Een kijkje in mijn huishouden en wat ik scoorde op de markt.


Al de hele dag stond er een heleboel afwas op het aanrecht. Daar zag ik als een berg tegenop. Het was veel te warm om iets te doen in huis. "Moeder, wat is het heet!" klaagde ik maar. Aangezien de mussen haast van het dak vielen deed de airco weer dienst, zodat ik in principe geen peentjes meer hoefde te zweten. Want niet mijn bloed, maar het zweet kroop daar waar het niet gaan kan.

Sinds de vaatwasser kapot is, zit er niks anders op dan de afwas met de hand doen.
Ik kan nou eenmaal geen ijzer met handen breken. Het geld groeit me niet op de rug. En vaatwassers groeien niet aan de boom. Wat niet is, is niet.
Sommigen gebruiken een spons, ik liever een afwasborstel.
Als eerste spoel ik altijd de glazen en daarna kiezen de borden het ruime sop. Vervolgens eventuele pannen. En de potjes niet te vergeten. Op ieder potje past een dekseltje.

Na de vaat heb ik mijn lekkere trek gestild door te genieten van een handvol noten. (Gelukkig heb ik grote handen.) Op de markt had ik een notenmix gescoord. Normaal vind ik ze te duur, maar dit was een euro voordeliger. Ook kocht ik er een setje kleine plastic gekleurde wasknijpers met hangmandje. Er zit een haak aan om bijvoorbeeld aan een tentstok te hangen. Handig op vakantie! "Hele grote bloemkolen!" schreeuwde de marktman over het plein.
De bloemkool was 2 voor de prijs van 1. Dus hóppa, ook meenemen die hap! Gelukkig paste het allemaal in mijn fietsmandje.

De ovendeur stond nog open zodat de oven goed kon afkoelen. Het lukte me niet om een walnoot met de ogen uit te kleden. Mijn tanden durf ik er niet in te zetten, dus liep naar de keukenla, die zich naast de oven bevind.
Toen ik met de notenkraker ter plekke probeerde om een walnoot te openen, viel er een stukje van de schil in de opening van de ovendeur.

Ik voelde het eigenlijk al aan m'n water: het belandde dáár waar ik er niet goed bij kon, namelijk in de knik.
"Niét te filmen! Heb ík dat!" mopperde ik. Laten zitten was geen optie. Ik moest de koe bij de horens vatten. De oven uit elkaar halen,  daar heb ik geen kaas van gegeten. Met een pincet wist ik het er toch uit te vissen.

Het zweet brak me toch weer uit van dat gepriegel. En dan zat er ook nog een hele dikke vervelende vlieg om me heen te zoemen. Daar had ik een appeltje mee te schillen. Hij of zij liet zich niet te pakken krijgen. Maar toen ik de deur naar buiten opende, koos ‘ie toch het hazenpad. Verstandig.
Het stukje schil gooide ik van een afstandje triomfantelijk in de prullenbak.
"STIIIII-RÍKE!" Zeg ik op z’n Bundy’s!

Manlief hoort het vanuit de tuin achterom, maar kon er geen touw aan vast knopen.
Wat ik daarna gedaan heb? Joost mag het weten.

Bovenstaand gezever is allemaal te wijten aan de:

die ik stiekem heel leuk vind. Maar niet tegen Hans zeggen hè? Welke Hans? Deze.

Overigens heb ik er niet alleen steekwoorden in verwerkt... hint hint hint... blauwe tekst is aanklikbaar...
Het verhaal bevat (exclusief titel) 493 woorden.

Tevens was het een poging tot enigszins een klein beetje ietsiepietsie in de richting mee te doen aan de:

Spaar me een beetje, want ik voldoe niet geheel (lees: geheel niet, nou ja, toch wel een beetje, ietsiepietsie, in de richting) aan de eisen. Zie het als warmdraaier, Miranda Tabor. Al kan ik niet beloven dat het nog wat gaat worden. Maar het jaar is nog vrij lang. We zijn nu nog niet op de helft. Zeg nooit nooit.

De afbeeldingen zijn niet van bij mij thuis, maar van Pixabay.
Dat Marion wel haar keuken op Yoors toont, is haar eigen pakkie an.

Inmiddels deed ik nóg een paar keer mee:

signup

Doe je ook mee?

Word gratis lid:

Bijgewerkt 19-06-2018

More