De ondoorbreekbare kring


Daar waar andere kinderen naar uitkeken op de basisschool, maar ik bepaald niet, waren de pauzes. Ik zag er meestal echt vreselijk tegenop.
Want dan moest ik het schoolplein op. Waar de treiteraars rondliepen die het elke dag op mij gemunt hadden.
Niet dat het ze elke dag lukte om me ook daadwerkelijk te treiteren, maar wel vaak.

Eén van de voorvallen die me heel specifiek zijn bijgebleven, is 'de ondoorbreekbare kring'. Op dat moment zat ik in de vierde klas (tegenwoordig groep 6) van het Jenaplan. Daar zaten klas 4, 5 en 6 bij elkaar. Klas 6 waren de schoolverlaters. En drie meiden van klas 6 hadden het telkens op mij gemunt. Waar ik me ook verstopte op het schoolplein of hun probeerde te ontlopen, ze vonden me. Zo ook die éne middagpauze. Twee van hen pakten ieder een hand van mij en sleurden me letterlijk mee naar het midden van het schoolplein. “Kom jij maar eens even mee!”

Hun actie moest en zou opvallen. Als er zou worden gelachen moest ook iedereen lachen natuurlijk. Duh...
Voor ik het wist stond ik letterlijk in het middelpunt van een boel scholieren die een kring om mij heen hadden gevormd.
(In het middelpunt van de belangstelling sta ik niet graag.) Heel even hoopte ik dat het een leuk spel zou zijn waar ik aan mee mocht doen, al zou dat een zeldzaamheid zijn. Niets was echter minder waar.

De kring kwam op mij af en slingerde mij er als het ware doorheen. Van de ene naar de andere scholier, die niet meer bij kwam van het lachen.
Regelmatig kwam ik ten val en deed me pijn. Werd een enkele keer omhoog geholpen, niet om mij te steunen, maar zodat ze verder konden gaan.
Hoe harder ik huilde, des te harder werd gelachen. 'Dé drie' lachten het hardst. Het lukte me maar niet om uit die kring te komen. Ze hielden elkaar allemaal stevig vast.

Heel genant.

Het leek een eeuwigheid te duren. "Is de pauze nou nog niet om?" "Mag ik alsjeblieft weer naar binnen?" waren gedachtes die door mijn hoofd spookten.
Want in de klas voelde ik me veilig... zo lang er een leerkracht bij was.

Hardop schreeuwde ik: "Stop! Hou op!", maar dat mocht niet baten.
Ik kan me niet eens herinneren dat er toen één leerkracht was die het een halt toe riep.
Voor mijn gevoel genoot het hele schoolplein mee.

Dit soort dingen gebeurden mij toen best vaak. Pesten draag je je hele leven met je mee.
Ik heb het een plekje kunnen geven, de pesters kunnen vergeven. Maar vergeten kan ik het niet.


Dit artikel staat ook in het overzicht met mijn blogs over pesten

Bron kopfoto: Pixabay