Gedicht over zelfdoding


Zelfdoding, men verneemt er steeds vaker iets over.
De maatschappij is verhard. Of men zit met zichzelf in de knoop, kan een trauma niet verwerken, kan het leven niet meer aan.
Er zijn uiteenlopende redenen waarom iemand dat doet en ik vind het heel naar als men daarover oordeelt.
"De weg van de minste weerstand" hoor je dan vaker zeggen.
Je weet nooit 100% wat de beweegredenen waren. Het blijft hoe dan ook vreselijk voor diens dierbaren.

Zelf kreeg ik er ook van heel dichtbij mee te maken.
Daarom schreef ik het volgende gedicht:


Wat maakte jou zo ongelukkig
Waarom had je zo'n verdriet
Jij was helemaal niet nukkig
Jouw ellende zag men niet

Hoe heeft het zover kunnen komen
dat je echt geen uitweg zag
Had niemand je meer kunnen helpen
Je had zo'n ontzettend lieve lach

Je was geliefder dan je zelf besefte
Maar nu is het te laat
Je zult nooit vergeten worden
Ook al dacht je misschien dat het zo gaat

We missen je nu al
Uit het oog maar nooit uit ons hart
We zoeken troost bij elkaar
Gedeelde smart is halve smart



Bron kopfoto: Pixabay