De verdwaalde piet (Sinterklaasverhaal met audio)


Om in de grote wijk aan de rand van de stad de vele cadeautjes rond te brengen, werden de pieten door de hoofdpiet in groepjes verdeeld. Wie eventueel wou wisselen, mocht dat gerust, maar dat hoefde niet, want alle pieten vinden elkaar leuk! Hoe fijn is dat!

Ze doen dan ook ontzettend leuk werk. Ze zien het niet eens als werk. Als iets leuk is om te doen, dan is het wel anderen verrassen. Klimmen en klauteren kunnen zij als de beste. Net als muisstil een huis binnen gaan, met een sleutel die alleen zij bezitten. Zo hoeven ze niet meer per sé door de schoorsteen. Want die zijn soms afgesloten, tot hun spijt.

Een van de pieten uit zo’n groep checkt dan of de kust veilig is.
Dus of het kind of de kinderen die in een huis aanwezig zijn, in diepe slaap zijn.
Laatst ging het al mis, want een kind was een piet tegen gekomen, wat niet de bedoeling is.
 Vanaf toen werd éxtra goed opgelet.

Daar op letten is één ding. Maar kijken of de groep nog bij elkaar is, een tweede. Meestal ging het goed. Die avond was er een piet, Koos geheten, niet bezig met zijn taak, maar met zijn mobiel.
Al wandelend met zijn koptelefoon op, speelde hij het pietenspel. Hij was al in level 45 en het was nog bijna niemand gelukt om het volgende level te behalen. Dat moest en zou hem lukken.

Wat Koos daardoor niet in de gaten had, was dat hij zomaar het bos in liep. Steeds verder weg van de bewoonde wereld. Toen het hem niet leek te lukken om level 46 te halen, wou hij het opgeven voor die nacht. Hij keek om zich heen en besefte dat hij helemaal alleen was. Hij draaide zich om, om terug te lopen, maar zag dat er meerdere paden liepen naar het punt waar hij nu stond.

Intussen was zijn groepje bijna klaar met rondbrengen. Opeens ging de telefoon van een van de pieten, Ludo. Hij nam op. “Ja, Koos hier!” “Waarom bel jij! Straks worden de mensenkinderen nog wakker! We staan hier bij de schoenen, willen er nét wat in stoppen!” “Omdat ik verdwaald ben!”
Ludo liep naar buiten, om niet nog meer bijna hardop te moeten zeggen. “Waar ben je dan??”
“In het bos!” “Hoe kom je dáár nou weer terecht.” “Ik was afgeleid door het pietenspel. Maar ben nu wel in level 46!”

Pieter, een andere piet uit de groep, stond inmiddels naast Ludo en nam het gesprek over. “Koos? Ja Pieter hier. Luister. Blijf waar je bent, ik kan je met mijn mobiel zo opsporen. We komen je halen hoor!”
De rest van de groep werd onderweg bijgepraat.

Bij het krieken van de dag was de groep weer bij elkaar, veilig terug in het pakhuis. Koos moest wel bij de Sint op het matje komen. Maar dat is zoals jullie weten de kwaadste niet. Toen Koos zijn excuses aanbood zei Sint alleen: “We waren bezorgd om je! Wil je niet meer op eigen houtje weg lopen en gewoon bij je groep blijven?” “Dát beloof ik, Sinterklaas.”

Bovenstaand verhaal schreef ik n.a.v. deze foto van hollanderke:

Foto dan ook met haar toestemming als header gebruikt.

Beluister het verhaal op YouTube:

Meer Sinterklaasverhalen: