”
Ze merkte dat Rachelle bleef zitten. “Wat is er meisje?” “Ik wil niet naar buiten. Niemand praat met me. Ik voel me zo verdomd alleen.”

Joëlle zag door een raam dat Rachelle nog bij de juf was en vertelde dit aan haar vriendinnen. Alhoewel vriendinnen... De trutten Barbara en Michelle waren enorm populair en daar wilde zij fijn bij horen. Om maar niet zelf slachtoffer van hun te worden, vestigde ze de aandacht op een andere gegadigde. Rachelle was de klos.
De pauze duurde een half uur en na twintig minuten hart luchten bij Wanda, ging Rachelle dan toch maar naar buiten. Ze besloot om ergens alleen op een bankje te gaan zitten.
Lang alleen was ze niet, want het drietal kwam al snel op haar af. Michelle beet de spits af.
“Was je weer eens aan het slijmen? Met je stomme piekhaar!” Barbara duwde haar en zei: “Dit is óns plekje. Dus wég jij!” Joëlle liet niet merken hoe rot ze dat eigenlijk vond.

De schooljaren gaan voor iedereen gepaard met pieken en dalen. Maar voor Rachelle was het altijd al een ware hel. Ze laat over zich heen lopen. En als ze al een keer voor zichzelf op komt, dan is daar altijd wel een Barbara of een Michelle die haar de mond snoeren. Juf had haar aangeboden om elke woensdag bij haar terecht te kunnen. Bij afwezigheid zou de interne begeleider het overnemen, daar zou ze voor zorgen. Dat was voor Rachelle wel een geruststelling. Dat ze haar verhaal kon doen. Dat lucht op. Dan kon ze er weer even beter tegen als kinderen vervelend tegen haar deden.
Iedere pauze was ze de pineut. Men had het echt op haar gemunt. Dat vond ze bepaald niet fijn natuurlijk. Het liefst bleef ze binnen en dan sloot ze zich op in het toilet.

Tijdens de laatste les, op vrijdag, moest Rachelle dringend naar het toilet.
Haar menstruatie was zo hevig dat ze om de haverklap de boel moest verschonen.
Maar ze kwam Joëlle tegen. Zij ging haar in de weg staan. “Laat me er langs!” “Zozo, praatjes?” Michelle kwam erbij staan. “Plas maar in je broek! Hebben we nóg meer te lachen!” Intussen ging het mis in de broek van Rachelle. Bloed kruipt daar waar het niet gaan kan en jawel hoor, ook langs haar maandverband, dat voelde ze. Ze trok haar trui wat lager, draaide zich om en ging terug naar het klaslokaal. “GATVER” zeiden de twee meiden tegelijk toen ze zagen wat er aan de hand was. “Hadden jullie mij maar langs moeten laten! Dan was ik piekfijn op tijd geweest!” snauwde Rachelle hen toe. Hun mond viel open van verbazing.

Ze wisten warempel geen weerwoord te geven. Joëlle en Michelle keken elkaar aan. “Ik moet er ook altijd snel bij zijn” probeerde Joëlle. Michelle zette haar handen in de zij. “Neem jij het nou voor haar op?” “Nee hoor.” “Oh! Ik dácht al!!” ze pakte Joëlle stevig om haar nek en wreef met haar knokkels over Joëlles hoofd. “Want anders moeten Bar en ik daar eens wat aan doen! We komen na school naar jou. Zorg jij voor chips en cola?” “Doe ik” antwoordde Joëlle terwijl ze piekerend terugliep naar de klas.
Michelle had les in een ander lokaal. Barbara fluisterde: “Waar was je nou?”
“Dames, jullie verstoren de les!” zei Meester Chris. “FIJN!” zei Barbara brutaal. “Pardon? Stil! Anders nablijven.” “Maar..!” “STIL zei ik! Láátste waarschuwing!”
Eindelijk, de bel ging. Iedereen haast zich naar buiten, want het is weekend.

Juf Wanda was de vlek in de kleding net als vele klasgenoten niet ontgaan en zei nog dat het iedere vrouw kan gebeuren. Rachelle werd weer uitgelachen.
Dag en nacht piekerde zij over hoe ze voor de zoveelste keer voor schut was gezet. Deze keer in feite door Wanda, die een goedbedoelde opmerking maakte over de vlek. Dat had ze beter alleen tegen haar kunnen zeggen.
Met de fiets naar school verloopt meestal niet fijn, want er is altijd wel wat. De ene keer word ze van haar fiets geduwd, de andere keer heeft ze een platte band, of haar bel is weg, of de snelbinders hangen aan een kant los, zodat ze tussen de spaken belanden. Telkens zulke fratsen. Zij moet nóg een heel jaar tussen al die rotkinderen doorbrengen. Haar grootste wens was nooit meer naar school hoeven.

Daar zorgde ze zelf voor. Koen had al een tijdje in de gaten dat Rachelle het niet fijn had op school. Hij piekerde of hij haar kon helpen. Ze had zo’n lieve uitstraling en deed geen vlieg kwaad. Maar het was al te laat. Ze had haar polsen doorgesneden en de hele school was er beduusd van.
Uit schuldgevoel huilde Joëlle het hardst van allemaal. Barbara en Michelle werden met de nek aangekeken door menigeen. Want zij hadden haar het leven zuur gemaakt. Telkens weer. Iedere dag. Elke pauze. Vaak tijdens gymles. Haar fiets meer dan eens vernield. Haar opgewacht in en buiten de school. Goedmaken was geen optie meer. Zo erg had al dat getreiter haar dwars gezeten. Ze kon het niet aan. De blikken in de klas staarden nu naar een lege plek. Rachelle was er niet meer.

7x140 woorden met telkens het woord piekfijn er in verwerkt, zoals beschreven in deze schrijfuitdaging:

Het is niet waargebeurd, maar dat zoiets kan gebeuren is niet uitgesloten.
Pesten en de gevolgen ervan kunnen worden onderschat.
Voor dit verhaal heb ik me laten leiden door eigen ervaringen en de film Spijt.